W sobotę, w Lesznie odbył się finał Drużynowego Pucharu Świata. W ostatecznej batalii najlepsi okazali się, po raz 8. w historii tych rozgrywek, reprezentanci Polski. Biało-Czerwoni w pokonanym polu zostawili walecznych Szwedów. Daleko za tymi dwiema drużynami uplasowały się ekipy Rosji i Wielkiej Brytanii.

Maciej Janowski (Polska – I miejsce): – To były jedne z najcięższych zawodów, w których jechałem, ponieważ nigdy nie wygrywa się ich przed rozpoczęciem. Nerwy były, przed ich rozpoczęciem, gdy koledzy byli na torze, jak również, gdy sam się na nim pojawiałem. To było coś niesamowitego, ponieważ w Lesznie mieliśmy pełny stadion. Wszyscy chcieliśmy zapewnić im najlepsze speedway, jaki tylko mogliśmy. Sądzę, że oglądali całkiem dobre zawody i mogli być z nich zadowoleni. Mam nadzieję, że wypili z tego powodu sporo piwa (śmiech). Wiemy, jak radzić sobie z presją kibiców, ponieważ ścigaliśmy się już w Warszawie przy ok. 50 tysiącach kibiców. W tych zawodach było jednak całkowicie inaczej. Wiele osób podchodziło do nas i mówiło, że łatwo wygramy i będą to lekkie zawody. Były one jednak całkiem zwariowane, ponieważ trzeba było ciężko walczyć. Chłopaki ze Szwecji byli tego wieczoru naprawdę dobrzy, zwłaszcza Antonio i Fredrik. Zapewnili nam kilka świetnych wyścigów, jednak nie ma to znaczenia, bo wygraliśmy (uśmiech).

Piotr Pawlicki (Polska – I miejsce): – Bardzo się cieszę z tego zwycięstwa, ponieważ jechałem na swoim „domowym” obiekcie. Zaczynałem tutaj swoją karierę, dlatego jestem bardzo zadowolony. To mój drugi złoty medal w karierze, razem z reprezentacją Polski. Dziękuję chłopakom, każdy ścigał się bardzo dobrze. Chcę złożyć wielkie podziękowania mojemu trenerowi, ponieważ wielu ludzi miało ze mną problem, ponieważ w ostatnim turnieju Grand Prix nie zdobyłem zbyt wielu punktów w Horsens. Ogólnie nie miałem dobrych występów. Wszyscy kładli na mnie presję, myśląc, że może powinien startować Jarek Hampel, a może jednak ja. Trener dał mi jednak szansę i cieszę się, że ją wykorzystałem, na przekór temu, co myśleli inni. Jeszcze raz dziękuję bardzo zatem trenerowi.

Marek Cieślak (trener Polski – I miejsce): – Wygrywaliśmy wiele razy, to było moje siódme zwycięstwo z reprezentacją Polski. To powinno być coś normalnego, jednak tego dnia byłem bardzo zdenerwowany. Wcześniej prasa i w ogóle wszyscy wywierali na nas wielką presję. Oglądaliśmy zawody w Västervik, gdzie duński zespół odpadł. W piątkowym barażu podobny los spotkał Australię. To pokazało, że Drużynowy Puchar Świata to inny rodzaj zawodów. Wszystko mogło się zdarzyć.

Antonio Lindbäck (Szwecja – II miejsce): – Naprawdę cieszę się ze swojego wyniku (20 punktów – przyp. red.), jednak oczywiście chciałem zwycięstwa całej drużyny. Skończyliśmy na drugim miejscu i sądzę, że odjechaliśmy dobre zawody. Próba pokonania Polaków to coś bardzo trudnego. Uważam jednak, że walczyliśmy z nimi całkiem dobrze. Na końcu oni byli nieco lepsi od nas, jednak jestem bardzo zadowolony z wyniku swojego i drużyny.

Emil Sajfutdinow (Rosja – III miejsce): – Bardzo się cieszę, ponieważ zdobyliśmy brązowy medal, co było ciężkim zadaniem, być może trudniejszym nawet niż podczas piątkowego barażu. Wykonaliśmy dobrą robotę. Próbowaliśmy zdobyć trochę więcej ważnych punktów, a ostatni wyścig był dla mnie bardzo trudny. Wyprzedziłem jednak dwóch zawodników i dowiozłem dwa punkty. Z tego naprawdę się cieszę.

Alun Rossiter (menedżer Wielkiej Brytanii – IV miejsce): – To zdecydowanie lekcja dla nas. Nie ścigamy się zbyt często w Polsce. Cały czas się uczymy. Musimy w przyszłości zorganizować jakieś mecze kontrolne w tym kraju, ściągnąć chłopaków do Polski, aby pościgali się na długich torach.