Sezon się skończył, co nie znaczy, że skończyły się emocje. Do końca października, czyli na kilka dni po rewanżowym meczu finałowym w Toruniu, wszystkie kluby, które chciały otrzymać licencję na straty w Ekstralidze, musiały w całości wywiązać się z zobowiązań wobec zawodników, ZUSu, fiskusa i tym podobnym. Generalnie, dobrze, że proces licencyjny zakończył się szybciej i wcześniej wiedzieliśmy, w której lidze dany klub będzie startował.

Dzięki temu, w przypadku, gdy jakiś klub ewentualnie nie otrzymałby licencji, zespół, który miałby go zastąpić, miałby więcej czasu na ruchy transferowe i wzmocnienie składu na najlepszą ligi i nie powtórzyłaby się sytuacja, gdy RKM Rybnik w ostatniej chwili dokooptowany do najwyższej klasy rozgrywkowej, bo nikt inny nie chciał się na to zgodzić, wygrał tylko jeden mecz. Szkoda tylko, że decydenci nie wiedzą, że rok finansowy kończy się tak jak kalendarz, czyli 31 grudnia.

Taką wiedzę powinni posiadać już studenci pierwszego roku kierunków ekonomicznych (coś o tym wiem). Dodatkowo, szefowie zapowiadali, że nie będzie licencji warunkowych i postępowań odwoławczych, a ponoć zgodnie z prawem proces powinien być co najmniej dwuinstancyjny. W związku z tym jednakowo mogły być traktowane drużyny z niewielkimzadłużeniem i ogromnym długiem i kary nie byłyby proporcjonalne do win.

W takim przypadku mogło się okazać, że tylko kilka drużyn sprostałoby wymogom licencyjnymi i co wtedy? Z powodu kryzysu ekonomicznego, wielu sponsorów wycofało się z zadeklarowanego przeznaczenia pieniędzy na rzecz klubów, a skoro wymagamy dotrzymywanie umów przez zespoły, to dostrzeżmy, że im też coś obiecano, a nie dano. Budżet na sezon ustala się na podstawie założeń z negocjacji i również z tego względu niektóre kontrakty były wirtualne.

Trudna sytuacja niektórych drużyn wynika również z faktu, że mimo wielkich pieniędzy zainwestowanych w światowej klasy zawodników, nie spełnili oni pokładanych w nich nadziei, zespół poległ z kretesem, co oznaczało także klapę finansową. W dodatku wiele zagranicznych gwiazd wynagrodzenie dostawało w walucie euro, której rosnący kurs jeszcze bardziej wywindował sumy w kontaktach na niebotyczny poziom. A teraz nie wystarczy już oświadczenie żużlowca, lecz to biegły rewident będzie dokonywał audytu klubu.

W tym roku w tej kwestii mieliśmy groteskową sytuację. Ku swojemu zdziwieniu dwa kluby ekstraligowe nie otrzymały licencji na starty w przyszłorocznych rozgrywkach, gdyż nie uregulowały one na czas wszystkich swoich należności wobec zawodników. Komisja zapowiadała wszem i wobec, że w tym względzie nie będzie pobłażania i nikt posiadający zadłużenie na dzień 31 października nie otrzyma zgody na start w elicie w sezonie 2010.

W przypadku Włókniarza Częstochowa spóźnienie sięgało trzech dni, a wyłączając święto dwóch. Bardziej wyglądało to na pretekst do spuszczenia nielubianego rywala do niższej ligi niż na rzetelny proces licencyjny. Drobiazgowość komisji przekroczyła granice absurdu. W kontekście braku rozliczeń z MOSIRami itp. w innych klubach, uchybienie Lwów wydawało się niewinnym przewinieniem. Jednak decydenci tego wymogu szczególnie się uczepili.

WTS natomiast nie rozliczył się ze swoim gwiazdorem Scottem Nichollsem. Mało co nie spuścił drużyny z ligi, choć w dwumeczu o utrzymanie pojechał przyzwoicie, a teraz prawie doprowadził ją do upadku przy zielonym stoliku. Scotty za nic nie chciał odpuścić zagwarantowanych w kontrakcie wypłat, nawet gdyby punkty zdobywał tylko na trupach, juniorkach i kolegach z zespołu. Prawo miał, ale czy miał poczucie, że na nie nie zasłuży?

Co najlepsze, w obu przypadkach w momencie podjęcia tych decyzji w drugiej dekadzie listopada, sprawy te były już dawno uregulowane. Wrocław zawarł z Brytyjczykiem stosowną ugodę i wypłacił mu 70 % należności i było po sprawie. Na szczęście PZM uchylił nieroztropną decyzję GKSŻ kolejny raz dowodząc, że w wyższej instancji zasiadają mądrzejsze głowy. Te wydarzenia nie mogły zaważyć na losach tak zasłużonych drużyn.