Bezapelacyjnym zwycięstwem Grega Hancocka zakończyła się sobotnia Speedway Grand Prix Australii, która odbyła się na torze w Melbourne. Po zawodach Herbie odebrał również srebrny medal tegorocznych Indywidualnych Mistrzostw Świata. Złoto zgarnął Tai Woffinden, a brąz przypadł w udziale Nickiemu Pedersenowi.

Tai Woffinden (Wielka Brytania – złoty medal IMŚ 2015):  – To niesamowite uczucie. Zapewniłem sobie tytuł w Toruniu przed trzema tygodniami. Finał odbył się w Australii, gdzie odebrałem to trofeum. To znaczy dla mnie bardzo wiele. Razem z Gregiem walczyłem do końca o ten tytuł. Ja nie nazywam jego i Nickiego starymi zawodnikami, tylko doświadczonymi. To niesamowite, z jakim oddaniem jeżdżą zawodnicy tak… starzy (śmiech). Ściganie i rywalizacja z nimi do wyjątkowe doświadczenie. Nicki mówił mi, że najtrudniejszą rzeczą, jest zdobycie tytułu dwa razy z rzędu., taka możliwość prawdopodobnie bardziej mnie nakręci i będzie to dla mnie nowe wyzwanie. Miejmy nadzieję, że uda mi się je zrealizować. Chciałbym zdobyć to trofeum ponownie. Wszystko wydaje się takie nierealne. Będą szczerym, w ciągu ostatnich trzech lat pracowałem dwa razy więcej na to. Gdzie jestem teraz. Chciałbym zostać czołowym zawodnikiem na długi czas. Byłem przekonany, że te zawody będą świetnie BSI, jak zwykle wykonała świetną robotę. Był to długi sezon, wszyscy mieli w nim wzloty i upadki. Skończył się w Melbourne, na dobrym torze, już trening pokazał jego wytrzymałość. Ludzie tutaj, na Etihad Stadium podnieśli poprzeczkę wysoko, jeśli chodzi o organizację turniejów w Europie. Zobaczymy, co wydarzy się w kolejnych latach. Mam nadzieję, że każdy z obecnych na stadionie w kolejnym roku przywiezie dwie osoby, a one w następnym po kolejne dwie. W ten sposób zapełnimy ten stadion, a jestem przekonany, że na nim zawsze show będzie przednie.

Greg Hancock (Stany Zjednoczone – srebrny medal IMŚ 2015): – Wszyscy zaczynamy walkę po to, aby zdobyć to trofeum. Żartujemy sobie, ale jest prawdą, że drugie miejsce jest pierwszym przegranym (śmiech). Nadal jest to jednak medal. To pokazuje determinację, jaką wszyscy mamy. Zwycięstwo jest najważniejsze, pokazuje ono jednak jak długą drogę trzeba przebyć, aby je odnieść. Nie jestem jedynym zawodnikiem, który uczy się cały czas. W tych zawodach również wiele się nauczyłem. Muszę się zgodzić z Tai’em – czapki z głów przed Etihad Stadium. Wszyscy, którzy organizowali to wydarzenie podnieśli poprzeczkę wysoko. Ludzie tłumnie gromadzili się przed stoiskiem Monster Energy. Można było równie zauważyć, jak ludzie, którzy przybywali tu z dworca kolejowego, po prostu wręcz „płynęli” falowo. To znak dobrych czasów. To miejsce jest dobre do rozgrywania na nim zawodów. Kocham to, co robię. Jeżdżę na żułu, odkąd byłem dzieckiem. Nie ma dla mnie nic lepszego, od zdobycia tytułu Mistrza Świata. Jeśli już tok robię, chcę to robić jak najlepiej. Chcę wygrywać. Mam za sobą wieloletnich sponsorów, jest ze mną Monster Energy. Inspiracja, jaka pochodzi z tej firmy pokazuje, że od długiego czasu nasz sport ewoluuje. To pomaga nam podróżować do wielkich miejsc. Wszyscy, łącznie z BSI, zasłużyli na pochwały. Ten sport cały czas się rozwija dosyć widocznie. Zdejmuję przed Wami czapkę z głowy – dziękuję Monster Energy, dziękuję również BSI. Dziękuję Etihad. Znam Tai’a dosyć dobrze. Przyjaźniłem się również z jego ojcem. Wiedząc, skąd on się wywodzi, nie można być zaskoczonym jego formą. Jego tata mówił mi, że zobaczę, co się stanie, jak on skończy 18 lat. Widzę właśnie, co się stało (uśmiech). Nie można wiele dodać, wystarczy tylko popatrzyć na jego umiejętności i na to, co robi. On jest stworzony do sukcesu, do robienia czegoś innego niż pozostali. To działa dla niego dobrze, on zmienia ten sport na lepsze.

Nicki Pedersen (Dania – brązowy medal IMŚ 2015): – Musiałem pokonać tych dwóch zawodników obok mnie, a zostałbym Mistrzem Świata. Spróbowałem, ale się nie udało. Było kilka rzeczy, które mogłem zrobić lepiej. Zwyciężyłem trzy rundy, a wcześniej nie wygrałem od siedmiu lat. Aby zostać Mistrzem Świata należy jednak zwyciężać. Wszystko trzeba robić krok po kroku. W rzeczywistości twierdzę, że miałem w tym roku wiele szczęścia. W połowie sezonu zmagałem się z brakiem szybkości. Pod koniec udało się to uporządkować. Nie mogę doczekać się już zimy. Muszę udoskonalić kilka spraw. Wszyscy startujemy z zerowym dorobkiem. Zobaczymy, co wydarzy się za rok.