1 listopada to okres, podczas którego wszyscy ludzie gromadzą się na grobach bliskich, aby móc uczcić pamięć tych, których już nie ma wśród nas. To czas zadumy, nostalgii i wyciszenia, ale także okazja do wspomnień, bo przecież dopóki pamięć o zmarłych trwa, oni tak naprawdę nigdy nie odchodzą.

W świecie żużlowym - tak pięknym, widowiskowym, ale jednocześnie brutalnym i nieprzebaczającym żadnej pomyłki, mamy świadomość tego, że ci, którzy wyjeżdżają na tor, aby radować swoich kibiców - w tym samym czasie ryzykują własne życie. To także moment zastanowienia dla kibiców, dziennikarzy, sponsorów, którzy często wywierają presję, stawiają wygórowane oczekiwania, krytykują, zapominając o najważniejszym - to tylko sport, szalenie ryzykowna zabawa.

Są ludzie, którzy wierzą w przeznaczenie. Ja zaliczam się do jednych z nich. Uważam, że człowiek zanim się urodzi, jest mu pisane kim zostanie, co będzie robił i jaki będzie jego los. Nieprzypadkowo jedni rodzą się w rodzinie królewskiej, a drudzy na peryferiach cywilizacji. Przeznaczeniem Krystiana Rempały było zostać żużlowcem. To akurat nie było trudne do przewidzenia, wszak powiedzenie "Klan Rempałów" nie wzięło się znikąd. Urodził się w Tarnowie, ale licencję żużlową zdał w barwach Stali Rzeszów. Prawda, że zaskakujące? Zwłaszcza dla lokalnych kibiców, którzy ze smaczkiem śledzą zmagania derbowe pomiędzy Jaskółkami, a Żurawiami. W 2014 roku mając 16 lat zadebiutował w rozgrywkach ligowych na zapleczu Ekstraligi. 4 maja w meczu ligowym z Rybnikiem pokazał próbkę swoich możliwości, zdobywając w trzech biegach cztery punkty z bonusem. Zbierał szlify na pierwszoligowych torach, a pewność siebie i niezbędne doświadczenie zdobywał na drugoligowym froncie, startując jako gość w barwach KSM-u Krosno. Akurat nie ma co się dziwić, że wybór padł na zespół Wilków, skoro stratowali tam już Tomasz Rempała, Marcin Rempała oraz tata Krystiana, Jacek. Powiedzieć, że stawiający pierwsze żużlowe kroki Krycha czuł się jak u siebie, to nic powiedzieć.

Swój prawdziwy kunszt najmłodszy z Rempałów pokazał 29 czerwca, kiedy to KSM podejmował przed własną publicznością Kolejarza Rawicz. Gospodarze wygrali to spotkanie 51:39, a Krystian na swoim koncie zapisał 12 punktów w czterech startach! W swoim piątym biegu zanotował upadek na trzecim miejscu. W następnym meczu wyjazdowym przeciwko pilskiej Polonii wywalczył 6 oczek, wygrywając dwa pierwsze biegi, a w dwóch kolejnych notując defekty. Już wtedy było jasne, że długo nie zagości w drugiej lidze, bo jego miejscem jest jazda na zdecydowanie wyższym poziomie.

W jego karierze wszystko toczyło się harmonijnie. Najpierw była jazda na niższych szczeblach, nieoceniona pomoc ze strony ojca - byłego żużlowca, sezon później debiut w PGE Ekstralidze w drużynie Stali Rzeszów. Stawiano go na równi z Maksymem Drabikiem, mówiąc o tej dwójce jako największych talentach i przyszłości polskiego speedwaya. Swój pierwszy bieg w najlepszej lidze świata wygrał w meczu przeciwko ekipie z Wrocławia. Wówczas pokonał nomen omen … Maksyma Drabika w gonitwie juniorskiej. Swój najlepszy występ w sezonie zaliczył z kolei w … Tarnowie w pojedynku wyjazdowym z tamtejszą Unią. I jak tu nie wierzyć w przeznaczenie? Krystian zdobył wówczas 12 punktów plus dwa bonusy w sześciu startach i obok Grega Hancocka był liderem zespołu, który przegrał nieznacznie 42:48. W tym samym roku z młodzieżową reprezentacją Polski wywalczył Drużynowe Mistrzostwo Europy.

Sezon 2016 miał być dla niego bardzo wyjątkowy, bowiem oznaczał przejście do Unii Tarnów. Niestety nie było mu dane wystąpić w wielu meczach dla Jaskółek. Jego świetnie rozwijającą się karierę przerwał fatalny wypadek 22 maja w Rybniku. W drugim biegu zderzył się z Kacprem Woryną i z impetem uderzył głową o tor. W stanie krytycznym został przetransportowany do szpitala w Jastrzębiu Zdroju. Cały żużlowy świat zjednoczył się w jednej chwili, wierząc, że Krystian wróci do zdrowia. Na górze mieli jednak inne plany. 28 maja dołączył do tych, którzy gdzieś nad nami tworzą niebiańską drużynę, jeżdżąc już dla frajdy, bez presji, bez kontuzji. Tam na górze widnieje przecież mnóstwo świetnych żużlowych nazwisk, ale widocznie do skompletowania składu idealnego brakowało im jednego znakomitego juniora…

Pamięć o Krystianie na pewno nigdy nie zginie, a z roku na rok będzie rosła coraz mocniej. Żaden żużlowiec nie powinien mówić, że jeździ dla Krystiana. Powinien mówić, że Krystian jedzie razem z nim.

W 2016 roku odeszli do lepszego świata także Krzysztof Zabawa (58 lat), żużlowiec klubu z Wrocławia w latach 1977-1985, Wojciech Kaczmarek (68 lat), zawodnik drużyn z Leszna i Gniezna, Jerzy Padewski (78 lat), multimedalista Drużynowych Mistrzostw Polski ze Stalą Gorzów dla której ścigał się w latach 1956-1971 oraz 1973-1976, Kreso Omerzel (59 lat), słoweński żużlowiec, dwukrotny indywidualny mistrz tego kraju, były zawodnik m.in. klubu z Wrocławia, Ireneusz Stalski (59 lat), były zawodnik Włókniarza Częstochowa w latach 1979-1981.