¦ciany troszkę szare. Stoły pokryte ceratą. Dziwne, ale nie ma sztućców na łańcuchach. Zawsze to jakiś postęp. Obsługa nawet miła, jeśli trafi się na odpowiednią kwadrę i koniunkcję astralną, czyli raz na jakieś trzysta lat. Na zupę pomidorową trzeba czekać pół godziny. Nie muszę chyba dodawać, że zupka była dość wyblakła, ale zjadliwa. Jednak nie wszyscy musieli czekać… grupa ludzi w krawatach i garniturach została obsłużona wcześniej. Mało tego nawet ta zupa wygląda odrobinę ciekawiej i do tego makaron z niej nie wypełza na stół, a to już coś. Oto nasza żużlowa rzeczywistość.Kibice zaś wyczekują, co im się rzuci na stół. Czy będzie to posiłek smaczny czy może taki, na który szczury z pobliskiego kanału by nie spojrzały? Wszyscy oczekują posiłku, który mógłby ich rozgrzać w zimne jesienne wieczory. Jak na razie są to potrawy dość zróżnicowane. Trzeba uważać co się je, tak podczas żużlowego ,,mercato”, trzeba uważać co się bierze.Nigdy nie wiadomo czy to co się nam daje jeszcze wczoraj nie szczekało albo nie było przelatującą w okolicy jaskółką. Trzeba wziąć pod uwagę wiele czynników. Próbując podpisać kontrakt z młodym (być może) obiecującym juniorem trzeba wziąć pod uwagę, że jego karierę prowadzi ojciec. Może się okazać, że tata uważa, iż jego syn jest już mistrzem wszechświata choć tak naprawdę może ledwo trzymać się na torze. Czasem też za zawodnikiem ciągnie się prawdziwa karawana ludzi (i problemów): szwagier-mechanik, sąsiad- menedżer, teściowa – kucharka, żona- wiadomo…szyja kręcąca głową, dzieci – pomocnicy w parku maszyn, bracia – przecież oni też próbują jeździć to im też się coś załatwi itd. Wróćmy jednak od tej niezwykle głębokiej metafory, do naszego żużlowego menu.

Odsmażana pizza

Takim daniem wydaje mi się transfer Piotr Protasiewicza do ZKŻ Zielona Góra. Działacze Bydgoskiej Polonii czują się (delikatnie rzecz ujmując) oszukani. Ponoć oferowali mu lepsze warunki niż roku poprzedniego mimo słabszych wyników. Nie pierwszy raz czołowy żużlowiec drużyny ,,brzydko” się żegna z bydgoskim klubem. ,,PePe” ponoć planuje ujawnić dowody oczyszczające go z domniemanych oszczerstw. Nie chcę w żaden sposób wypowiadać się po jakiejkolwiek ze stron. Wiem tylko, że Piotr Protasiewicz lubi wielkie słowa. Lubi próbować szybko sobie zaskarbiać sympatie kibiców. Ten typ tak ma. Być ulubieńcem, jakie to fajne jest. Gdy Piotr Protasiewicz przychodził do Torunia mówił, że już czuje się krzyżakiem. Wracając do Polonii Bydgoszcz mówił, że chce zostać tam do końca kariery. Z Piotrem Protasiewiczem kojarzy mi się pewien piłkarz Zlatan Ibrahimovic. Grał ona w takich klubach: Malmo, Ajax Amsterdam, Juventus Turyn, obecnie Intern Mediolan. Przy przenoszeniu do następnego klubu padały stwierdzenia: ,,zawsze chciałem tu grać”; ,,marzyłem odkąd pamiętam, żeby strzelać tu bramki”; ,,kibicowałem temu klubowi od dziecka”. Prawda, że analogia jest widoczna.

Niechciany stał się kluczowym…

Kontrakt z Unią Leszno podpisze Jarosław Hampel. Z polityki kontraktowej wynika, że w stolicy Dolnego ¦ląska preferuję się zawodników z duńskim paszportem, a już na pewno z jakimkolwiek paszportem prócz polskich. Miejsca dla Jarosława Hampel we Wrocławiu nie było. Jednak Hampel potrafił się pożegnać z klasą(nie żebym jakieś aluzje robił czy coś). Na swojej stronie internetowej podziękował klubowi za współpracę… elegancko i z fasonem. Jednak nie wszyscy byli do końca zadowoleni ze wzmocnienia kadry zespołu. Należał do nich (co za niespodzianka) Krzysztof Kasprzak. ,,Gdybym dostał takie warunki jak Hampel nie wahałbym się z przedłużeniem umowy”. Nie ma, co. Niektórzy to mają o sobie mniemanie jakby byli ze światowej czołówki. Mają mniej pokory ode mnie, a to już bądź, co bądź patologia. W końcu jednak bracia Kasprzakowie podpisali kontrakty z Unią Leszno. Podobno podczas rozmów sytuacja zmieniała się jak w kalejdoskopie, ale co tam…wynik się liczy.

Obiad z dwóch dań

Takim niewątpliwie należy uznać wejście Romana Karkosika w świat ryku silników i metanolu. Wnioski wyciągane z wypowiedzi mogą napawać optymizmem. Wiadomo, że mają być wzmocnienia. Wiadomo, jakie nazwiska są wymieniane. Martwię się o atmosferę w zespole i ,,nowe normy” jakie przyjdą. Mam jednak nadzieje, że przeminą widma prezesów epoki poprzedniej (tej sprzed transformacji) i przyjdzie profesjonalne prawdziwe zarządzanie. Wkrótce mają paść pierwsze nazwiska. Mi się marzy Zagar, Sullivan, Chrzanowski i Podżuks. Pewnie to marzenie ściętej głowy, ale z drugiej strony marzenie rzecz prosta. Zobaczymy co się wykluje z gniazda pana Karkosika. Dzięki temu człowiekowi główny sport w mieście będzie żył. Jak widać nad grodem Kopernika znów czuwały Anioły.

Sytuacja z każdym dniem robi się ciekawsza, a ja mam wrażenie, że dobrych zawodników z roku na rok jakoś mniej jest. Czyżby mimo wielkiej liczby obcokrajowców coś się stało z poziomem. Proponuje dla Czytelników zabawę: proszę spojrzeć na ,,skarby kibica” z sezonu 2006 i odchudzić kadry tak, że zostanie tylko po dwóch obcokrajowców… kto wtedy wyjechałby na tor?