W zbliżającym się sezonie żużlowa Polska 2. Liga Żużlowa po raz pierwszy w historii może liczyć na starcie zaledwie pięć drużyn. Co więcej, pierwszy raz od 1991 roku na starcie sezonu stanie zaledwie 20 zespołów. Czy w takiej sytuacji podział na trzy poziomy rozgrywek ma dalej sens?

- Robienie takich rozgrywek jest skazane na klęskę. Nie dość, że liga jest bardzo mała, to dodatkowo większość klubów istnieje tylko po to by przejechać kolejny sezon. Po co promować takie rozgrywki, które i tak cieszą się minimalnym zainteresowaniem kibiców a także sponsorów? – pyta retorycznie Sławomir Drabik.

Były zawodnik Włókniarza doskonale pamięta czasy w których w Polsce funkcjonowały tylko dwie ligi i wspomina te lata bardzo dobrze. Do reformy rozgrywek doszło w 2000 roku, kiedy władze żużla zmieniły system i powstała ośmiozespołowa Ekstraliga. Podział nie przetrwałby próby czasu gdyby nie dołączenie do rozgrywek w 2005 roku zespołów z Ukrainy i Łotwy. 

- Wcześniej w rozgrywkach brały udział drużyny, które faktycznie było na to stać. Raczej nie było klubów, które myślały tylko o przetrwaniu, a jeżeli tak było to kluby po prostu szybko rezygnowały z jazdy. Żużlowcy i prezesi mieli zacznie mniejszą presję, bo wiedzieli że mogą pozwolić sobie na kilka porażek w sezonie. Teraz każdy mecz w Ekstralidze przypomina walkę o życie i przez to mamy wiele problemów – twierdzi Drabik.

Co więc zdaniem Drabika powinny wtedy zrobić kluby, których na start w 10-zespołowej lidze, ze względów finansowych, nie mogłyby sobie pozwolić? - W Niemczech od lat funkcjonuje system rozgrywek, w którym drużyny mierzyły się w czwórmeczach. Koszty są małe a żużel wciąż istnieje w tych ośrodkach i kibice z niecierpliwością oczekują na kolejne takie wydarzenia – podsumowuje Drabik.