Zwycięstwem Nickiego Pedersena zakończył się drugi tegoroczny turniej cyklu Speedway Grand Prix. Na podium obok Duńczyka stanęli również Brytyjczyk Tai Woffinden i Szwed Andreas Jonsson. Poniżej prezentujemy Państwu wypowiedzi zawodników, którzy po ostatnim biegu dnia stanęli na "pudle".

Nicki Pedersen (I miejsce): - Jestem szczęśliwy. Próbowałem wszystkiego, czego mogłem. Sądzę, że starty odgrywały duże znaczenie. Dopracowywałem technikę, która ostatecznie działała bardzo dobrze. Byłem nieco bardziej skupiony i zadowolony ze swojego sprzętu. Tai był niesamowicie szybki, w finale mi udało się dobrze rozegrać moment startowy. Czekałem ponad dwa lata na swoje kolejne zwycięstwo w Grand Prix, ciężka praca wykonana w zimie się opłaciła. Mam nadzieję, że w kolejnym turnieju w Pradze tor będzie odpowiedni i będzie tam dobre ściganie. Przeważnie mam stamtąd dobre wspomnienia, podobnie jak Tai. Nie mogę doczekać się już tych zawodów.

Tai Woffinden (II miejsce): - Myślałem, że w finale podjąłem dobrą decyzję przy wyborze pól. Miałem jednak problem przy wyjściu ze startu, jednak taki jest speedway.  Mój występ był jednak bardzo dobry, dałem z siebie wszystko, chciałem podziękować tym wszystkim, którzy mnie wspierają. Pracujemy razem bardzo ciężko, tak aby na dobrym poziomie ścigać się jeszcze wiele lat. Zobaczymy, jak pójdzie w kolejnych kilku rundach. Kolejny turniej odbędzie się w Pradze, na torze który lubię. Chciałbym wygrać tam trzeci raz z rzędu, jednak do każdych zawodów podchodzę z osobna i tak będzie również w tym przypadku. Czekam już zatem na kolejny turniej.

Andreas Jonsson (III miejsce): - Niestety na początku sezonu przytrafiła mi się ta kontuzja, w Warszawie nie mogłem kontynuować zawodów. Teraz już wracam do rywalizacji i nie mogłem sobie wyobrazić lepszego powrotu do gry, niż ten. Fakt, że turniej w Tampere odbył się miesiąc po tym w Warszawie bardzo mi sprzyjał, nie mogło być lepiej. Jestem bardzo zadowolony, mogłem wrócić do treningów, aby być odpowiednio przygotowanym do tych zawodów. Chciałem podziękować moim lekarzom, teamowi, który mnie cały czas wspierał. Gdyby nie oni, normalnie powrót zająłby mi pewnie około dwa tygodnie dłużej. Cieszę się, że mogłem wrócić do ścigania.