Świadkami emocjonującego spotkania byli kibice zgromadzeni w Tarnowie, gdzie miejscowa Grupa Azoty Unia pokonała Orła Łódź w stosunku 48:41. Po tym zaciętym pojedynku wypowiedzieli się Janusz Ślączka i Robert Miśkowiak ze strony gości oraz Paweł Baran i Artur Czaja, reprezentujący gospodarzy.

Janusz Ślączka (trener Orła Łódź): – Szkoda, że przegraliśmy, bo prowadziliśmy już dziewięcioma punktami. Po dziesiątym biegu Unia zaczęła dobrze jechać, a my słabiej i to jest główna wina porażki. Szkoda tego meczu, bo już naprawdę układało się to bardzo fajnie. Zawodnicy dobrze jechali do dziesiątego biegu, a później Tarnów pojechał lepiej. Odrobił przewagę, a później ją jeszcze powiększył.

Robert Miśkowiak (Orzeł Łódź, 9 punktów): – Wiedzieliśmy, że będzie ciężko. Ten początek spotkania fajnie układał się nam po naszej myśli. Jechaliśmy dosyć dobrze, „wyskakiwaliśmy” ze startu i prowadziliśmy w biegach. Dowoziliśmy punkty, co było bardzo ważne i istotne. Taką mieliśmy przewagę, która może w pewnym sensie nas uśpiła, bo była ona już dosyć solidna. Po jednej przerwie i kosmetyce toru te losy spotkania się odwróciły. Wiadomo, że tutaj gospodarze, są „najeżdżeni” na tym torze, to jest ich domowy owal, poszli z ustawieniami, wiedzą, jak on się zmienia. My troszeczkę przespaliśmy ten moment i dlatego ten wynik, w końcówce spotkania poszedł w drugą stronę. Prowadząc dziewięcioma punktami nie poczuliśmy, że losy spotkania są już przesądzone, bo wiadomo, jeszcze było dużo biegów do jego końca i wszystko mogło się zdarzyć. Mieliśmy taką może przewagę psychiczną, ale jednak to nie wystarczyło. Jak mówię, tor się zmienia i czasami pewne elementy w sprzęcie i niedopilnowanie na czas pewnych sytuacji, co do przełożeń, potrafi odwrócić w ciągu dwóch, trzech biegów, wynik diametralnie w drugą stronę.

Paweł Baran (trener Grupa Azoty Unii Tarnów): – Stres był na pewno i nawet zdarłem głos. Tak naprawdę wszystko zaczęło się od biegu siódmego, bo w nim prowadziliśmy 5:1, i jakbyśmy tego nie dowieźli, to pewnie minimum 4:2, a w tym biegu mieliśmy upadek Petera, który też uszkodził sobie i potłukł bark. W powtórce Mikkel był wykluczony i przegraliśmy 5:0. Od tego biegu wszystko się posypało. Mikkel trochę też nerwowo zaczął jeździć, ale na szczęście po dziesiątym biegu opanowaliśmy emocje. Artur (Czaja – przyp. red.) sam doskonale wie, co zrobił źle w dwóch pierwszych biegach. Wyciągnął wnioski, też mu zaufałem, nie zrobiłem za niego „taktycznej”, a gdzieś takie myśli były. Wiem jednak, że on jest dobrym zawodnikiem i nie można tak zawodnika usuwać po dwóch biegach. Wiedziałem też, gdzie tkwi problem u Artura. Cóż, dziękuję gościom za fajny mecz. Pokazali, że można gadać i pisać o nas, że jest to „rozpędzona lokomotywa” i że wszystkich będziemy „lać”. Ja to jednak zawsze powtarzam, że tor jest weryfikatorem i szybko weryfikuje on plany. Z żużlem jest tak, jak z wentylem na kole – raz u góry, raz na dole. Wróciliśmy z dalekiej podróży, chłopaki nie upadli, ale już byli na kolanach, tylko podnieśli się i wygraliśmy ten mecz. Za to im dziękuję. Jeśli chodzi o czerwoną kartkę dla Artura Mroczki, to oznacza to, że nie jedzie on w następnym meczu. Powiem tak, jak w sądzie – chciałbym dowód zobaczyć. Bo, jak ktoś komuś powie, że butelka jest… Jak zobaczę dowód, że to on, to uderzę się w pierś i powiem „ok.”. Ale jeśli nie zobaczę dowodu, to jest to po prostu kpina i tyle. Ja też mogę powiedzieć, że widziałem kogoś o północy, gdzieś tam. Może na tej podstawie też zróbmy aferę. Będziemy się odwoływać – tyle mam w tym temacie teraz do powiedzenia.

Artur Czaja (Grupa Azoty Unia Tarnów, 10 punktów z dwoma bonusami): – Na początku była masakra. Po prostu nie trafiłem z ustawieniami. Założyłem zupełnie coś innego, myślałem, że to po prostu zagra, a nie zagrało. Od początku zawodów miałem też problem ze sprzęgłem, nie mogłem w ogóle wyjść dobrze ze startu. Okazało się, że szpilka w koszu sprzęgłowym, w zabieraku pękła i po prostu nie miało ono takiej mocy, jak zwykle. Po drugim biegu wymieniliśmy też całe sprzęgło. Zacząłem wygrywać starty, zmieniliśmy przełożenia, tak jak zawsze i jakoś to było – już dużo, dużo lepiej. Jeśli chodzi o rewanż, to nie wygraliśmy jakoś znacząco, jak zawsze. Na pewno chłopaki z Łodzi znają tak samo dobrze swój tor, jak my nasz, tarnowski, ale jeszcze nie myślę o tym meczu, bo mam teraz bardzo dużo pracy.