Dzisiaj trudno powiedzieć, kto pierwszy wymyślił wyścigi motocyklowe na lodzie. Moim zdaniem, jeździć po lodzie próbowali pierwsi entuzjaści sportów motocyklowych. Zawody zaś w nowym rodzaju sportu motocyklowego zaczęto przeprowadzać się w połowie lat 20-ch, najpierw w krajach Skandynawii, a następnie w alpejskich okręgach Europy ¦rodkowej. Lecz miały epizodyczny charakter, były traktowane jak coś egzotycznego, przeprowadzane były wg różnych przepisów i w żadnym z krajów nie wydzielono jako nową, samodzielną konkurencję.

Później dopiero organizatorzy wyścigów motocyklowych na lodzie zaczęli zapożyczać system i przepisy zawodów od klasycznego żużla, który jeszcze nie istniał w Europie. Na europejskim kontynencie pojawił się dopiero w 1929 roku.

W połowie lat 30-ch sława o nowej motocyklowej „rozrywce” dotarła do Rosji: moskiewski łyżwiarz Konstantin Kudriawcew opowiedział swoim przyjaciołom - żużlowcom o przeprowadzanych na torach lodowych Szwecji, Finlandii i Norwegii wyścigach motocyklowych. Już w marcu 1938 roku na moskiewskim stadionie „Dynamo” w przerwie między dwoma połowami meczu hokejowego Siergiej Buczin zaprezentował szybkościową jazdę po lodzie na motocyklu wyścigowym. Widzom spodobało się widowisko, a wielu zainteresowało się, jak zabezpieczać motocykl na śliskiej powierzchni lodowej.

9 stycznia 1939 roku w gazecie „Czerwony sport” pojawiła się notatka ... Motocykl na lodzie... Na bieżnię moskiewskiego stadionu „Dynamo”, po której dopiero co jeździli łyżwiarze, wyjechali motocykliści. Dziwna rzecz — maszyny jadą po lodzie tak pewnie, jak po betonie czy asfalcie. Na pełnym gazie motocykl pędzi po prostej. Następnie, nie zmniejszając prędkości, wykonuje zakręt. Motocykl prawie kładzie się na bok. Dlaczego motocykl jest taki stabilny na lodzie ? Podejdziemy bliżej i obejrzymy jego opony. Są one zaopatrzone w krótkie kolce, ułożone w bieżniku w szachownicę.

Kolce zostały wynalezione przez rekordzistę Związku Radzieckiego - Nikołaja Zakriewskiego. Motocykliści, którzy zastosowali po raz pierwszy kolce do jazdy po lodzie to: rekordzista ZSRR Siergiej Buczin i mistrzowie ZSRR - Michajłow i Litus. W gazecie opublikowano zdjęcie: Siergiej Buczin podczas obrotu opiera się nogą na lodzie i pokazuje pewną formę jazdy figurowej na lodzie, stoi na siedzeniu nie trzymając kierownicy.

Po tej publikacji do redakcji posypały się listy od motocyklistów i 15 lutego 1939 roku w gazecie wystąpił wynalazca kolców, który zajmował się konstruowaniem opon i przystosowywaniem ich do jazdy po bezdrożach - Nikołaj Zakriewski. Opublikował artykuł z rysunkiem technicznym kolców (miały one formę kolca z wygiętym końcem i po zamontowaniu w oponie wystawały nad bieżnikiem na 8-12 milimetrów) oraz instrukcją wyrobu i instalowania. Na przednie koło autor radził wstawiać 60 kolców w cztery rzędy, na tylne - 75.

Artykuły te przyczyniły się dla masowego wyjścia motocyklistów rosyjskich na lód. 10 marca 1940 roku na moskiewskim hipodromie odbyły się wyścigi motocyklowe na lodzie, poświęcone XVIII zjazdowi KPZR (Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego), które zgromadziły dużą ilość widzów. Na zawodach tych wystąpili zawodnicy z Moskwy i Leningradu. Z Charkowa nie przyjechali na trening i nie zostali dopuszczeni do zawodów. Dystans wyścigów wynosił 9600 metrów, 6 okrążeń. Najpierw rozgrywane były eliminacje, następnie półfinały i finał. W finale zwyciężył Siłantiejew, który dystans 9600 metrów pokonał w 6 min 41,5 s. Startowały też kobiety. Wśród kobiet z dużą przewagą wygrała moskwiczanka £. Swiridowa – 7 min. 7,1 s.

Po II wojnie światowej nastąpił dalszy rozwój wyścigów motocyklowych na lodzie . Przy czym w wyścigach zaczęto częściej używać krótszych torów. W Ufie, na przykład wyścigi odbywały się na zamarzniętym stawie jednego z miejskich parków. W 1950 roku na moskiewskim hipodromie odbyły się zawody z okazji dnia Armii Radzieckiej. Już w tych wyścigach na równi z kolcami Zakriewskiego zastosowano kolce podobne do nowoczesnych. Dystans każdego wyścigu został zwiększony do 10 okrążeń(16 km!), a motocykle podzielono na sześć klas. Zawodnicy osiągnęli wtedy następujące wyniki: 125 ccm - N. Sieliwanow (średnia prędkość 75,8 km/h), 350 ccm - Z. Owczinkin (86,4 km/h), 750 ccm - W. Karniejew (89 km/h), motocykl z bocznym wózkiem - A. Lichanow, W. Polakow (83,4 km/h), wśród kobiet na motocyklach „Moskwa” - N. Michiejewa (74,5 km/h), na „IŻ-350” - I. Ozolina (80 km/h). Najszybszy był W. Karniejew, który pobił o 5 km/h dotychczasowy rekord prędkości, ustanowiony przed 10 laty.

...cdn...