W niedzielnym pojedynku w Jaskółczym Gnieździe, tarnowska Unia uległa Stali Gorzów w stosunku 42:48. Na pomeczowej konferencji swoje zespoły ocenili Stanisław Chomski oraz Paweł Baran. Wypowiedzi udzielili również Bartosz Zmarzlik ze strony gorzowian i Janusz Kołodziej, kapitan gospodarzy.

Stanisław Chomski (trener Stali Gorzów): – Najgorsze są mecze przekładane i nie będę mówił o powodach, bo te były oczywiste – pogoda, itd. To było po Grand Prix w Horsens, gdzie rywalizowała trójka moich zawodników. Widzieliśmy, jakie były napięte sytuacje i tak nie „spływa” to po zawodnikach tak, jakby mogło się wydawać. Sami widzieliśmy, jak punktowali zawodnicy z Grand Prix w Toruniu. Dobrze, ale to nie były takie powtarzalne „maszynki”. To samo można powiedzieć u nas. Pomyłka z przełożeniami w biegu młodzieżowym i „sensacyjne” 5:1. Brawo dla gospodarzy za przygotowanie, na pewno na początku byli spasowani lepiej od nas. Niemniej jednak na początku Niels i Matej Žagar, łącznie z Przemkiem Pawlickim i Krzysiem Kasprzakiem trochę utrzymywali ten wynik. Później po naradach trochę zmienili ustawienia, ale to nie było tak, że wszyscy wzmacniali lub osłabiali motocykle. U różnych zawodników były różne wnioski, ważne, że były one trafione. Kluczem do zwycięstwa był równy zespół i to, że mam Bartka i mogę go wstawiać  w biegi, które uważam, że są trudne. Na pewno nie wszyscy zawodnicy są zadowoleni, choćby Michael Jensen, który zrobił „dwójkę” i myślał, że pojedzie czwarty raz. Już po dwóch zerach powinienem go wycofać, ale wolałem troszeczkę poczekać i to się opłaciło. Cieszy mnie równa do tej pory jazda całego zespołu, a to klucz do zwycięstwa. Były wyścigi, w których fajnie wychodziliśmy ze startu, jednak na pewno powtarzalność toru tarnowskiego, dla tutejszych procentuje. Ten zespół nam się postawił, musieliśmy się trochę napracować. Kluczem do zwycięstwa był bieg czternasty, bo rywale, zwłaszcza Madsen, Janusz Kołodziej, czy w końcówce Bjerre, potrafili nam napsuć mocno krwi. Gdyby nie zespołowa jazda Bartka, który przytrzymał mocno krawężnik, zamknął drogę rywalom i mógł dojechać do niego Przemek. Troszkę popsuli tą jazdę „parową”, ale przy tak szybkim Bjerre, to prze 4:2, które nam dawało zwycięstwo przed ostatnim biegiem, trzeba pochwalić Bartka za to, że wynik indywidualny zszedł na drugi plan, pod kątem wyniku drużynowego. Była sugestia, aby nie dopuścić do 6-puntowej przewagi, ale zawsze zostawiam to zawodnikom. Nikt nie chce takich rzeczy robić, to jest tylko słodką tajemnicą Iversena, czy zrobił to pod kątem sugestii, czy faktycznie Bjerre go wyprzedził (w 12. biegu – przyp. red.). Nie będę z siebie już robił jakiegoś „kreatora”, że niektórzy hamują, czy coś podobnego. Była taka sugestia, ale musiałbym z nim porozmawiać, czy puścił rywala, czy ten faktycznie go objechał.

Bartosz Zmarzlik (Stal Gorzów, 10 punktów): – Fajnie, bo zdobyłem 1,2,3, tylko później ostatni bieg trochę zepsułem. Nie pojechałem tam, gdzie powinienem pojechać. Przede wszystkim najbardziej cieszę się z tego, ze drużynowo wygraliśmy na naprawdę ciężkim terenie. Do tego mój wynik może nie był rewelacyjny, ale w ostatnich spotkaniach, nigdy tutaj nie zrobiłem więcej punktów, więc myślę, że nie jest najgorzej. Z uśmiechami wracamy do domów.

Paweł Baran (trener Unii Tarnów): – Na pewno była szanse wygrać ze Stalą Gorzów, ale niestety trzech zawodników tego nie może zrobić. My tylko remisowaliśmy biegi, a „trójki” zdobywali gorzowianie i to jest bolączka. Zaczęliśmy prowadzić, gratuluję młodzieżowcom tego, że nie wystraszyli się, przede wszystkim Bartka, bo jest on mega mocnym zawodnikiem, a jednak wyszli oni dobrze ze startu, przywieźli go na 5:1. Na pewno im to doda siły i wiary w to, że są jednak w stanie u siebie biegi młodzieżowe wygrywać, nawet z najlepszymi. Potem się trochę też pogubili. Ciężko powiedzieć cokolwiek po przegranym meczu. Wiemy, jaka jest nasza sytuacja, z jakimi problemami się borykamy i nie pozostaje nam nic innego, jak tylko walczyć do końca, do ostatniego meczu. Różnie można o nas mówić, że i tak „wylecimy”, że nie mamy szans. Podjęliśmy równorzędną walkę ze Stalą Gorzów. Margines błędów w tym momencie się skończył. Wszystkie mecze, przede wszystkim u siebie, musimy rozstrzygnąć na swoją korzyść. Po prostu trzeba walczyć. Jeśli chodzi o bieg czternasty, ja nie zawsze do końca sugeruję się zdobyczą punktową, bo też analizuję na kim zawodnik robi „jedynkę” i w jakim stylu. Podjąłem taką decyzję. Gdyby Mikkel przywiózł „dwójkę”, to byłoby dobrze. Nie wiemy, jak pojechałby Piotrek. Taką decyzję podjąłem, biorę to na siebie, była ona tylko i wyłącznie moja. Trudno, zaryzykowałem i nie przyniosło to pożądanego efektu. Jeśli chodzi o wyjazd do Leszna, to jest sport. Wszystko się może zdarzyć. Jedziemy walczyć. Czekają nas trzy wyjazdy, zatem nie jest łatwo. Będę to powtarzał – nie możemy popatrzeć, że to wyjazd do Leszna i najlepiej to sobie odpuścić. Nie, po prostu jedziemy walczyć. Niczego nie jestem w stanie tutaj powiedzieć i „wyczarować”. Każdy chce wygrywać, jechać jak najlepiej. To wszystko.

Janusz Kołodziej (Unia Tarnów, 12 punktów): – Generalnie wszyscy gdzieś popełnialiśmy błędy, bo tak samo jak w naszej drużynie, nie ma jednolitego wyniku w drużynie gości. Rywal był bardzo wymagający. Przegraliśmy te zawody, jest na smutno, ale na pewno nie można powiedzieć, że nie próbowaliśmy, bo walczyliśmy cały czas. Było widać, że drużyna gorzowska jest od samego początku dobrze przygotowana i dopasowana do takich warunków i podjęli dobrą walkę. Rzeczywiście w tym meczu nie podołaliśmy. Cieszę się, że w kolejnym spotkaniu jedziemy na tor do Leszna. Dawno tam nie byłem, leszczyński owal bardzo lubię. Na pewno spotkam też ludzi, w którymi współpracowałem przez dwa lata. Wspominamy ten dobry czas, który tam spędziliśmy razem. W kontekście dwóch Unii, nam będzie na pewno ciężko. Podejmiemy rękawicę, będziemy walczyć. Sam na pewno bardzo cieszę się z tego wyjazdu, bo tak jak powiedziałem – lubię ten tor, to otoczenie i ten klimat.