Myślałem, naprawdę (!), że już nigdy nie przyjdzie mi napisać żadnego chwytliwego felietonu, bo choć z całym sił próbowałem, to znaleźć nie mogłem ani jednego chwytliwego tematu. Myślałem już nawet, aby od biedy, napisać recenzję książki albo polskiego filmu na motywach podobnej klasy książki. Na samą myśl dostałem jednak niestrawności. I gdy już zatraciłem nadzieję…

Bum! Temat marzenie! Polscy działacze znów nie zawiedli felietonistów żyjących z wyśmiewania bliźnich, podsuwając nam pożywkę pod samą gębę! Rzecz, która wywołuje nieprzerwanie od tygodnia mój szczery, hollywoodzki uśmiech to regulamin finansowy dla klubów pierwszej i drugiej ligi. Większego idiotyzmu, jak żyję nie widziałem, słyszałem i czytałem! Tyle napisałem się, aby wreszcie usunąć prominentów polskiego żużla. Wysłać ich gdzieś daleko od niego. Najlepiej do postsecesyjnych lochów pod słynnym więzieniem Alcatraz. Jednakże wtedy ten żużel to już nie byłoby to. No, bo czym byłby dwór królewski bez nadwornego idioty Stańczyka?

Na czym owy regulamin polega? Boże, przez naszych działaczy już nawet słowo regulamin kojarzy mi się z szambem. Co roku inny, nowy, lepszy, gorszy, bardziej dziurawy, mniej dziurawy, reformatorski, oświecony, ratujący polski żużel, zabijający go, „nasz”, czy wreszcie „jedyny właściwy”. Będę wdzięczny, jeśli ktokolwiek poda mi jedną dyscyplinę sportu, w której regulamin zmieniał się tyle razy, ile w żużlu. Ale do rzeczy! Owy (ptfu) regulamin zakłada przede wszystkim bardzo restrykcyjne limity finansowe dla zawodników. Odgórne ustalenie, że ty możesz zarabiać maksymalnie tyle, a ty w drugiej lidze tyle. Ani złotówki więcej! Bo dostaniesz kopa w cebulę! Albo w tekę! Wszystko jeszcze mimo swej absurdalności, dałoby się przełknąć, w końcu nie takie rzeczy żużel w Polsce przełykał, Jezu, jak to brzmi paskudnie. Ale limit ustalony na poziomie 20% obecnych zarobków!? Nie trafiłby Państwa szlag, gdyby dowiedzieli się Państwo, że od przyszłego miesiąca będą Państwo zarabiali jedna piątą tego, co obecnie? I nie ma szans na podwyżki, bo prawo zabrania. Prawo, które wymyślił Państwa pracodawca bez żadnych konsultacji z Państwem.

Limit zakłada, że zawodnik startujący w pierwszej lidze nie może za punkt otrzymać więcej, jak 800 złotych netto. A ten z drugiej ligi 400 złotych netto. Oto mój komentarz: „Buahahahahahahah”. Co to ma być? Ustalanie cen w Stonce? Na dodatek żaden z zawodników nie otrzyma zwrotu za przejazd na mecz. Czyli w wielu przypadkach, to oni płacić będą za bezmyślność władz żużla. Żeby nie być gołosłownym, przytoczę przykład. Lato 2009 roku, Leszno. Dzień powtórzonego finału Drużynowego Pucharu Świata. Polacy wygrywają po pięciogodzinnym horrorze przerwanym gigantyczną ulewą. Prezesi się obściskują, ludzie tańczą, pijani ze szczęścia prominenci wnoszeni są do służbowych aut gdyż… za trzy godziny Unia Leszno ma mecz w Zielonej Górze z tamtejszym Falubazem! Dobrze Państwo czytają, to nie pomyłka. Koleś słania się na nogach, bo wystartował w finale sześć razy, wciąż nie może dojść do siebie, ma postkoitalne drgawki, a jakiś geniusz nakazał jechać ligę tego samego dnia! Czyli, co, siku, pod prysznic i w drogę. Paszport przygotowany, dekoder też, żeby się dogadać. Dojechaliśmy. Ufff. Za pięć dwunasta dosłownie. Wyciągamy motocykle, klniemy sobie, witamy się z prezesem, dalej klniemy i nagle ktoś do nas podchodzi i mówi: „Mecz odwołany. Wracamy!”. Przez chwilę to do ciebie nie dociera. Jak Adrien Brody, który dostał Oskara za rolę w Pianiście Polańskiego. Słyszysz coś, ale nie potrafisz dojść do tego, co to jest.

W końcu dochodzi to do ciebie. Ze złości demolujesz beczkę z olejem i budkę telefoniczną. Nie dość, że świętować nie mogłeś to jeszcze przyjechałeś sobie na wycieczkę, bo nikt ci za to kasy nie zwróci. A dlaczego miałby, co? To z naszej winy odwołali mecz? A nawet, jeśli to patrz punkt drugi: „Nawet, gdy włodarze racji nie mają…”. Kambodża. Horror i kpina. Cofamy się w rozwoju z żużlem do smutnych lat 50-tych. Niektórzy działacze zresztą je przecież pamiętają. Prawo niczym z Korei Północnej, zgadzam się z Krzysiem Cegielskim. Tyle, że w Korei Płn. Nie ma komunizmu, tylko totalitaryzm. Aczkolwiek, Kim Dzon-Il by się pewnie takiego rozwiązania nie powstydził. Nie ma to jak być na tyle światłym, żeby móc decydować o kimś, za kogoś i nie pytając się go o zdanie. No, bo, po co pytać półgłówka żużlowca o zdanie? On w ogóle mówić umie? Po zawodówkach to pewnie tylko samogłoski zna - tak myślą prezesi. Ciekawe ilu z nich ma wyższe studia ukończone na innych kierunkach, jak wulkanizator kół tramwajowych, zootechnik czy magister plastyk?

Na koniec dodam coś, co prawnie każdemu ciśnie się na usta odkąd zaczął czytać ten felieton. Skąd centrala będzie wiedziała, ile prezes X płaci zawodnikowi Y? Ano, nie będzie, i to jest najpiękniejsze! To będzie kolejny martwy przepis, jak ten, z angielskiego miasta York, w którym można zabić Szkota, jeśli ma ze sobą łuk i strzały. Pójdą wały aż miło. Pod stołem będzie większy drugi obieg, niż za Gierka. Krzysiek Cegielski świetnie te zmiany i ich twórców podsumował: „Ustalili zmiany, zatwierdzili je i wprowadzili w życie. A w drodze powrotnej do domu pewnie już kombinowali, jak je ominąć”. Kocham Polskę i Polaków. Kocham tę mentalność. Kocham ten brak wyobraźni, jak u kobiety, która za Chiny zrozumieć nie może, że lusterko wsteczne nie jest do sprawdzania czy aby przypadkiem tusz się nie rozmazał.