Po ponad pięciu miesiącach od tragicznego w skutkach wypadku podczas zawodów motocrossowych w Chełmnie, Tomasz Gollob w końcu przerwał milczenie. W pierwszym wywiadzie po kontuzji uszkodzenia rdzenia kręgowego, legendarny zawodnik opowiada o codziennej walce z bólem, trudach rehabilitacji i nadziei na odzyskanie pełnej sprawności.

- Jeśli porównamy moją obecną sytuację z tą po wypadku, to na pewno można mówić o poprawie. Wcześniej walczyłem o życie, a teraz mogę swobodnie rozmawiać i ćwiczyć. Niestety, proces dochodzenia do sprawności został zakłócony przez pojawianie się spastyczności (nadmierne niekontrolowane napięcie mięśni – przyp. red.). Po wypadku lekarze niemal codziennie pytali o objawy. Wtedy jednak nie wiedziałem jeszcze, o co im chodzi. Dopiero po około dwóch miesiącach od wypadku ruchy spastyczne zaczęły postępować. Dopiero wtedy zrozumiałem obawy lekarzy. Już wiem, że nie ma w życiu nic trudniejszego niż spastyczność. Ona nie daje mi spokoju ani przez moment. Atakuje niespodziewanie i sprawia, że nie jestem sobą. Być może z czasem objawy ustąpią. To jednak długotrwały proces – powiedział Tomasz Gollob.

Gollob nie pamięta pan jak doszło do upadku ze skarpy podczas zawodów motocrossowych w Chełmnie. - Kompletnie nic nie pamiętam z tych zawodów. Uderzenie musiało być atomowe. Pamiętam dopiero chwile w szpitalu tuż po przebudzeniu.

Jak się okazuje dużo do myślenia Gollobowi dają przede wszystkim spotkania z pacjentami. W pamięć zapadła mu zwłaszcza niedawna wizyta jednego z młodszych pacjentów, z którym żużlowiec rozmawiał na szpitalnym korytarzu kilka lat temu, przy okazji jednej z wielu wizyt w klinice rehabilitacji. - W poprzednich latach często odwiedzałem klinikę rehabilitacji, ale wtedy aż tak nie zwracałem uwagi na leżących tu ludzi i ich dramaty. Ostatnio przyszedł do mnie chłopak, z którym kilka lat wcześniej zamieniłem na szpitalnym korytarzu kilka zdań. Wtedy był w złym stanie, na wózku, a ja próbowałem podnieść go na duchu. Przypomniał mi całą sytuację i moje słowa, żeby walczył i się nie poddawał, a na pewno uda mu się odzyskać sprawność. Od tamtego spotkania minęły 2-3 lata i tym razem to on przyszedł do szpitala o własnych siłach, bez wózka i przypomniał nasze spotkanie. Życzył mi dokładnie tego samego. Nasze role się odwróciły, to coś niesamowitego. Takie wizyty dodają dużo siły. Dają także sporo do myślenia.

Indywidualny Mistrz Świata nie myśli teraz, co będzie robił, gdy w końcu wyjdzie ze szpitala. - Pomysłów wcześniej miałem sporo, ale wszystko stało się nieaktualne w momencie wypadku. Teraz skupiam się jedynie na tym, by wrócić do sprawności. O kolejnych celach pomyślę później. Gdy wyzdrowieję, na pewno szybko zatęsknię za żużlem i będę chciał być jak najbliżej tej dyscypliny. Tam jest moje miejsce.

Gollob nadal wierzy, że wyjdzie ze szpitala o własnych siłach. - Jestem dobrej myśli i wierzę, że wyjdę z tego. Zaakceptowałem sytuację, w jakiej jestem, ale się z nią nie pogodziłem. Celem jest wyjście ze szpitala o własnych siłach. Nie ma znaczenia, czy będzie to za miesiąc, czy może za kilka lat. Liczy się osiągnięcie celu. Mam przy sobie najlepszych specjalistów i wspólną pracą uda nam się pokonać przeciwności. Rdzeń ma jeszcze czas na reakcję. Istotny progres może przyjść w każdej chwili. Ani przez chwilę w to nie zwątpiłem – zakończył.

Cały wywiad w najnowszym wydaniu Przeglądu Sportowego.