Zawsze miałem świetne relacje z wieloma moimi rywalami. Byliśmy dobrymi przyjaciółmi i to, że walczyliśmy na całego o zwycięstwo, nie wpływało w ogóle na nasze relacje - mówi Tony Rickardsson w rozmowie z dziennikarzem Przeglądu Sportowego.

Po finale Grand Prix w Lesznie Tomasz Gollob i Jarosław Hampel mieli do siebie nawzajem pretensje. Czy któryś z nich przesadził na torze?
- Skądże. Obydwaj rywalizowali zgodnie z regułami. Zresztą, kiedy dwóch rodaków walczy o zwycięstwo w indywidualnych mistrzostwach świata to zrozumiałe, że trochę będzie iskrzyć pomiędzy nimi. To normalna rzecz.

Michael Lee, mistrz świata z 1980 roku, powiedział nam, że o przyjaźń wśród żużlowców jest niesamowicie trudno. Jak to wyglądało za pana czasów?
- Mam odmienne zdanie od Michaela. Zawsze miałem świetne relacje z wieloma moimi rywalami. Byliśmy dobrymi przyjaciółmi i to, że walczyliśmy na całego o zwycięstwo, nie wpływało w ogóle na nasze relacje.

W sobotę czekają nas trzecie w tym roku zawody o GP. Wygrał pan w Czechach w 1998 i w 2005 roku. Podobno tor w Pradze jest wymagający?
- To trudny technicznie owal. Wiraże są dosyć ostre i trzeba bardzo umiejętnie kierować motocyklem. Największe szanse na wygraną będą mieli doświadczeni zawodnicy. Poza Gregiem Hancockiem oczywiście Tomasz Gollob. Jarek Hampel też już nie jest młodzieniaszkiem i może w Czechach pokusić się o zwycięstwo. Jemu najbardziej brakuje właśnie triumfów w turniejach. Dotąd tylko dwukrotnie stał na najwyższym stopniu podium. Gdy zacznie częściej wygrywać, dostanie pozytywnego kopa.

W styczniu startował pan w turnieju Leigh Adamsa w Australii. Nie planuje pan powrotu do sportu?
- Jechałem i byłem... przerażony. Nigdy jeszcze na motocyklu nie byłem aż tak wystraszony. Przez pięć lat nie występowałem i przez ten czas wiele się zmieniło. Maszyny osiągają teraz większe prędkości, a ja się zestarzałem. Przejechałem jedno i drugie kółko na pełnym gazie, jechało mi się w miarę dobrze, ale potem czułem się już gorzej. Moja głowa i ciało nie są już przyzwyczajone do tak szybkiej jazdy. Z comebacku zatem nic nie wyjdzie (śmiech). Teraz przez następne pięć lat nie zamierzam wsiadać na motor. Wolę włączyć telewizor i pooglądać, jak ścigają się najlepsi zawodnicy na świecie. W swoim salonie czuję się bezpiecznie.

W połowie kwietnia był pan menedżerem drużyny Reszty Świata w starciu z Polakami. Czy nie ciągnie pana do pracy przy żużlu?
- Bardzo dobrze wspominam ten mecz. Poczułem się jak za dawnych czasów. Chociaż nie jeździłem, a tylko prowadziłem drużynę. Spotkałem wielu przyjaciół, z którymi bardzo rzadko się widuję. Szkoda tylko, że nie wygraliśmy. Niektórzy twierdzą, że menedżer czasami denerwuje się bardziej niż zawodnicy. Całkowicie się z tym nie zgadzam. Na obecnym etapie mojego życia nie chcę pracować na stałe przy speedwayu, ale możliwe, że w przyszłości poprowadzę jakiś zespół.

ROZMAWIAŁ LESZEK BŁAŻYŃSKI

Tony nie planuje już powrotu do profesjonalnego jeżdżenia na żużlu