Wojciech Załuski był jednym z najlepszych zawodników polskich przełomu lat 80-tych i 90-tych. Swój największy sukces odniósł w 1989 roku, kiedy niespodziewanie został Indywidualnym Mistrzem Polski. Przy okazji Gali Lodowej w Opolu, Wojtula przypomniał o sobie kibicom czarnego sportu. Po zawodach zgodził się na rozmowę z naszym portalem.

Wojtku miło cię znów zobaczyć na motocyklu żużlowym. Ponoć miałeś nawet wystartować w tych zawodach. Ostatecznie jednak zabrakło cię na lodowej tafli.
- Chciałem się pokazać kibicom bo takie były wcześniejsze założenia. Wiadomo, że nie trenuję na bieżąco, więc trudno mi wystartować rywalizować z kolegami. Dodatkowo jeszcze wczoraj zaliczyłem nieprzyjemny upadek, który może nie wyglądał zbyt groźnie, jednak mocno się poobijałem czego dowodem są liczne krwiaki i naciągnięte ścięgna szyjne. Cieszę się, że obeszło się bez jakichś poważniejszych konsekwencji. Postanowiłem się chociaż w taki sposób przypomnieć kibicom czarnego sportu.

Podczas pokazowej jazdy nie było widać po skutków tego upadku. Radziłeś sobie całkiem nieźle.
- Troszeczkę o siebie zadbałem. Poszedłem na masaż, do sauny, zainwestowałem też w maści przeciwbólowe i efekt był widoczny.

Czy nie ciągnie cię do żużla, kiedy widzisz kolegów rywalizujących na torze?
- Bardzo spokojnie i z dystansem podchodzę do tego sportu.

Swego czasu byłeś jednym z najlepszych polskich zawodników. W 1991 roku, byłeś o krok od awansu do Finału Indywidualnych Mistrzostw Świata.
- Doskonale pamiętam tamte zawody, zabrakło naprawdę niewiele abym znalazł się w finale. Być może popełniłem błąd przy doborze motocykla. Alojz Visbeck przywiózł mi motocykl specjalnie na te zawody. W tym najważniejszym momencie wybrałem jednak inny sprzęt i się zawiodłem. Szkoda bo była spora szansa na odniesienie sukcesu.

Znacznie lepiej zakończył się dla ciebie start w Finale Indywidualnych Mistrzostw Polski w 1989 roku, choć początkowo nic nie zapowiadało, że będzie to dla ciebie tak pamiętny turniej.
- Do tego Finału podszedłem na całkowitym luzie. Podczas półfinału IMP, który był rozgrywany w Bydgoszczy kompletnie mi nie szło. W efekcie zostałem sklasyfikowany poza pierwszą ósemką jako nagrodę pocieszenia dostałem szansę walki o miejsce rezerwowego, jednak takie miejsce w ogóle mnie nie interesowało. Dopiero moja małżonka Aldona i żona Ryśka Dołomisiewicza zmobilizowały mnie do wyścigu dodatkowego z Jarkiem Olszewskim. Udało mi się wygrać i jak się później okazało dzięki temu dostałem szansę walki w Finale, który zakończył się dla mnie wielkim sukcesem.

Czy właśnie ten moment wspominasz najmilej ze swojej bogatej kariery?
- Może nie był to najwspanialszy moment w mojej karierze ale z pewnością jeden z tych, które się długo pamięta. Pamiętam jak przed zawodami podczas rozmowy z kolegami, powiedziałem, że Mistrzem Polski już nie zostanę, a tymczasem udało mi się! To był bardzo duży, a zarazem szczęśliwy dla mnie zbieg okoliczności.

W pierwszej połowie lat 90-tych miałeś okazję startować w barwach Sparty Polsat Wrocław, która wówczas rządziła i dzieliła na krajowym podwórku, trzy tytuły DMP mówią same za siebie.
- Szczególnie miło wspominam okres startów we Wrocławiu. Byliśmy legią cudzoziemską, swoistym ewenementem jak na tamte czasy, każdy z nas pochodził z innego zakątka kraju, a mimo to stworzyliśmy naprawdę zgraną paczkę. Co więcej nadal utrzymujemy kontakty ze sobą. Do Opola przyjechał dziś mój były mechanik Boguś. Wspólnie z Rafałem Hajem, pomaga teraz Gregowi Hancockowi, jednak nadal spotykamy się ze sobą przy nadarzających się ku temu okazjach. Ostatnio bawiłem się na imprezie sylwestrowej wspólnie z Piotrem Baronem.

