W sobotni wieczór, na PGE Narodowym w Warszawie odbyła się Speedway Grand Prix Polski. W zawodach tych, swoje dopiero drugie zwycięstwo w karierze odniósł Szwed Fredrik Lindgren, który po świetnym biegu pokonał Macieja Janowskiego oraz Australijczyka Jasona Doyle'a i Słowaka Martina Vaculika.

Fredrik Lindgren (Szwecja – I. miejsce): – Jestem po prostu „nakręcony” adrenaliną. To coś wspaniałego jechać na tym stadionie, przed tymi wszystkimi ludźmi i zaliczyć tego wieczoru tak dobry występ. To coś, po co żyjemy i co lubię. Ostatniej zimy trenowałem bardzo ciężko. Mam za sobą tak wielu dobrych ludzi – wszystkich moich sponsorów oraz załogę z parkingu. Każdy mi pomaga. Jestem bardzo zadowolony, że mogłem im to tak odpłacić. Czuję się absolutnie wspaniale. Do tej pory udało mi się wygrać tylko jeden turniej Grand Prix (w Göteborgu, w maju 2012 roku – przyp. red.). Dlatego to jest tak dla mnie ważne. Myślę, że to coś wspaniałego. Osobiście uwielbiam tego rodzaju obiekty, miejsca jak Cardiff, czy Warszawa. Stadiony są pełne ludzi i zapewniają dodatkową porcję adrenaliny. Przeważnie tory przygotowane są naprawdę dobrze, z różnymi ścieżkami do ścigania. Ekscytuję się swoją obecnością w tym miejscu i kocham każdą sekundę tu spędzoną.

Maciej Janowski (Polska – II. miejsce): – Kiedy kończy się zawody na drugiej pozycji, to myśli się – „kurczę, było tak blisko!”. Jednak Freddie był tego wieczoru naprawdę dobry. Ja starałem się z całych sił. Chciałem, aby ta wspaniała, polska publiczność, wysłuchała jeszcze raz Mazurka Dąbrowskiego. Byłem tego bardzo bliski, nie udało się jednak i pozostał z tego powodu mały niedosyt. Ze swojego wyniku jestem zadowolony i postaram się utrzymać tę dyspozycję w kolejnym turnieju.

Jason Doyle (Australia – III. miejsce): – To miło w końcu stanąć na podium, po całej walce, którą stoczyłem w Słowenii, gdzie nie udało mi się zająć miejsca w pierwszej trójce. To był świetny wyścig! Po awansie do finału nie ma już żadnych blokad. Wspaniale jechali w nim zarówno Freddie, jak i „Magic”. Oni rzucili naprzeciwko siebie to, co tylko mogli, a ja musiałem „usiąść” z tyłu i oglądać to widowisko. Chciałem podziękować całemu mojemu teamowi i wszystkim moim sponsorom za to, że zostali ze mną po tej brzydkiej kontuzji, którą miałem rok temu. To pokazało, że ciężka praca się opłaca.