Rok temu swoich pieniędzy nie zobaczyli zawodnicy Włókniarza Częstochowa, teraz sytuacja może się powtórzyć w Rzeszowie. Zaległości Stali względem wszystkich żużlowców wynoszą 2 miliony złotych. Najwięcej do stracenia ma Greg Hancock, któremu klub jest winny 800 tysięcy złotych.

Amerykanin dostał jedynie pieniądze za podpis i, tu krążą dwie wersje, za jedno lub kilka spotkań. Jak nieoficjalnie dowiedział się Przegląd Sportowy, numerem 2 na liście wierzycieli jest Peter Kildemand. Duńczyk wciąż czeka na około 300 tysięcy złotych.

Pozostaje pytanie, jak to możliwe, że w najlepszej lidze świata ciągle dochodzi do sytuacji, w której spółki zadłużają się na potęgę, a działacze pozostają bezkarni. Cierpią jedynie zawodnicy, którzy zostają na lodzie oraz kluby, które z powodu czyjejś radosnej twórczości znikają z żużlowej mapy.

- A wystarczyłoby, żeby wprowadzić obowiązkowe ubezpieczenie zawodniczych kontraktów – mówi Michał Świącik, prezes Włókniarza, który przejął klub po upadku spółki i po rocznej karencji wraca do gry. - Jakby klub nie zapłacił, to robiłby to ubezpieczyciel. Może też należałoby pomyśleć o stworzeniu jakiegoś funduszu. Coś na pewno trzeba zrobić, bo rok w rok sytuacja się powtarza.

- Ubezpieczenia nie byłyby złe, ale wątpię, żeby znalazł się ktoś chętny, bo ryzyko jest za duże – mówi Robert Kościecha, żużlowiec i ekspert nc+.

- Wydaje mi się, że należałoby raczej wprowadzić przepisy, które trzymałyby kluby w finansowych ryzach. Może dać zawodnikom możliwość rozwiązania kontraktu w trakcie sezonu, jeśli suma zaległości osiąga pewien pułap. Złe jest też to, że klub ma szeroki wachlarz możliwości, jeśli idzie o karanie żużlowca. Gdyby taki Hancock nie przyjechał na dwa, trzy mecze to zaraz dostałby taką finansową grzywnę, że długu by nie było. Dlatego on musiał się stawić na każde spotkanie, wystawiał faktury, a zadłużenie klubu rosło. Poza wszystkim trzeba spowodować, żeby ludzie podpisujący kontrakty w imieniu klubu ponosili za to odpowiedzialność – kończy Kościecha.