Trudna sytuacja Darcy'ego Warda. Zawodnik nie miał w polisie opcji zabezpieczającej na wypadek „sportowej śmierci”. Jak ważne jest dobre ubezpieczenie przekonał się kiedyś Krzysztof Cegielski. Po wypadku w lidze szwedzkiej, po którym musiał zakończyć karierę, żużlowiec nie był uzależniony od spontanicznych akcji charytatywnych.

Miał polisę, która doskonale go zabezpieczała. Dzięki niej mógł sobie pozwolić na 3 miesiące leczenia i rehabilitacji w szwedzkiej klinice. Jeden dzień pobytu kosztował tam 5 tys. zł. Po powrocie do kraju Cegielski nadal się rehabilitował i choć koszty spadły na 6 tys. zł miesięcznie, ciągle nie musiał się martwić tym, że zabraknie mu środków na walkę o powrót do zdrowia.

Przed tym problemem stoi jednak Ward, którego po kontuzji przerwania rdzenia kręgowego w meczu ligowym SPAR Falubaz Zielona Góra - MrGarden GKM Grudziądz czeka walka o powrót do w miarę normalnego życia. Nie będzie to łatwe, bo na razie żużlowiec jest całkowicie sparaliżowany. Lekarze i eksperci dają nadzieję, że gdy miną szok rdzeniowy i obrzęk, jest szansa na odzyskanie władzy w rękach i tułowiu. To otworzyłoby przed Wardem nowe perspektywy. Jednak leczenie i rehabilitacja kosztują, a Darcy miał bardzo proste ubezpieczenie, które nie uwzględniało tak dramatycznych sytuacji jak ta z Zielonej Góry.

W tym przypadku trudno o precyzyjne informacje, bo najbliższe otoczenie zawodnika zabroniło przekazywania jakichkolwiek wiadomości na jego temat. Nieoficjalnie wiemy jednak, że polisa, którą ma Ward zabezpiecza go maksymalnie na trzy tygodnie. Co dalej?

To proste, ale bardzo ważne pytanie, bo tydzień pobytu w angielskim szpitalu (znalazł się w nim, bo przelot specjalnym samolotem opłaciła australijska federacja) kosztuje nawet 7 tysięcy funtów. Są plany, by przetransportować żużlowca do kliniki w Austrii, ale tam taniej nie będzie. Mówi się, że część kosztów leczenia ma pokryć sponsor Warda – Monster. Jakieś środki, pewnie znaczące, uda się też zebrać na konto fundacji założonej przez Chrisa Holdera, przyjaciela Warda. Trudno jednak uciec od refleksji, że to wszystko są doraźne rozwiązania, bo przykład Cegielskiego pokazuje, że rehabilitacja w przypadku „sportowej śmierci” trwa całe życie. Środki z renty i spontanicznych akcji nie wystarczą, by ją opłacić.

W środowisku mówi się, że potrzebne jest systemowe rozwiązanie, czyli wymuszenie na zawodnikach kupna polis zabezpieczających ich na każdą ewentualność. Około 20 żużlowców z Polski ma dobre ubezpieczenia. Pozostali w razie tragedii będą skazani na łaskę kibiców i zbiórki pieniędzy do kasku.