Udało nam się w końcu zakończyć rozgrywki ligowe. Po wielokrotnie przekładanym dwumeczu finałowym mistrzem został zielonogórski Falubaz, który pokonał obrońców tytułu Unibax Toruń. W trudach i znojach po brązowy medal sięgnęli zawodnicy Włókniarza Częstochowa. Rewelacją okazała się bydgoska Polonia, natomiast rozczarowaniem Unia Leszno i Stal Gorzów. Z ligi spada natomiast Wybrzeże Gdańsk. Zapraszam do lektury podsumowania tegorocznego sezonu.

Falubaz Zielona Góra
Po osiemnastu latach żużlowcy spod znaku Myszki Myki znów stanęli na najwyższym stopniu podium. Nie lada niespodziankę sprawili w finale, pokonując dwa razy faworyzowane Anioły. Zespół utrzymał skład z poprzedniego roku, co nie było w zeszłym sezonie łatwe. Drużyna równo jechała całą rundę zasadniczą. W pierwszej rundzie play-off dwukrotnie pokonała rywala zza miedzy, dzięki czemu z półfinale starła się z teoretycznie słabszą Polonią. Mimo dwunastopunktowej porażci na wyjeździe, znokautowała ją w rewanżu u siebie.

Skład był oparty na wychowankach wzmocnionych Rafałem Dobruckim i młodymi Skandynawami. Liderem zespołu był przeżywający drugą młodość Piotr Protasiewicz, którego wspierał kapitan ekipy Grzegorz Walasek. Drugą część sezonu udaną miał również Fredrik Lindgren. Klasę pokazał również kończący wiek juniora Grzegorz Zengota, ale rewelacją rozgrywek był młodziutki Patryk Dudek. Zawiódł jedynie Niels K. Iversen.

Unibax Toruń
Po ośmiu zwycięstwach z rzędu od początku sezonu i wygranej w cuglach rundzie zasadniczej oczekiwano tylko jednego- złota. W play offach drużyna Jana Ząbika przeszła kolejno w derbowym pojedynku Bydgoszcz, a następnie rywala z Częstochowy. Nie wygrała jednak wtedy meczu na wyjeździe, a wysokie porażki w Zielonej Górze i Lesznie dawały do myślenia. I stało się. W finale poległa nawet niezdobyta nigdy twierdza Motoarena.

Siła zespołu tkwiła w wyrównanym składzie. Można go podzielić na dwie części: Australijczycy i wychowankowie. Najlepszy był młody gniewny Chris Holder, a zaraz po nim doświadczeni Ryan Sullivan i Wiesław Jaguś. Silnymi punktami były również objawienia roku: Adrian Miedziński i mistrz świata juniorów Darcy Ward. Więcej oczekiwano jedynie od Roberta Kościecha. Klub nie wzmacniał się na potęgę, ale nie to okazało się kluczem do sukcesu.

Włókniarz Częstochowa
A nie było wiadomo, czy klub w ogóle przystąpi do rozgrywek. W końcu zagraniczne gwiazdy zgodziły się na obniżenie kontraktów, z których klub ze względu na kłopoty finansowe głównego sponsora, nie był w stanie się wywiązać. W większości meczów i tak nie wystąpił ówczesny mistrz świata Nicki Pedersen, który łapał kontuzję za kontuzją. Po masakrze w Lesznie w pierwszej rundzie play off były widoki na złoto, ale remis u siebie w rewanżu, a potem porażka z Toruniem w półfinale przekreśliła wszystko.

Siła rażenie opierała się na błysku gwiazd Nickiego Pedersena i Grega Hancocka. Na miarę swoich możliwości jechali Tomasz Gapiński i Lee Richardson. W końcu Częstochowianie doczekali się dobrego juniora w postaci Taia Woffindena. Skład uzupełniali ikona żużla w tym mieście Sławomir Drabik oraz Michał Szczepaniak. Do osiągnięcia wyznaczonego celu zespołowi zabrakło determinacji w decydujących meczach u siebie.

Polonia Bydgoszcz
Drużyna Zenona Plecha do końca rundy zasadniczej walczyła o utrzymanie w Ekstralidze. W play offach trafiła na rywala zza miedzy Unibax i dzięki remisowi przed własną publicznością i korzystnym układzie pozostałych spotkań prześlizgnęła się sensacyjnie do półfinałów. W nich postraszyła nawet późniejszych mistrzów w Winnego Grodu, ale na obcym torze była o klasę gorsza od rywali. Cel przedsezonowy został w pełni zrealizowany.

