Victoria Rolnicki Machowa - pierwszy i jedyny w historii prywatny klub żużlowy w Polsce, którego założycielem i właścicielem był Piotr Rolnicki. Klub istniał bardzo krótko, bowiem zadebiutował w 1992 roku, a po trzeciej kolejce kolejnego sezonu został wycofany z rozgrywek ligowych, po czym nastąpiło rozwiązanie sekcji żużlowej.

Od tego czasu mimo wielu planów i ogromnych chęci na reaktywowanie „czarnego sportu” w tym mieście, nigdy do tego nie doszło i Victoria nie wróciła już do startów w żadnych rozgrywkach.

1991 rok był okresem, gdy do nazwy Unia dołączył człon Rolnicki. Tym samym „Jaskółki” w rozgrywkach ówczesnej pierwszej ligi występowały jako Unia-Rolnicki Tarnów. Był to pierwszy tego przypadek w historii tego klubu. Po zakończeniu sezonu doszło jednak do konfliktu między Piotrem Rolnickim a działaczami Unii Tarnów. Powodem była różnica zdań na temat dalszego funkcjonowania sekcji żużlowej w tym klubie. Rolnicki chciał założyć klub żużlowy w Tarnowie, prowadził już nawet w tym celu rozmowy, by któryś z tarnowskich klubów udostępnił mu swój stadion. Chciał je zmodernizować i dostosować do wymogów rozgrywania zawodów żużlowych. Nie udało się jednak dojść do porozumienia z zarządcami obiektów i Rolnicki zdecydował się założyć klub w Machowej, w swoim rodzinnym mieście. To właśnie tam wybudował nowy obiekt żużlowy.

Budowa obiektu zajęła niespełna trzy miesiące. Rolnicki zatrudnił do pracy część osób, z którymi współpracował w Unii, w tym m.in. trenera Stanisława Kępowicza oraz zawodników - Sławomira Troninę, Grzegorza Rempałę oraz Nowozelandczyka Mitchella Shirrę i Brytyjczyka - Jeremy'ego Doncastera. Miejsce w szerokim składzie znalazło się także m.in. dla Dariusza Biedy, Dariusza Rachwalika czy też Shane Parkera. Victoria Rolnicki Machowa sezon rozpoczęła od sparingów z KKŻ-em Krosno, który udało im się wygrać 61:29 oraz trójmeczu towarzyskie z zawodnikami Yawalu Częstochowa. Pierwsza część sezonu ligowego to spotkania wyjazdowe, spowodowane to było niedokończoną budową stadionu. Według terminarza historyczny, pierwszy, mecz zespołu z Machowej miał się odbyć na domowym torze. W związku z tym Sparta Wrocław stawiła się na mecz do Lublina. Tam „gospodarze” pewnie poradzili sobie z wybrakowanym składem czerwono-żółtych 59:31. Trzynaście punktów zdobył w tym spotkaniu Jeremy Doncaster, dwanaście Dariusz Rachwalik i jedenaście Paweł Styczyński. Kolejne mecze tak udane już nie były - porażka w Grudziądzu 46:44 oraz w Krośnie przeciwko ROW-owi Rybnik 35:55. Czwarta kolejka to natomiast remis w Ostrowie Wielkopolskim i duża w tym zasługa Doncastera i Rachwalika. Cenne punkty dorzucił także Sławomir Tronina.

Mimo, iż w Machowej nie było drużyny, w późniejszych latach z obiektu korzystali m.in. amatorzy oraz adepci sportu żużlowego

Kameralny obiekt w Machowej na swój ligowy debiut czekał do 16 maja. Rywalem Victorii był powracający do życia klub z Piły, który wygrał jednym punktem - 44:45. Reszta sezonu przebiegała dla drużyny Rolnickiego schematycznie – wysokie porażki na wyjazdach i gromienie rywali na swoim, trudnym technicznym torze. Dwukrotnie, jednak role się odwróciły i 28 czerwca Victoria została pokonana przez Start Gniezno u siebie, a niespełna miesiąc później pewnie zwyciężyła na świętochłowickiej „Skałce” z miejscowym Śląskiem. Pierwszy sezon w historii Victoria Rolnicki Machowa kończy na siódmej pozycji. Nie udało im się także zabłysnąć w innych rozgrywkach – w Drużynowym Pucharze Polski zawodnicy Machowej odpadli już w rundzie wstępnej, w finale Mistrzostw Polski Par Klubowych w finale zajęli ostatnie miejsce, a juniorzy w finale MMPPK sklasyfikowani zostali na szóstej pozycji. Najlepszą średnią biegopunktową zapisał na swoim koncie Shane Parker - 2,867. Australijczyk wystąpił jednak tylko w trzech meczach.

W zimie między sezonem 1992 a 1993, z Victorii Rolnicki odeszli niemalże wszyscy zawodnicy, którzy byli z tym klubem związani. Współpracę zakończył także trener Stanisław Kępowicz. Właściciel klubu ambitnie walczył jednak i swój klub i wypożyczył pięciu zawodników ze Stali Rzeszów i zgłosił klub do rozgrywek ligowych. Z powodu problemów finansowych po trzech kolejkach jednak klub pożegnał się z jazdą. Rolnicki zapowiadał, że zrobi wszystko, by klub wrócił na żużlową mapę, gdy tylko uda mu się wyjść na prostą finansową. Niestety minęło od tego czasu prawie 19 lat, a powrót na ligowe podwórko zespołu z jastrzębiem na plastronach można włożyć pomiędzy najskrytsze marzenia. Mimo wycofania się z ligi, motocykle w podpilźnieńskiej wsi nie zamilkły. Odbywały się treningi i zawody młodzieżowe.

Pod koniec XX wieku próbowano reaktywować tor do stałego użytku. Rozegrano wówczas finał krajowych eliminacji do Indywidualnych Mistrzostw Europy Juniorów oraz półfinał Brązowego Kasku. W pierwszym z turniejów zwyciężyła ex-aequo trójka Jarosław Hampel, Tomasz Chrzanowski i Rafał Okoniewski. O losach poszczególnych miejsc zadecydowało losowanie. Awans z Machowej wywalczył także Krzysztof Mikuta, Andrzej Zieja i Karol Malecha. W zawodach półfinałowych Brązowego Kasku triumfował także Jarosław Hampel przed Tomaszem Chrzanowskim. Trzeci był wówczas Krzysztof Słaboń. Awansowali także: Krzysztof Mikuta, Michał Robacki, Tomasz Budzik, Maciej Kierzkowski oraz Marcel Maliński.

Późniejsze czasy to głównie treningi i pikniki amatorów, którzy w zamian za to, że dbali o obiekt, mogli z niego korzystać za darmo. Na tym torze jako adept szkółki żużlowej jeździł także Janusz Kołodziej, późniejszy Indywidualny Mistrz Polski. Teraz obiektu już nie ma. Na jesień został zrównany z ziemią. Liczył 285 metrów, klimat brytyjski. Nachylone łuki jeszcze nie tak dawno w Polsce były niespotykane. Teraz jednak coraz więcej torów profiluje się w ten sposób. Żaden licencjonowany tor nie zszedł jednak poniżej trzystu metrów długości. Żaden, poza wyjątkiem tego w Machowej...

Tor Victorii w 2011 roku

Współpraca: Artur Pisarek