Unia Tarnów nie błyszczała na tegorocznej giełdzie transferowej. Głośno o tym zespole zrobiło się wtedy, gdy prezes Łukasz Sady oświadczył, że w jego klubie nie będzie wystarczających środków, aby zatrzymać na kolejny sezon Martina Vaculika.

– To świadczy, że w pewnym sensie niektórzy dorośli. W tym przypadku Polak nie chciał być mądry po szkodzie. Uważam, że tą decyzję należy uszanować, bo postawili sprawę jasno mogąc się ewidentnie narazić kibicom – analizuje Jacek Frątczak.

W miejsce Vaculika w klubie pojawił się Mikkel Michelsen. – Z całym szacunkiem i mimo bardzo dobrego sezonu na zapleczu PGE Ekstraligi to nie jest zawodnik na poziomie Słowaka. Wymiana Vaculika na Michelsen’a oznacza spory deficyt dla Unii – ocenia menedżer. – Może i Duńczyk wystrzeli, ale nikt chyba nie wyobraża sobie żeby to był nawet poziom zbliżony do kosmicznych wyników Martina – dodaje.

Skład Unii wzmocnił się ewidentnie na pozycji juniorskiej. W ubiegłym sezonie ta formacja wyraźnie kulała. Teraz przyszedł Krystian Rempała, który powinien być wiodącą postacią wśród tarnowskich młodzieżowców. – I tu oczekiwałbym największej niespodzianki. Właśnie młody Rempała może dać tarnowianom najwięcej radości i po części zastąpić Vaculika. Krystian powinien zrobić różnicę i dać więcej możliwości taktycznych  – przyznaje Frątczak. – Kolejną zmianą jest wymiana Artura Mroczki na Piotra Świderskiego. Świderski ma potencjał, ale ciągle jest to tylko zawodnik, który uzupełnia parę a nie jest jej liderem. Tak czy inaczej to zmiana na lepsze. Mroczka niby miał przebłyski, ale myślę, że Piotrek spokojnie powinien prezentować wyższy poziom choćby ze względu na większe doświadczenie ekstraligowe – prognozuje.

Ogólnie rzecz biorąc Tarnów zdecydowanie najwięcej stracił tej zimy. Poza liderami Stali Rzeszów, którzy powędrowali do Leszna i Torunia żaden inny klub PGE Ekstraligi nie stracił lidera. Niewiele brakowało, aby z klubu odszedł też Janusz Kołodziej gdyż mocno naciskała go Fogo Unia Leszno. Ikona klubu z Tarnowa jednak pozostała i w przyszłym roku będzie musiała wziąć na swoje barki odpowiedzialność za wynik zespołu. Poza Kołodziejem i może Madsenem próżno szukać w składzie tarnowian lidera, który postawi się takim rywalom jak Hancock, Woffinden, Pedersen czy Hampel. Czyżby przyszły rok był pierwszym od pięciu lat sezonem bez medalu dla Unii? Wiele na to wskazuje.