- Mówię nie Grand Prix, ale nie mówię nie żużlowi - stwierdza Tomasz Gollob, były mistrz świata na żużlu, który w cyklu zdobył 7 medali, wygrał 22 turnieje i 53 razy stał na podium. - Przede mną jeszcze rok, maks dwa lata jazdy i to wszystko. To jest idealna sytuacja, żeby ustąpić miejsca młodszym.

Krzysztof Kasprzak zdobędzie w tym roku medal?
- Sobotnie zawody w Gorzowie, to będzie punkt zwrotny. Jeśli zdobędzie dużo punktów, jeśli będzie w czwórce, to ja uważam, że tak. I byłoby miło, gdyby tak się stało. Zresztą wierzyć trzeba do końca. Tak jak ja wierzyłem do końca, planując pamiętny atak na Jimmyego Nilsena we wrocławskiej rundzie Grand Prix. Tę akcję uważam za najważniejszą, jaką zrobiłem w cyklu, bo ona pokazuje, że do końca trzeba być zdeterminowanym i szukać sposobu na wyprzedzenie przeciwnika. Na ostatnią kontrę Szweda odpowiedziałem desperackim odbiciem się od bandy i skutecznym atakiem na finiszu. Krzysztof musi decydować się na podobne rozwiązania.

W sobotę w Gorzowie żegna się pan z Grand Prix. Definitywnie zatrzaskuje pan drzwi, czy zostawia je lekko uchylone?
- Po ubiegłorocznej kontuzji w zawodach Grand Prix w Sztokholmie zdecydowałem, że moja dalsza jazda w cyklu, nawet gdybym miał zdobyć kolejne tytuły mistrza świata, niczego nie zmieni. Wtedy właśnie zrobiłem sobie mały rachunek sumienia i zdałem sprawę z tego, że już nie będę przez kolejnych 19 sezonów ciągnął tego wszystkiego. Przede mną jeszcze rok, maks dwa lata jazdy i to wszystko. To jest idealna sytuacja, żeby ustąpić miejsca młodszym. I wydaje mi się, że to myślenie jest racjonalne. Zresztą, kiedy rok temu zdecydowałem, że nie przyjmę dzikiej karty, pomyślałem sobie, że źle bym się czuł, gdybym chwilę po ciężkiej kontuzji, mając w dodatku świadomość tego, że nie jestem w stu procentach sprawny, dalej jeździł w mistrzostwach świata. Oszukałbym samego siebie, ale i też kibiców. Tego zwyczajnie nie chciałem robić.

Nie chce pan być pełnoprawnym uczestnikiem cyklu, ale start w pojedynczych zawodach wchodzi w rachubę. Za rok Grand Prix na Stadionie Narodowym w Warszawie, gdzie prezes Witkowski chce żegnać Golloba. Po drodze, jeszcze w tym roku,Toruń.
- Warszawa wchodzi w rachubę i jest możliwe, że wyjadę tam na tor, ale za wcześnie, by o tym mówić. Jest jeszcze tyle niewiadomych. Czy to Grand Prix w ogóle się odbędzie? Generalnie ja tym nie żyję. A Toruń? Pożegnanie z cyklem w Gorzowie nie oznacza, że mówię nie dla żużla i nie dla jednego, czy dwóch startów w mistrzostwach świata. Ale nie rozmawiajmy o tym teraz. Przede mną jeszcze jeden start w lidze, potem finał mistrzostw Europy, a jak już się ten dziwny sezon skończy, to zobaczymy co się wydarzy.

Wiem, że ubiegłoroczna kontuzja i szereg innych spraw złożyło się na to, że ten rok nie jest najlepszy. Mam jednak taką teorię, że on był słaby także z racji tego, iż zrezygnował pan z Grand Prix. To te zawody pana nakręcały, to one były dla pana takim bodźcem. Kiedy tego zabrakło, to nie ma też celu, do którego mógłby pan dążyć.
- Grand Prix na pewno mnie nakręcało, dawało takiego pozytywnego kopa, powodowało szczególną mobilizację, ale bez tego też da się żyć. W innym rytmie, w inny sposób, ale się da. W lidze też jeżdżą wszyscy najlepsi zawodnicy, są ciekawe mecze, więc łatwo o nowe wyzwania. Nie ma Grand Prix, to trzeba szukać innych bodźców, trzeba sobie wyznaczać nowe cele, bo bez tego dalsza jazda faktycznie nie miałaby sensu. Na szczęście ja mam nowe cele. Inna sprawa, że gdyby ta kontuzja w Sztokholmie przytrafiła się na początku kariery, to na pewno bym z niczego nie rezygnował. Po 19 latach jazdy w Grand Prix potraktowałem ten wypadek jako znak. Ktoś dał mi do zrozumienia, żebym się nad sobą, nad swoją karierą, zastanowił.

Jakie ma pan plany na przyszłość?
- Za wcześnie, żeby mówić, czy i gdzie w przyszłym roku pojadę. To znaczy raczej gdzieś pojadę, bo ciągle mam na to ochotę. Zauważyłem ostatnio, że coraz więcej osób martwi się o moją karierę, niektórzy ją za mnie kończą, ale na dzisiaj jestem nastawiony, żeby dalej jeździć. Nie widzę żadnego kłopotu, bo to co dzieje się w tym sezonie jest wyłącznie stanem przejściowym. Ciągle czuję się młody, ciągle duże możliwości we mnie drzemią, więc nie czas, żebym kończył.