W kwietniu 2017 roku Tomasz Gollob uległ niezwykle groźnemu wypadkowi podczas treningu przed zawodami motocorssowymi. Teraz przebywa w domu i podkreśla, że przez te wszystkie lata, które spędził w sporcie, miał wiele bardzo trudnych momentów, ale żadnego z nich nie da się porównać z tym, co przeżywa teraz.

Marcin Feddek (Polsat Sport) i Michał Pol: Przed kilkoma dniami wrócił pan ze szpitala do domu. Niestety na wózku, choć zapowiadał pan, że wyjdzie z niego tylko na własnych nogach. Jak się pan czuje?
Tomasz Gollob: Jestem w domu od czterech dni i pewnie po Świętach wrócę na trochę do szpitala. Przeżyłem w nim największy kryzys w życiu, długo starając się wrócić do życiowej normalności. Ale to się w końcu udało, za co jestem wszystkim tam niezwykle wdzięczny, okazali wielką troskę o moje zdrowie. Ale nie można wiecznie leżeć w szpitalu, postanowiłem wypisać się i spróbować rehabilitacji pozaszpitalnej. Spróbować nowych rzeczy, medycyny niekonwencjonalnej. Szukam wszelkich sposobów uśmierzenia bólu.

Bóle, jakie mi towarzyszą, są nie do ogarnięcia dla człowieka. Są potworne, przeszywające, rażące jak porażenie elektryczne. Tak wielkie, że nie jestem w stanie tego opisać. To rodzaj bólów neuropatycznych, niepozwalających mi funkcjonować, rehabilitować się po wypadku, a w nocy spać. Noce są najgorsze, trudne do przeżycia. Każdy ruch kołdry poraża do omdlenia…

Po zmiażdżeniu dwóch kręgów – szóstego i siódmego – doznałem paraliżu poniżej piersi. Jedni doznają paraliżu wiotkiego, a ja spastycznego. Oznacza to, że moje mięśnie wariują, robią co chcą i kiedy chcą. Np. mięśnie brzucha naprężają się, przez co staje się on twardy jak z betonu i trwa to wiele godzin. Podobnie z nogami.

Szukam wszelkich możliwości, żeby rozwiązać ten problem, nie da się tak wytrzymać. Mówię, że zakończyłem etap szpitalny i rozpocząłem kolejny, który skończy się może w jakiejś klinice na Dalekim Wschodzie albo gdzieś indziej. Będę tak długo szukał, aż znajdę kogoś, kto będzie potrafił mi te bóle zmniejszyć lub zupełnie odjąć. Życie codzienne ze spastyką jest niemożliwe. Nie wyobrażam sobie, żebym nie miał sobie z tym poradzić w najbliższych miesiącach czy w najbliższym roku. Muszę to naprawić i wtedy będę się zastanawiał, co dalej robić w życiu.

Powiedział nam pan, że nadzieją na powrót do normalności jest historia Leigh Adamsa. Australijski żużlowiec, były trzykrotny mistrz świata w drużynie doznał podobnego urazu co pan, ale po jakimś czasie odzyskał władzę w nogach...
Będę walczył o powrót do zdrowia dopóki starczy nadziei, że spotka mnie coś pozytywnego. Przypadek Adamsa, który przeżył podobny uraz, daje mi taką nadzieję. Miał wypadek sześć lat temu i uszkodził te same dwa kręgi co ja – szósty i siódmy – oraz jeszcze jeden – piąty. Czekam aż przyśle mi zdjęcia rentgenowskie, żebyśmy mogli jeszcze porównać stopień urazów. Może to da mi odpowiedź na pytanie, ile czasu będę potrzebował na odzyskanie sprawności w nogach.

U Adamsa po półtora roku zmiażdżony rdzeń kręgowy odbudował się na tyle, że wróciła mu sprawność w lewej nodze. Przy czym nie przechodził tak intensywnej rehabilitacji jak ja, raczej głównie leżał w łóżku. Jesteśmy w bliskim kontakcie. Wspiera mnie, radzi, żebym jak najwięcej ćwiczył i stymulował mięśnie, to może któraś część ciała ruszy nawet szybciej niż u niego.
Nie trzeba mnie namawiać. Nie tracę nadziei i będę czynił usilne starania. Gorzej, jeśli minie jakiś czas i nie będzie żadnej zmiany. Boję się tego momentu. Ale nie chcę o tym myśleć. Wolę skupić się na walce, dzień po dniu, godzina po godzinie, w klinikach i szpitalach. Minęło dopiero osiem miesięcy od wypadku, daję więc sobie jeszcze siedem, może osiem, może rok…

Jak wygląda pana dzień?
Oddałem się w ręce najlepszych fachowców z możliwych. Robią wszystko, żeby rdzeń zaczął przepuszczać impulsy. Praktycznie od 8 rano do 20.30–21 poddaję rdzeń stymulacji. Przechodzę z rąk do rąk, z ćwiczenia na ćwiczenie, żeby kiedy rdzeń wreszcie puści, całe ciało natychmiast zaczęło funkcjonować. Tak wygląda każdy dzień. Teraz zrobiłem krótką przerwę na Święta, ale po nich albo wrócę do kliniki, albo wybiorę się w podróż na Daleki Wschód w miejsce, o którym mam pewność, że umieją tam pomagać w przypadkach jak mój.

Cały wywiad można przeczytać w Przeglądzie Sportowym TUTAJ.