Liderami zespołu byli brązowy medalista Grand Prix Emil Sajfutdinow oraz Szwed Andreas Jonsson. Swoje robił również czarnoskóry Antonio Lindbaeck. Zabrakło jednak drugiej linii. Krzysztof Buczkowski, Tomasz Chrzanowski i Jonas Davidsson nie spełnili pokładanych w nich nadziei. Patrząc na statystyki można przypuszczać, że nie był to skład na ekstraligę, ale młoda drużyna pokazała ducha walki i dzięki temu odniosła sukces.

Unia Leszno
Największe rozczarowanie rozgrywek. Jako jedyna z czołówki drużyn z poprzedniego roku nie poniosła strat przed sezonem. W związku z tym była głównym kandydatem do mistrzowskiego tytułu. Ekipa Czesława Czernickiego nie odniosła jednak żadnego zwycięstwa na wyjeździe! Porażka w play offach z Włókniarzem była tylko tego konsekwencją. Klęska Byków odbiła się głębokim echem w żużlowym światku.

Mimo beznadziejnej postawy w Grand Prix, żadnych pretensji nie można mieć do jazdy w lidze Leigh Adamsa. Światową klasę potwierdził także Jarosław Hampel. Gorsze sezony niż przed rokiem mieli natomiast Krzysztof Kasprzak, Adam Shields, a w szczególności Damian Baliński oraz Jurica Pavlić. Gdzieś zagubiły się również talenty Przemka Pawlickiego i Troya Batchelora. To wszystko złożyło się na piąte miejsce w tabeli.

Stal Gorzów
Po raz drugi pękła nadmuchana do granic możliwości bańka oczekiwań wobec ekipy z miasta Edwarda Jancarza. W porównaniu z poprzednim rokiem, klub wzmocnił drugą linię, ale nie były to oszałamiające transfery. Przeciętność w takiej lidze oznacza jednak walkę o miejsca w środkowej części tabeli. Choć, gdyby nie jazda z kontuzją Tomasza Golloba w decydującym meczu w Zielonej Górze, tabela mogłaby wyglądać zupełnie inaczej.

Liderzy drużyny wykręcili niemal identyczne średnie jak rok temu, ale nie była to choćby taka forma, jaką prezentowali w cyklu Grand Prix. Podobnie rzecz miała się z najbardziej doświadczonym Peterem Karlssonem. Nieźle prezentowali się powracający do formy Matej Zagar oraz solidny młodzieżowiec Thomas Jonasson. Błędem okazało się natomiast zatrudnienie Rafała Okoniewskiego, którego zastępował średniak David Ruud.

Atlas Wrocław
Przez długi czas nad stolicą Dolnego Śląska wisiało widmo spadku. Całe szczęście dla podopiecznych Marka Cieślaka o utrzymaniu zadecydował wygrany w pięknym stylu dwumecz z Wybrzeżem Gdańsk. Nie było potrzeby rozgrywania barażów, bo z udziału w nich zrezygnował Lokomotive Daugavlips. A należy przypomnieć, że wzmocniona drużyna miała walczyć w tym roku o medale. Rzeczywistość szybko sprowadziła ich na ziemie.

Trudno wyobrazić sobie, co prezentował by WTS, gdyby w jego szeregach nie było najlepszego jeźdźca świata Jasona Crumpa. Pozostali zawodnicy to ligowi przeciętniacy. Słaby sezon miał Tomasz Jędrzejak. Jak potrafili jeździli Maciej Janowski i Daniel Jeleniewski. Katastrofą były natomiast występy Scotta Nichollsa i Davego Watta. Wielką nadzieją pozostaje jedynie Leon Madsen, który kilka meczów miał kapitalnych.

Wybrzeże Gdańsk
Mimo poważnych wzmocnień beniaminek żegna się z Ekstraligą. Mocny na papierze skład nie okazał się gwarantem chociażby utrzymania w najwyższej klasie rozgrywkowej. Kontuzja Martina Vaculika i niemożność zastosowania za niego zastępstwa zawodnika w dużym stopniu utrudniła klubowi znad morza walkę o siódme miejsce w lidze. Niewiele brakło natomiast, by w ogóle nie przystąpili do niej zawodnicy, którym zalegano z płatnościami.

Liderem z prawdziwego zdarzenia był Duńczyk Kenneth Bjerre. Zakontraktowanie innego zawodnika z Kraju Hamleta Hansa N. Andersena okazało się jednak kompletnym nieporozumieniem, podobnie jak transfer ówczesnego indywidualnego mistrza Polski Adama Skórnickiego. Solidnie prezentował się inny Skandynaw Magnus Zetterstroem. Ekstraliga to na ten moment za wysokie progi dla Jonasa Kylmaekorpiego i Reneta Gafurowa.