Kowalik, Huszcza, Mordel. Trzy przypadkowe nazwiska. Wydaje wam się, bo tak naprawdę nic nie jest dziełem przypadku. Wszystko ma swoje miejsce i sens. Tych ludzi coś łączy, a ja to udowodnię. Jednak ja myślę, że już to wiecie, ale dla pewnej ścisłości pozwólcie mi się trochę rozpisać. Powiem tylko cytując Senekę: Wdzięczność pamięta o darach dopóki z nich korzysta. Jakże to prawdziwe, a jakie smutne. Arystoteles zaś mówił, że wdzięczność się szybko starzeje. Mogę powiedzieć jedno: cóż, to jest prawda.Mirosław Kowalik, obecny trener PSŻ Poznań. W karierze zawodniczej wierny toruńskiemu Apatorowi przez piętnaście lat swojej kariery. W roku 2002 ze łzami w oczach mówi do kamery telewizyjnej, że nie zdobywa DMP tylko srebro, gdyż nie dane mu było wystartować w finale. ,,Złoto zdobyli moi koledzy’’. Na skutek tych wydarzeń w następnym sezonie Kowalik pojawia się w składzie na mecze ligowe sporadycznie (bodajże osiem razy). Sezon 2003. Drobna operacja plastyczna na plastronie. Z jednego latającego stworzenia na drugie. Z anioła na gryfa. Potem Mirek Kowalik był już tylko cieniem zawodnika z czasów jazdy w ,,Grodzie Kopernika’’ (kontuzje, sprzęt) Choć urodzony w Aleksandrowie Kujawskim oddał serce klubowi z Torunia. Kibice mu tego nie zapomnieli nawet gdy reprezentował odwiecznego rywala zza miedzy. ,,Czyniąc dobrze, siejesz niewdzięczność!’’ Agatha Christie. Na szczęście ten cytat nie dotyczy większości kibiców.

Andrzej Huszcza, zawodnik reprezentujący PSŻ Poznań. Nie wiem co to miasto ma w sobie, ale ściąga do siebie wygnańców.!!! Andrzej Huszcza po transferze do Poznania, mówił, że w Poznaniu dano mu poczucie bycia potrzebnym. Pan Andrzej był człowiekiem instytucją w Zielonej Górze. Jeśli ktoś myśli ZKŻ musi myśleć też o Andrzeju Huszczy. To naturalne, logiczne, wręcz matematycznie niewykonalna jest inna opcja. Jednak działacze w miasta Bachusa mają inną koncepcje. Nie pozwolono panu Andrzejowi zająć się jakąś pracą w klubie np. szkoleniem młodzieży. Wydaje mi się, że taką rolę można swobodnie pełnić z obowiązkami zawodnika drugoligowego klubu. Nie pozwolono, by wciąż był w klubie któremu tak był (choć pewnie jest) oddany.

Jerzy Mordel. Kolejny zawodnik z ,,Alei Zasłużonych’’. On jednak się ostał w swoim ukochanym klubie. Ostatnimi laty pojawiał się sporadycznie w składzie lubelskiego TŻ. Przez działaczy był traktowany na zasadzie: ,,on i tak przyjdzie i pomoże jak będzie trzeba, bo jest swój’’. Obawiam się, że w tym sezonie Jerzy Mordel nie może liczyć nawet na takie traktowanie. Kadra TŻ Lublin jest dość szeroka, as biorąc pod uwagę jak pan Jerzy był do tej pory traktowany nie może spodziewać się wiele. Piękne podziękowania za lata służby, a gdzie oferta innej pracy w klubie, gdzie pomoc w znalezieniu innego klubu. Wiem jak to jest, gdy jest się traktowany jak ktoś kto bez względu na wszystko i tak pomoże, bo ,,ten typ tak ma’’. Każdy jest traktowany w naszym życiu jak Jerzy Mordel. Każdy z nas choć raz w życiu tak się czuje.

Wiadomo, że wymienieni tu zawodnicy to nie wszyscy którym w taki lub inny mało elegancki sposób podziękowano za to co zrobili (¦ledź, Wardzała i wielu innych). Zawsze dawali z siebie wszystko. Oddali serce, zdrowie. Stawiali dobro klubu ponad własnym interesem. Gotowi do poświęceń, oddani przyjaciele kibiców. Ofiary myślenia działaczy, którzy siedzą w fotelach myśląc, że są święci. Jakby tego wszystkiego było mało otaczają się ludźmi, którzy tylko potakują. Traktowanie zasłużonych zawodników, jakby byli maszynami bez serca, jednocześnie nie zdradzając ludzkich odruchów. Żyć w przekonaniu, że nic się nie stało. Przecież to tylko zawodnik. Nie pozostaje, nic innego jak napisać utwór pochwalny na cześć ślepoty i ignorancji. Zwykle nie ruszało mnie traktowanie w taki sposób zawodników przez działaczy, jednak jak już pisałem wyżej każdy może poczuć się jak Jerzy Mordel. Jednak każda sytuacja ma plusy. Mirosław Kowalik, Andrzej Huszcza oraz inny (¦ledź, Wardzała) są teraz w innych miejscach gdzie są potrzebni. Mogą więc spokojnie żyć i cieszyć się tym życiem. Mogą zaś z dumą wspominać dobre chwile z przeszłości. Mają teraz nowe cele, które warto osiągnąć. Każdy z nich powinien wziąć głęboki oddech i krzyknąć jak i ja krzyczę: JESTEM WOLNY.