To już 59 lat. Mało która impreza sportowa może poszczycić się taką wiekowością. Memoriał Alfreda Smoczyka, od zawsze należał do ścisłej czołówki turniejów towarzyskich, tak jak Alfred do czołówki żużlowców swoich czasów. Zapraszamy Państwa do lektury wywiadu, jaki udzieliła nam Urszula Plewa, siostra Wielkiego Freda z małego Leszna.

Jakim człowiekiem był Alfred?
Gdy Alfred zmarł, miałam trzy lata. Wiem jednak dużo z opowiadań rodziców i znajomych. Fred był wyjątkowym człowiekiem. Był spokojny, a do każdego zadania podchodził na luzie. Bardzo kochał rodziców. Mama żałobę nosiła po Alfredzie do samego końca. 26. września zawsze była odprawiana msza w kościele Świętego Mikołaja. Dla niej to była naprawdę ogromna tragedia. Gdy spotykamy się w gronie znajomych, zawsze rozmawiamy o Alfredzie. Fred był naprawdę dobrym człowiekiem. Ja byłam podobno jego ukochaną siostrą. Jak gdzieś wyjeżdżał to zawsze dostawałam prezenty.

Jak to się stało, że Alfred wstąpił do LKM-u Leszno?
Zawsze interesował się motorami. On chciał pokazać swoje umiejętności, a żeby mógł to zrobić musiał wstąpić do klubu. Był bardzo dobrym mechanikiem i zawsze go do tego ciągnęło.

Czy rodzice zabraniali Alfredowi uprawiania sportu żużlowego?
Mama bardzo się bała, ale to nie było tak, że nie pozwalała.

Waza z 1776 roku, którą Alfred Smoczyk otrzymał od holenderskiej królowej Juliany, po test-meczu Holandia vs. Polska w 1949 roku

Jak Pani myśli, co sprawiło,  że Alfred był niedościgniony? Startując na dużo słabszych motorach ogrywał wszystkich?
Alfred miał takie zacięcie, że zawsze chciał wygrywać. Nie miał żadnych oporów. Motocykle zawodnicy robili sobie sami. Każdy wiedział, na czym startuje. Nie było tak jak teraz. Fred był wielkim talentem, a do tego był niezwykle skromnym człowiekiem.

Trudno Pani przychodzić na kolejne turnieje memoriałowe? Nie budzą bolesnych wspomnień? Jak Pani odbiera ten turniej?
Tak, na pewno. Jest to raz do roku i wspomnienia wracają. W ogóle to cieszymy się, że memoriał nadal się odbywa. Na początku to była impreza organizowana przez Ekspress Poznański i Unię. Teraz robi to sam klub. Dobrze, że takie są takie dobre obsady turniejów. Były czasy, gdzie obsady nie było wyśmienitej, ale ludzie przychodzili.

Uczęszcza a Pani na żużel? Poza memoriałem oczywiście…
Od czasu do czasu tak. Częściej jednak oglądam w telewizji.

Pomnik, który postawiono na cześć Alfreda Smoczyka wzbudzał kontrowersje. U Pani również. Czego one dotyczyły?
Widział Pan pierwszą wersję pomnika? Rozumiem, że to była wizja artysty, ale wygląd Alfreda zupełnie go nie przypominał. Nie mogliśmy się na to zgodzić.

Kim byłby Alfred, gdyby nie był żużlowcem?
Na pewno mechanikiem! Cały czas tym się zajmował. Jego kariera była krótka i trudno powiedzieć czym by się zajmował. Jak już zaczął jeździć, to na pewno karierę by kontynuował. To byłby Mistrz Świata! Miał w sobie coś niezwykłego – był wielkim talentem.

Jak Alfred zareagował na to, że po sezonie 1949 musi reprezentować barwy CWKS Warszawa?
Co mógł zrobić? Wojsko czekało… Był szczęśliwy, że dalej mógł jeździć na żużlu. Na pewno po wojsku wróciłby do Unii.

Podobno istnieje jedno nagranie ze Smoczykiem. Wie coś Pani na ten temat?
To było bardzo króciutkie nagranie. Był też taki krótki wywiad. To było nawet ze słynnym Janem Ciszewskim. Emitowane było bodajże w poznańskiej telewizji.

Czy określenie „Stworzony do żużla” pasuje do Alfreda?
Jak najbardziej! Alfred uprawiał ten sport dla siebie i dla najbliższych. On kochał to co robił. Był też bardzo lubiany. Bardzo ważne było to, że rozsławiał Leszno, ale nie było tak że „co to nie ja”. On nic sobie z nagród nie robił! Przywozili mu nagrody, a on ich nie odbierał – często robił to za niego ojciec. Raz było tak, że proponowano mu w nagrodę dom - Alfred odmówił. Dla niego najważniejsza była jazda.

Serdecznie Pani dziękujemy.
Dziękuję bardzo.

Nie codziennie można zobaczyć I Łańcuch Herbowy zdobyty przez Alfreda Smoczyka.

Wywiad przeprowadzili:
Adam Gbiorczyk i Daniel Nowak