Polska, Szwecja czy Wielka Brytania słyną z dość silnych lig żużlowych. Wydaje się, że przychylnym rozwojowi młodych zawodników, głównie juniorów - jest cenzus ograniczeń w postaci obowiązkowego korzystania z krajowych zawodników. Jednak nie we wszystkich ligach sytuacja wygląda tak kolorowo...

Przyjrzymy się może najpierw Naszemu, polskiemu podwórku. Śmiało trzeba przyznać, że ograniczenia w postaci obowiązkowego wystawiania minimum 2 krajowych seniorów i tyleż samo krajowych juniorów daje szansę do tego, aby zawodnicy mieli okazję do częstszych startów. Poniekąd sprawdza się ta zasada, jednak to czy krajowy zawodnik gwarantujący solidną zdobycz punktową znajdzie się w składzie - decyduje głównie zasób finansowy danego klubu. Nie można jednak patrzeć tylko i wyłącznie w klubowe portfele. Zdarzają się lepsi i gorsi zawodnicy - jak to w każdej dyscyplinie. Wydaje się jednak, że ostatnimi laty największy problem z zaistnieniem w żużlu mają nieco słabiej punktujący juniorzy, którym na kark wchodzi 22. rok życia - oznaczający otrzymanie statusu seniora. Wielu z nich chciałoby jeszcze znaleźć szansę na zaistnienie przynajmniej na poziomie niższej ligi, lecz nie mają ku temu okazji. Gdyby tam (hipotetycznie) konstruowano skład z jeszcze większą liczbą Polaków - kto wie, czy nie byłoby jeszcze lepiej zarówno dla zawodników, jak i innych. Problemem okazał się jednak przełom roku 2005 i 2006. Dlaczego? Ano dlatego, że wtedy wprowadzono możliwość wstawiania jeszcze większej liczby obcokrajowców (z 1 do 6). Kto wie, czy to nie on doprowadził do tego, że mamy coraz mniej krajowych zawodników choćby w niższych ligach, których wiek koliduje w okolicach około 30. roku życia? Być może wielu z nich nie "zwinęłoby interesu", a miałoby szansę "z kroku w tył zrobić dwa kroki w przód".

Jak to z kolei wygląda w Szwecji? Tam krajowi zawodnicy mogą startować nawet więcej niż w jednej lidze. Jednak ciężko tam z kolei o dobrze punktującego, młodego Szweda na poziomie Elitserien. O ile Allsvenskan czy Division 1 jest przeznaczony głównie dla Szwedów, to z kolei w Elitserien wśród zawodników Trzech Koron oglądamy głównie doświadczonych zawodników tegoż kraju. Śmiem twierdzić, że liga ta sprzyja głównie obcokrajowcom. Albowiem ograniczenie w wysokości 2 szwedzkich zawodników i brak obowiązku o posiadaniu minimum jednego Szweda nie starszego niż 21-letniego sprawia, że managerowie tych drużyn nie będą cierpliwie czekali na rozwój młodego Szweda, a będą woleli zawodnika, który ich zdaniem ma gwarantować zdobycze punktowe, których jak wiadomo - młody zawodnik nie obiecuje. 

Jak z kolei wygląda to na Wyspach Brytyjskich? O ile tam National League funkcjonuje zgodnie z założeniem, czyli mają startować tam wyłącznie Brytyjczycy, w tym młodzi, nawet (sic!) mający minimum 15 lat. Z kolei sytuacja w SGB Premiership czy SGB Championship jest z goła odmienna. Nietrudno na tych poziomach rozgrywek znaleźć zespoły, które niemal do minimum, bądź w ogóle nic nie robią sobie z tego, aby dać szansę Brytyjczykowi. Tam promotorzy skupiają się głównie na tym, aby szansę otrzymał zawodnik posiądający dane CMA (pl. KSM - przyp. aut.).

Dość dobrze można z kolei ocenić szansę startów w lidze dla młodych zawodników w Danii i Rosji. Kraj Hamleta zawdzięcza taką sytuację głównie dzięki funkcjonującym tam od lat kategoriom zawodniczym, z kolei Rosja w 2015 r. wprowadziła zakaz startu dla obcokrajowców, co raczej sprzyja rozwojowi zawodniczemu młodych Rosjan. Inne kraje z kolei mają dużo ciężej, aby ktokolwiek uprawiał żużel, choć kto wie, czy i tam nie kryją się żużlowe perełki...