W ostatnich dwóch turniejach żużlowego Grand Prix liderzy polskiej kadry Tomasz Gollob i Jarosław Hampel zawiedli, bo brakuje im odpowiedniej mocy silników od Jana Anderssona. Pierwsze tegoroczne partie sprzętu jeszcze nie był takie złe. Po trzech turniejach Gollob był liderem, a Hampel, który zwyciężył w Grand Prix Nowej Zelandii, zajmował trzecie miejsce.

Jednoczesne użycie tytanu i nowych tłumików powoduje jednak, że silniki szybciej się zużywają, po 15 biegach najczęściej nadają się do remontu. Nasi zawodnicy zamówili nowe jednostki napędowe, które okazały się gorsze. Nic dziwnego, że Gollob z Hampelem drastycznie obniżyli loty.

Mogliby zmienić tunera i wrócić do gry. Jednak w praktyce to nie takie proste, bo obu wiążą umowy z Anderssonem, za których zerwanie grożą surowe kary. Bardzo dokładne porozumienia (liczą nawet po 50 stron) zobowiązują żużlowca do kupna określonej liczby silników. Zapisano też zastrzeżenie o konieczności korzystania z tego sprzętu w zawodach Grand Prix. Poza tym nasi czołowi zawodnicy ciągle wierzą w Anderssona.

Gollob w gronie zaufanych osób już nieraz deklarował, że "zostanie z Anderssonem na dobre i na złe". Zresztą na dniach ma dostać kolejną partię silników. Być może okażą się lepsze... Problem ze sprzętem od Anderssona polega na tym, że jest mało wszechstronny. Na mokrej i przyczepnej nawierzchni motocykl z jednostką napędową od Szweda okazuje się zbyt wolny. Przy tym niestety nie da się go wyregulować, by dopasować parametry do danej nawierzchni. O ile w lidze Gollob i Hampel z łatwością zdobywają punkty, o tyle w Grand Prix, gdzie każdy uczestnik używa sprzętu wyżyłowanego do maksimum, już nie idzie im tak gładko.

Od kiedy zaczęto stosować tytanowe części silnika, Andersson nie jest w stanie naszykować dla swoich klientów szybkiego i wszechstronnego sprzętu. Widać to nie tylko po wynikach Polaków. Nicki Pedersen ewidentnie się męczy (punkty zdobywa jazdą na granicy ryzyka), Greg Hancock i Andreas Jonsson stali się w tym sezonie żużlowcami drugiego planu. W polskiej lidze z silnikami Anderssona jeżdżą Patryk Dudek, Rafał Okoniewski i Michael Jepsen Jensen. Każdy z nich prezentuje się gorzej niż w sezonie 2012. Zresztą zdesperowany Jensen w minionej kolejce spróbował sprzętu od Briana Kargera i od razu się poprawił, zdobywając 12 punktów z bonusem.

Szwed prędzej czy później wróci do gry, bo tunerska karuzela stale się kręci. Niestety, Anderssonowi brakuje czasu na eksperymenty z nowymi częściami, bo - mimo spadku notowań - ciągle obsługuje bardzo wielu klientów, nikomu nie odmawiając przygotowania silnika. Warto zauważyć, że ten, który rozreklamował Anderssona w Polsce, czyli jego rodak Peter Ljung, już... nie korzysta z jego usług. Szwed stał się w tym sezonie niezwykle szybki, bo korzysta z silników Fleminga Graversena.

Na szczycie rankingu tunerów już drugi rok pozostaje Peter Johns. Jego silniki najłatwiej dopasować przy każdym rodzaju nawierzchni. Kolejne miejsca zajmują Anton Nischler i Siergiej Mikułow. Jednak do tego ostatniego dostęp mają jedynie Rosjanie.