W sobotę rozegrana zostanie ostatnia runda tegorocznego cyklu Grand Prix. Wszystkim zaintersowanym przedstawiamy szczyptę historii na temat przeprowadzania rozgrywek o tytuł IM¦.Zasady turniejów cyklu Grand Prix zmieniają się na przestrzeni lat. W latach 1995-1997 rozgrywano tradycyjny turniej dwudziestobiegowy, w którym każdy z szesnastu zawodników spotykał się z każdym, następnie według klasyfikacji przejściowej zawodnicy przydzielani byli do czterech biegów finałowych – od tzw. finału D (o miejsca 13-16) odpowiednio do finału A (o miejsca 1-4).

W roku 1998 wprowadzono formułę wzorowaną na systemach knock-out, w której po dwóch słabych biegach zawodnik kończył rywalizację. Turniej składał się z 24 biegów, przystępowało do niego 24 zawodników, z których ośmiu było "rozstawionych", nie brali więc udziału w biegach eliminacyjnych – początkowej fazie zawodów. Końcową kolejność ustalano w biegach finałowych – tzw. finale pocieszenia o miejsca 5-8 oraz wielkim finale. System ten poddano drobnej modyfikacji w 2002 roku, rezygnując m.in. z finału pocieszenia i wprowadzając dwa biegi z udziałem rozstawionej ósemki w fazie eliminacyjnej – tabela biegowa składała się z 25 wyścigów.

Od roku 2005 powrócono do tradycyjnej formuły turnieju dwudziestobiegowego dla 16 zawodników znanej z lat 1995-97. Zamiast finałów A-D obecnie dla zawodników zajmujących w klasyfikacji przejściowej miejsca 1-8 organizuje się półfinały, z których po dwóch najlepszych zawodników awansuje do ścisłego finału.

Niezależnie od systemu, w którym rozgrywano turnieje Grand Prix, punkty zdobyte w turnieju przekłada się na punkty do klasyfikacji ogólnej cyklu. Obecnie za zwycięstwo w biegu finałowym zawodnik otrzymuje 25 punktów do klasyfikacji generalnej, drugi 20, trzeci 18, czwarty 16. Pozostali zawodnicy otrzymują tyle punktów, ile zdobyli w rundzie zasadniczej (maksymalnie 15). Suma punktów w klasyfikacji generalnej ze wszystkich turniejów Grand Prix, których liczba co roku waha się od 6 do 10, decyduje o medalach i tytule indywidualnego mistrza świata.

Stawka zawodników, którzy uczestniczą w turniejach cyklu w danym roku jest stała, choć zmieniała się na przestrzenie lat.

W latach 1995-97 ścigano się według Dwudziestobiegówki: stałych uczestników było 17-stu (w tym dwóch rezerwowych) i jeden z dziką kartą (zawodnik z kraju organizatora).

W 1998 program zawodów był nowatorki, oparty na zasadzie knock-out. Ten system pozwalał na uczestniczenie aż 24 zawodników (21 stałych uczestników i trzy dzikie karty). Już w następnym roku jednak zwiększono liczbę stałych uczestników do 22, jednocześnie zmienijszając liczbę dzikich kart do 2. Mimo motyfikacji programu zawodów w 2002 (dodatkowe biegi eliminacyjne) liczba uczestników nie zmieniała się.

W 2005 ponownie powrócono do sprawdzonej dwudziestobiegówki (modyfikując jednak w porównaniu do lat 1995-97 biegi finałowe). Liczba stałych uczestników wynosiła 15-stu, stawkę uzupełniał jeden zawdonik z dziką kartą oraz dwóch rezerwowych (rezerwy toru; także z kraju organizatora). System ten funkcjonuje także w sezonie 2006.