Reforma drużynowych mistrzostw świata przeprowadzona w 2001 roku okazała się szczęśliwa dla Polaków. W 13. dotychczasowych edycjach odnieśliśmy aż sześć zwycięstw.

Reforma Drużynowych Mistrzostw Świata przeprowadzona w 2001 roku okazała się szczęśliwa dla Polaków. Już w pierwszej edycji nasza reprezentacja prowadzona przez Zenona Plecha przełamała trzyletnią niemoc i zajęła niespodziewanie drugie miejsce przegrywając we Wrocławiu walkę o złoto z faworytami z Australii zaledwie o trzy punkty. - Nasze srebro było wielką sensacją także dla nas samych. W tamtych czasach reprezentacje Australii, Szwecji i Danii składały się z najlepszych zawodników na świecie i pokonanie ich wydawało się zadaniem niemożliwym do wykonania. My byliśmy wtedy zdecydowanie w tyle i nikt nawet nie śnił o medalu - opowiada członek tamtej kadry Krzysztof Cegielski, który w swoim pierwszym w karierze finale DPŚ zdobył 11 punktów. W dobrym występie Polakom pomógł wtedy obfity deszcz, który spadł przed finałową rozgrywką. Ówczesny szkoleniowiec reprezentacji Polski przygotował nawierzchnię zgodnie z dokładnymi wytycznymi Tomasza Golloba i ostatnie godziny przed zawodami spędził na rysowaniu polskim zawodnikom najszybszych ścieżek.

Pięciu zamiast czterech
Warto wspomnieć, że reforma rozgrywek spowodowała, że na wybudowanym do ścigania w czterech zawodników torze we Wrocławiu musiało zmieścić się aż pięciu. W tej formule zawody DPŚ funkcjonowały jeszcze przez dwa sezony. - We Wrocławiu nie było z tym żadnego problemu, ponieważ tory w Polsce są bardzo szerokie. Kłopot pojawił się dopiero w następnych latach w Peterborough i Vojens, ale i tam zawodnicy sobie z tym radzili - mówi Plech.

Droga do profesjonalizmu
Po srebrnym medalu z 2001 roku nastał dla Polski gorszy okres, w którym trzykrotnie kończyliśmy rywalizację na czwartym miejscu. W tamtych latach nie było tak naprawdę funkcji szkoleniowca reprezentacji. - W 2001 i 2002 zostałem powołany na to stanowisko dwa tygodnie przed zawodami i tuż po nich kończyłem swoją pracę. Nie chce wypominać też śmiesznych pieniędzy, które dostałem za prowadzenie reprezentacji, ale fakt, że w związku brakowało funduszy na wspólny hotel dla zawodników i ich mechaników bardzo przeszkadzał w osiągnięciu dobrych wyników. Każdy z żużlowców kwaterował się na własną rękę - jak w takich warunków miałem zbudować atmosferę? - pyta retorycznie Plech.

Podejście działaczy zmieniło się dopiero w 2005 roku wraz z zatrudnieniem na stanowisko selekcjonera Stanisława Chomskiego. Szkoleniowiec wyznaczył nowe standardy - w kadrze pojawił się fizjoterapeuta, a do pomocy Chomskiemu zatrudniono Szczepana Bukowskiego (pełnił rolę kierownika drużyny) oraz Janusza Chudzikowskiego, który był drugim trenerem. - Po raz pierwszy z zawodnikami spotkałem się podczas Złotego Kasku i już wtedy jasno powiedziałem, że naszym celem jest zwycięstwo w DPŚ. W monitorowanie zawodników zaangażowali się wszyscy trenerzy drużyn ligowych, dzięki czemu miałem ciągłe informacje o formie zawodników. W finale zaimponowaliśmy wszystkim jednakowymi kevlarami, t-shirtami, a nawet błotnikami przygotowywanymi specjalnie na tę imprezę. W końcu staliśmy się profesjonalnym zespołem i w finale zdeklasowaliśmy rywali, wyprzedzając drugich Szwedów o 28 punktów. To był przełom - wspomina Chomski.

Początek ery Cieślaka
Rok później reprezentacja pod wodzą Chomskiego doznała jednak wstydliwej porażki w barażu. Po tej klęsce kadrę objął Marek Cieślak i dla reprezentacji Polski rozpoczął się najlepszy okres w historii naszych starów w drużynówkach. Od triumfu w 2007 roku w Lesznie w kolejnych siedmiu edycjach Polacy odnieśli pięć zwycięstw i awansowali na pierwsze miejsce w klasyfikacji medalowej DPŚ.

Reprezentacja Polski ma na swoim koncie sześć zwycięstw w DPŚ