413-metrowy tor w Auckland, gdzie rozpocznie się cykl Grand Prix 2012, nieco przeraża zawodników. Mistrz świata Greg Hancock dzwonił do swojego klubowego trenera Marka Cieślaka i pytał, czy tor w Nowej Zelandii jest regulaminowy.

Przepisy stanowią, że tor żużlowy na zawodach pod egidą FIM musi się mieścić w widełkach: 260–425 metrów. Hancock nie ma więc wyjścia i musi się przygotować do jazdy na długim dystansie. – Antypody i długie tory? To normalne – mówi Krzysztof Cegielski. – W tamtym regionie świata jeździłem na torze o długości 850 metrów. O trzynastej w południe, przy temperaturze 30 stopni w cieniu. Łańcuchy i inne części fruwały w powietrzu, lecz silnik wytrzymał i nawet nieźle się sprawował – wspomina były żużlowiec.

W Auckland normalnie odbywają się wyścigi samochodów, które rywalizują na owalu o długości 460 metrów. Na Grand Prix tor zostanie jednak skrócony o 47 metrów, ale i tak będziemy mieli do czynienia z najdłuższym w cyklu. Drugi w kolejności obiekt w Göteborgu na stadionie Ullevi ma długość 404 metrów, a trzeci we włoskim Terenzano równe 400.

W ubiegłym roku Polakom nie wiodło się zbyt dobrze na najdłuższych obiektach. Jarosław Hampel zdobył pięć punktów w Göteborgu i 12 w Terenzano, gdzie nie awansował jednak do finału. Tomasz Gollob zgromadził odpowiednio sześć i pięć punktów. Choć warto przypomnieć, że w latach 2009–10 mówiło się o nim, że jest „królem Terenzano".

Jazda na długim torze wymaga specyficznych ustawień. W Nowej Zelandii będą one bardzo nietypowe. – Ze względu na klimat – wyjaśnia Cegielski. – Założę się, że wielu zawodników nawet po turnieju nie będzie wiedziało co zrobić, by skutecznie się ścigać na tym torze. Na pewno będą tam potrzebne silniki z dużą mocą, bo to pozwoli na rozwinięcie większej prędkości na prostej. Start nie musi być atomowy. Ważne, żeby motocykl rozpędzał się na dojeździe do łuku. Dodatkowo Auckland jest otoczone wodą i położone bardzo wysoko, co tworzy specyficzny klimat – podsumowuje Cegielski.

Więcej w Przeglądzie Sportowym.