Każdy z żużlowców na stałe walczących w mistrzostwach świata w tym roku przeszedł czymś do jego historii. Portal ExideGP zdecydował się podsumować tegoroczny sezon FIM Speedway Grand Prix, który zakończył się zwycięstwem Amerykanina Grega Hancocka.

Greg Hancock
Uśmiech. Amerykanin nigdy w swojej karierze nie miał sezonu, w którym nie zawiódłby w żadnym turnieju mistrzostw świata. Co więcej, Hancock nie tylko nie zawodził, ale oczarowywał. Wygrywał z łatwością, uśmiechem i luzem godnym milionera na wakacjach na Bahama. Chwilami wyglądał tak, jakby był na całorocznym urlopie, którego jedną z atrakcji jest żużel. Brakowało mu tylko drinka z parasolką, szortów i basenu w tle.

Andreas Jonsson
Finisz. Prawdziwych mężczyzn poznaje się nie po tym, jak zaczynają, ale jak kończą. Jeśli tak rozpatrywać jazdę Jonssona, to mężczyzną jest stuprocentowym. Końcówa sezonu w wykonaniu Szweda była niesamowita biorąc pod uwagę to, że rok 2011 zaczynał od obaw, czy utrzyma się w cyklu na następny sezon. To wystarczyło, by w kontekście 2012 r. już był uważany za głównego rywala Hancocka w walce o mistrzostwo.

Jarosław Hampel
Profesjonalizm. Rzadko zdarza się w Grand Prix, by żużlowcy byli aż tak skoncentrowani i przygotowani do jazdy. Pod tym względem Hampel zasługiwał na mistrzostwo świata. Sezon zaczął jeszcze zimą. Nie dawał sobie chwili wytchnienia w trakcie rywalizacji w GP. Na torach - gdziekolwiek były zawody - bywał sporo przed czasem. Sprawdzał, analizował, podpatrywał. Sam przyznaje, że pod tym względem sezon był dla niego wyjątkowy.

Jason Crump
Wypadek. Nie fizyczny - sezon przeszedł bez wielkich problemów ze zdrowiem. Wypadek w sensie wypadnięcia. Crump pierwszy raz od dekady wypadł poza podium Grand Prix. Dotychczas był do niego niczym przyspawany - teraz byli od niego lepsi. Czy to oznacza stopniowe pożegnanie z elitą cyklu?

Tomasz Gollob
Szybkość. Gollob przyzwyczaił do tego, że jest znakomicie przygotowany sprzętowo. Bywał niezależnie od tego, gdzie startował - chyba, że musiał zmagać się ze sztucznymi torami, co i tak przychodziło mu coraz lepiej. W sezonie 2011 szybkość stała się wspomnieniem przeszłości. Gollob nie stracił nic z refleksu przy taśmie startowej i waleczności, ale na prostych raził sprzętem gorszym od konkurentów. To dziwne biorąc pod uwagę to, jak wiele pieniędzy wydał na jego przygotowania.

Emil Sajfutdinow
Przeciętność. Sajfutdinow po piorunującym debiucie w Grand Prix i zdobyciu brązowego medalu kolejny raz nie był w stanie przebić się do ścisłej czołówki cyklu. Trudno to wyjaśnić. Nie narzeka ani na motocykle, ani na logistykę. Problem był jedynie w kontuzjach. To jednak nie tłumaczy tego, że Sajfutdinow popadł w przeciętność - niespodziewaną w porównaniu do tradycyjnie wysokich oczekiwań i aspiracji.

Kenneth Bjerre
Nieprzewidywalność. Konia z rzędem temu, kto - chociażby w konkursie Exide - był w stanie wytypować, co w kolejnych zawodach stanie się z Duńczykiem. Bjerre w niektórych turniejach jeździł niczym żużlowy nowicjusz, by w następnych zadziwiać perfekcją. Nie było w cyklu żużlowca, który do Grand Prix wnosiłby większy znak zapytania przed każdym żużlowym wieczorem.

Chris Holder
Telefon. Symbol irytacji i bezradności Australijczyka. Po kontrowersyjnej decyzji sędziego w Terenzano, przez którą stracił szanse na półfinał, wpadł w furię i wyrwał słuchawkę. Od tego czasu w Grand Prix jeździł coraz gorzej. Z marzeń o medalu skończyło się walką o ósme miejsce.

Fredrik Lindgren
Nijakość. Szwed potwierdził, że jest za silny, by w Grand Prix błąkać się w końcówkach klasyfikacji, a za słaby, by włączyć się do walki o medale. Miał kilka przebłysków i akcji, które mogły zrobić wrażenie, ale w całym sezonie kojarzyć może się z nim tylko jedno - bezbarwność.

Nicki Pedersen
Złość. Pedersen chwilami miotał się na torze jak ranne zwierzę w klatce. Z dawnego mistrza pozostaje już coraz mniej. Duńczyk nie jest tak szybki jak kilka lat temu, nie decyduje się już na agresję cechującą go w mistrzowskich sezonach. Złości się, macha rękoma, grozi rywalom, irytuje na siebie i wszystkich dookoła, ale wynika z tego niewiele.

Chris Harris
Audi. Jednak wcale nie luksusowe auto jakim jeżdżą niektórzy zawodnicy Grand Prix, a komplet zer. Wynik, jaki Harris osiągnął na torze w Toruniu - 0, 0, 0, 0, 0 - przypomina nieco logotyp znanego producenta aut. Aż tak zły występ, jaki Anglik zanotował w Grand Prix Polski zdarza się stałym uczestnikom bardzo rzadko.

Antonio Lindbaeck
Luz. Szwed bardzo szybko zapewnił sobie miejsce w Grand Prix 2012, więc właściwie w niemal połowie sezonu znalazł się w dość specyficznej sytuacji - jeździł w kolejnych turniejach bez presji i wiedząc, że i tak utrzyma się w mistrzostwach świata. To przyniosło dobre skutki.

Rune Holta
Ból. Za każdym razem kiedy Holta upadał na tor w Grand Prix - albo chociaż podskakiwał na drobnej nierówności - wydawało się, iż zaraz się rozsypie. W każdym wywiadzie narzekał na obolałe dłonie, a kamery telewizyjne zauważały regularnie, że w wolnych chwilach poddaje się masażom. Do teraz trudno sobie wyobrazić, jak mógł w takim stanie prowadzić żużlowy motocykl.

Janusz Kołodziej
Krzysztof Cegielski. Poruszający się na wózku znakomity jeszcze niedawno uczestnik Grand Prix był mentorem Kołodzieja w debiutanckim sezonie. Widać było, że sporo jego rad udaje się zamienić na punkty w mistrzostwach. Współpraca na pewno nie poszła na marne. Szkoda jedynie upadku Kołodzieja w turnieju w Lesznie - on zaważył na całym sezonie.

Artiom Łaguta
Maszyny. A właściwie maszyna. Łaguta pod względem sprzętowym wyglądał w Grand Prix na najuboższego z uczestników. Motocykli miał niewiele, nie zmieniał ich jak rękawiczki - co cechowało niektórych konkurentów. Może dlatego w Grand Prix nie osiągnął niczego dobrego?