Trzy lata temu na torze w Rybniku wydarzył się wypadek. Każdy z nas doskonale zna tą historię i nie potrzebne są kolejne analizy. To się już wydarzyło. Nikt z nas nie cofnie czasu, ale 28 maja na zawsze pozostanie w pamięci kibiców czarnego sportu.

Niedawno skończył 18 lat. Był młodym człowiekiem, który cieszył się życiem korzystając z wszystkiego co mu ono oferowało. Od dziecka związany z żużlem. Metanol płynął w jego krwi. Dorastał w jednym z najpopularniejszych klanów żużlowych w Polsce - klanie Rempałów. Ojciec i wujkowie od lat ścigali się na motocyklach żużlowych. Nic więc dziwnego, że on również wybrał ten niebezpieczny sport. Nikt jednak nie spodziewał się, że pasja odbierze mu życie.

Kochał motocykle. Nie tylko te żużlowe, ale także crossy. To go relaksowało i pozwalało rozwijać umiejętności.

Zawsze był skupiony na swojej pracy i odrobinę nieśmiały. Dopiero wkraczał w świat dorosłego żużla, a już był uznawany przez wielu za ogromny talent i nadzieje tarnowskiej formacji juniorskiej. Każdy kolejny sukces potwierdzał jego smykałkę do czarnego sportu.

Niewielu z nas znało go osobiście. Dla wielu był idolem, wielu go podziwiało i patrzyło z szacunkiem na kolejne dokonania. Jego oddanie dla sportu było niekwestionowane. Zasłużył się dla kraju wraz z kolegami zdobywając tytuł Drużynowego Mistrza Europy Juniorów w 2015 roku. Jego świetnie zapowiadającą się karierę przerwał jeden dzień. Nadzieja w sercach rodziny i kibiców Krystiana nie gasła przez 6 dni podczas których młody zawodnik walczył w szpitalu o życie. Przecież miało być dobrze. Zajmowali się nim najlepsi. Miał się zaraz obudzić i powoli wracać do zdrowia. Ten płomień zgasł pogrążając cały żużlowy świat w żałobie. Nie wolno nam zapomnieć, bo dopóki pamiętamy ten młody zawodnik nadal żyje.

Wspomnienia o nim są żywe, jego sukcesy i medale są żywe.

Krystian, trzymaj się tam u góry. My pamiętamy.