Gdybym miała wyróżnić nas Polaków za którąś z naszych narodowych cech zdecydowanie mój typ padnie na krytycyzm i narzekactwo, chciałam wybrać jedno, lecz nie mogłam się zdecydować. Pomijając już fakt odpowiedzi na polskie pytanie - „Co słychać” - „Stara bida, a szkoda gadać”. Tak dla kontrastu amerykańskie „How are you” zawsze wiąże się z odbijającym jak echo „I’m fine, thanks”.

I fakt, że weszliśmy w tym roku do baraży DPŚ, (tylko lub aż), dla Polaków staje się wbrew pozorom powodem do zadowolenia. A to za sprawą zadowalania się w trakcie wytykania innym błędów. Widocznie krytykowanie sprawia przyjemność i dowartościowuje niezmiernie grono kibiców, a powinnam śmiało rzec trenerów naszej kadry narodowej. Bo przecież ilu kibiców i rozczapierzonych w fotelach zajadających się chipsami ekspertów, tyle zdań, zmian, rezerw taktycznych, ustawień, znawców toru.

I kogo obchodzi, że Kowalski spod piątki właśnie pojechałby po małej, kiedy inny śmiało wyrażając krzykiem podpowiada „po dużej”. Oczywiście nie zapominajmy, o niecenzuralnych słowach, których tu nie przytoczę. Jako reprezentantka tego rozentuzjazmowanego narodu, nie byłabym sobą, gdybym w tym licznym gronie pominęła… siebie, a moja reakcja nie wiązałaby się z oceną przebiegających właśnie opartych na błędach zawodów. Jak głosi stare przysłowie, apetyt rośnie w miarę jedzenia, a finał bez biało-czerwonych ostudził entuzjazm.

Osobiście nie dziwi mnie, że nie pozostawiliśmy miejsca na porażkę, w końcu, gdy w trzech poprzednich latach zdobywa się medale i to z najcenniejszego kruszcu, trudno oczekiwać najgorszego. Może trzeba było zimno kalkulować, tylko jak, jeśli patrzy się przez pryzmat zdobytych tytułów. W tej sytuacji głodni jesteśmy tylko sukcesu. To zrozumiałe. Kto, jeśli kupi lizaka zadowoli się lizaniem go zaledwie przez papierek. Z bycia ciągle na szczycie nie wynikają tylko korzyści. Czasem zbyt długie trzymanie głowy wysoko w chmurach sprawia, że przestajemy zauważać potrzeby zmian. Aby się w głowach od dobrobytu nie poprzewracało należy pamiętać, że im wyżej tym gęściejsze powietrze. Co za tym idzie większe niedotlenienie , a od zadzierania nosa i trzymania głowy uniesionej wysoko, co najwyżej możemy sobie zadrzeć go jeszcze bardziej. A mama powtarzała – patrz dziecko pod nogi.

Zmiany jak to w życiu muszą przyjść. Miejsce w składzie w tym roku było loterią, kontuzje Jarosława Hampela i Janusza Kołodzieja obnażyły nie tylko fakt, że straciliśmy dwa silne punkty naszego zespołu, ale po części ukazały brak pomysłowości na załatanie dziur. Nie należały zatem krytykować Grzegorza Walaska za słabą postawę w Bydgoszczy, czy Tomka Golloba za nieudany początek spotkania barażowego w Malilli. Powinniśmy z porażki uczynić nauczkę i jak dzieci wyciągnąć wnioski z popełnionych błędów, stojąc już po raz setny, za to samo w kącie. Silna drużyna obroni się sama, słaba nie powinna nigdy była powstać. A kto za to wszystko odpowiada? No przecież nie każdy trener powołujący kadrę z fotela, Ci przecież sami dyskwalifikują się, bo kto to widział zarządzać teamem po paru piwach.