Jaką rolę w tym zespole odgrywał trener Ryszard Nieścieruk?
- On był naszym bossem. Wspaniały niepowtarzalny człowiek, który doskonale wiedział o co w tym wszystkim chodzi.

Swoją karierę rozpoczynałeś w Kolejarzu Opole....
- ..i startując w barwach tego zespołu osiągnąłem najlepsze wyniki indywidualne. W dużej mierze była to zasługa mojego mechanika Józia Gorzkowskiego, który doskonale wiedział czego mi potrzeba. Kiedy on odszedł do Wrocławia byłem jak dziecko we mgle, kompletnie nie wiedziałem co mam robić.

Kiedy zaczynałeś swoją przygodę ze speedwayem wyglądał on nieco inaczej niż obecnie.
- To jest kompletnie inny sport niż jeszcze dwadzieścia lat temu. Kiedyś to była rodzina, spotykaliśmy się rano na stadionie, wspólna kawa, jakiś obiad, zajęcia ogólnorozwojowe, praca przy sprzęcie. A teraz każdy przyjeżdża tylko na zawody i tuż po zakończeniu spotkania jedzie w swoją stronę.

Czy gdybyś miał teraz okazję pokierować swoim życiem, wybrałbyś sport żużlowy?
- Nie wiem czy obrałbym tą samą ścieżkę. W młodości trenowałem praktycznie każdą dyscyplinę sportową. Szczególnie mocno związałem się z pływaniem, które uprawiałem przez 10 lat. Obecnie zakochałem się wprost w lekkoatletyce. To przepiękny sport, który nie bez kozery jest określany mianem królowej sportu. Uwielbiam oglądać zmagania lekkoatletów. Kto wie być może gdybym teraz miał wybierać swoją drogę zdecydowałbym się właśnie na którąś z dyscyplin lekkoatletycznych. Tak się złożyło, że mieszkałem obok stadionu, a motocykle zawsze mnie mocno interesowały stąd właśnie padło na żużel.

Bez wątpienia byłeś jednym z najbardziej utalentowanych zawodników, którzy startowali w tamtym okresie. Czego zabrakło do tego, abyś osiągnął sukces na arenie międzynarodowej?
- Odpowiem w ten sposób może za bardzo kocham życie. Nie potrafiłem podejść do tego sportu w taki sposób jak choćby Tomek Gollob, który bez reszty poświęca się tylko tej dyscyplinie. Kiedy spotykam się z byłym trenerem kadry młodzieżowej Bogusiem Nowakiem to często słyszę od niego „gdybyś tylko … to osiągnąłbyś naprawdę wiele”.

Wspomniałeś Tomka Golloba. No właśnie, czy wierzyłeś, że jemu w końcu uda się stanąć na najwyższym stopniu podium Mistrzostw Świata?
- Mocno w to wierzyłem i cieszę się, że mu się udało. Doskonale wiem, że przeszedł strasznie długą i krętą drogę naszpikowaną licznymi rowami zasiekami i bóg wie czym jeszcze. Na szczęście wszystko dobrze się skończyło.

Czy na bieżąco jesteś z tym co się dzieje sporcie żużlowym? Śledzisz rozgrywki Grand Prix?
- Grand Prix kompletnie mnie nie interesuje, jednak czasem zdarza mi się zaglądnąć na stadion w Opolu. To zawsze okazja aby spotkać się ze starymi znajomymi. Ostatnią imprezą, którą bardzo miło wspominam to 25-lecie startów Piotra Śwista.

Podczas pokazowej jazdy miałeś okazję rywalizować ze swoim synem. Czy nie kusiło go aby spróbować swoich sił na żużlowym torze?
- Swego czasu przejechał się na motocyklu namówił go do tego Marian Spychała. Po czterech kółkach stwierdził jednak, że to nie dla niego. Znacznie bardziej interesują go sporty ekstremalne, jazda na desce snowboardowej, kocha coś zupełnie innego.

Czym się obecnie zajmuje Wojciech Załuski?
- Pracuję w Miejskim Ośrodku Sportu i Rekreacji, mam bardzo dobre kontakty z byłymi gwiazdami sportu Panią Ireną Szewińską Panem Władysławem Kozakiewiczem i innymi lekkoatletami.

Jak widzisz przyszłość speedwaya za dwadzieścia lat?
Ja nie wiem czy tego dożyję, w końcu za miesiąc kończę 48 lat. Tak na poważnie to wiadomo, że bez pieniędzy nie uda się utrzymać tego sportu, jeżeli kluby zdołają znaleźć odpowiednie środki, wówczas będą mogły funkcjonować w przeciwnym wypadku żużel się skończy.