O tym, że polskie rozgrywki ligowe są najsilniejszymi ligami żużlowymi świata - nikogo przekonywać właściwie już nie trzeba. Coraz gorzej ma się z kolei sytuacja w innych, stosunkowo silnych ligach, które jeszcze nie tak dawno uchodziły za najgroźniejszych rywali Polaków w rywalizacji o miano najlepszej kampanii ligowej.

Myślę tutaj przede wszystkim o szwedzkiej Elitserien. Ostatnie okienko transferowe okazało się prawdziwym ciosem dla Szwedów. Z występów w kraju Trzech Koron zrezygnowała krajowa gwiazda - brązowy medalista Indywidualnych Mistrzostw Świata z 2018 roku - Fredrik Lindgren, a na umowy w tym kraju zdecydowało się zaledwie sześciu stałych uczestników cyklu Speedway Grand Prix.

Nie jestem zaskoczony takim obrotem spraw, bowiem działacze SVEMO lekceważyli problem zmniejszającej się liczby krajowych zawodników. Szwedzi od lat były bardzo otwarci dla wszelakiej maści obcokrajowców kosztem szkolenia i promowania krajowych zawodników. Problem zmniejszającej się liczby krajowego zaplecza poruszył we wrześniu czołowy szwedzki żużlowiec z lat 90. - Peter Nahlin. W ciągu 30 lat liczba startujących Szwedów zmniejszyła się o ponad 200. W 1989 zarejestrowanych było 268 zawodników ze Szwecji, z kolei w bieżącym roku było ich ledwie 67.

Problem zmniejszającej się liczby Szwedów nie jest jedynym problemem tej ligi. Szwedzi uparcie korzystają również z KSM-u, a ponadto wprowadzono ograniczenia kontraktów - wskutek czego kluby nie mogą kontraktować więcej niż 8 zawodników ze średnią wyższą niż minimalną (0,500). Ma to wymierne znaczenie na arenie międzynarodowej, bowiem brakuje kogoś, kto mógłby godnie zastąpić Fredrika Lindgrena czy Antonio Lindbaecka na arenie międzynarodowej. Z kolei nawet najstarsi górale nie pamiętają, kiedy ostatnio szwedzki młodzieżowiec osiągnął sukces w międzynarodowych, juniorskich rozgrywkach.

Od lat sytuacja w brytyjskiej Premiership jest nie do pozazdroszczenia. Nie tyle problemem, co brak najlepszego Brytyjczyka, Tai'a Woffindena czy też zawodników startujących w cyklu SGP czy SEC - są zbyt małe stawki punktowe czy nadmiar ilości spotkań. Szkoda, bo tory w Wielkiej Brytanii nadal pozwalają na rozwijanie poziomu technicznego zawodników, a kibicom na oglądanie widowiskowych biegów.

Choć liga duńska i rosyjską nie są i nigdy nie były na tak wysokim poziomie jak choćby w Polsce - to i tam musieli się mierzyć z brakiem czołowych, krajowych zawodników. 

W minionym sezonie na torach Metal Speedway League zabrakło indywidualnego wicemistrza świata - Leona Madsena czy choćby mniej znanych, lecz startujących na co dzień w silniejszych ligach - Nicklasa Porsinga czy Michaela Palm Tofta. Brak wspomnianej trójki nie wpłynął na obniżenie poziomu ligi, bowiem pojawiła się szansa na rozwój dla młodych Duńczyków bądź grupy obcokrajowców, dla której była to okazja dla poszukiwania kolejnych startów.

W Rosji swego czasu brakowało na ligowych torach gwiazd żużla w tym kraju, czyli Emila Sajfutdinowa i Artioma Łaguty. Na szczęście - dla miejscowych fanów żużla - dwukrotny zwycięzcy Speedway of Nations znaleźli okazję, aby pokazać się na krajowych torach. Podobnie jak w Danii - brak tych żużlowców nie wpłynął na poziom ligi, lecz brakowało kogoś, kto przyciągnąłby widzów na trybuny.

Patrząc na wyżej wspomniane sytuacje - powinniśmy cieszyć się z tego, że Nasi działacze mimo wszystko nie tylko starają się stworzyć komfortowe warunki dla światowej czołówki, ale również dbają o to, aby nie brakowało miejsc dla Polaków. Brak kogoś z polskiej czołówki w naszej lidze - owszem, mógłby zaboleć - jednak otworzyłaby się furtka dla innych, rodzimych zawodników. Na szczęście w wieloletniej historii polskiego żużla nigdy tak się nie zdarzyło i mam nadzieję, że pozostanie tak w dalszym ciągu.

Obyśmy nie musieli się martwić o przyszłość żużla w naszym kraju. Jeśli i u Nas zaczęło by się dziać źle - to zaczęłaby się wtedy żużlowa apokalipsa...