Emil Sajfutdinow wciąż jest zawodnikiem Włókniarza Częstochowa, lecz wkrótce powinien zostać wypożyczony do Unibaksu Toruń. Żużlowiec w rozmowie z Przeglądem Sportowym przyznaje, że "Lwy" wciąż zalegają mu milion złotych, lecz Rosjanin nie chce żadnej wojny.

DARIUSZ OSTAFIŃSKI: Po co panu ta wojna z Włókniarzem?
EMIL SAJFUTDINOW: Klub jest mi winien milion złotych, a my mówimy o wojnie? Nie chcę żadnej wojny. Chcę tylko swoich, uczciwie zarobionych pieniędzy. Umówiliśmy się na płatność w ratach. Teraz domagam się, żeby mi zapłacono trzysta tysięcy złotych, bo taką sumę miałem otrzymać do końca listopada ubiegłego roku. Dziś mamy koniec stycznia, a pieniędzy na koncie nie ma.

Klub teraz mówi, że ta kwota zostanie pomniejszona o kary, które zostaną nałożone na pana chociażby za złamanie tajemnicy kontraktu.
- To bardzo dziwne, bo gdy podpisywałem porozumienie z klubem, zgadzając się na rozłożenie płatności zaległości na raty, żona współwłaściciela klubu Artura Sukiennika, która jest we Włókniarzu prokurentem, zapewniała mnie, że wszystko zostanie spłacone co do grosza. Dodatkowo dziękowała mi, że nie chcę odsetek. Zresztą, choć o karach klub mówi od grudnia, do dzisiaj żadnego pisma w tej sprawie nie dostałem.

Może nie należało podpisywać porozumienia.
- Prezes Włókniarza Paweł Mizgalski przyjechał do Tomka Suskiewicza, mojego menedżera, i prawie popłakał się w trakcie tamtej rozmowy. Był razem z ówczesnym wiceprezesem Łukaszem Kowalskim. Mówili, że jak nie pójdę im na rękę, będą musieli zamknąć klub i jeździć w drugiej lidze. Sukiennik siedział wtedy w areszcie i sytuacja była skomplikowana. Mizgalski i Kowalski powiedzieli, że nie są w stanie zorganizować teraz pieniędzy i muszę ich ratować. Nie chciałem pogrążać żużla w Częstochowie.

Dziś kibice Włókniarza piszą jednak na forach, że jak pan wróci do Częstochowy z innym klubem, będą w pana rzucali groszówkami.
- To jest jakieś nieporozumienie. Gdyby nie moja zgoda, klubu by dziś nie było. Jestem przedstawiany w złym świetle, a przecież tylko walczę o swoje. Ile mieliśmy spotkań, w których byłem poobijany, ale jechałem i zdobywałem punkty. Powiem szczerze, że podpisując porozumienie o odroczeniu płatności, pomyślałem o tych piętnastu tysiącach kibiców przychodzących na stadion. Zrobiło mi się żal tych ludzi, bo fajnie nas dopingowali i wspierali. Teraz ktoś obraca kota ogonem i mówi, że to ja jestem czarnym charakterem. Tyle, że ja nikogo nie oszukałem. Mam w szufladzie papier, zgodę prezesa Mizgalskiego na odejście do Unibaksu Toruń. I co? Jestem w Unibaksie? Nie jestem, bo prezes mi ten transfer blokuje. Chciałem pomóc, pomogłem i taką zapłatę za to dostałem. Mówią, że jestem winny, bo proszę o swoje pieniądze. To niedorzeczne.

Emil Sajfutdinow nie chciał pogrążyć żużla w Częstochowie

We Włókniarzu mówią, że Sajfutdinow był po słowie z Unibaksem jeszcze przed półfinałowym meczem w Toruniu, w którym odniósł pan kontuzję?
EMIL SAJFUTDINOW: To nieprawda. Z nikim wtedy nie rozmawiałem. Nie myślałem o odejściu. Sądziłem, że zapłacą i zostanę.

Czy dziś żałuje pan, że dwa lata temu zdecydował się pan na Częstochowę?
- Drużyna i kibice byli OK, ale ten, który prowadził klub, okłamał mnie. Mówili mi, że przychodzę do najlepszego klubu w Polsce, ale po czasie okazało się, że okłamali mnie we wszystkim. Do dziś siedzą mi w głowie slogany, którymi mnie kusili. Mówili, że Polonia Bydgoszcz to bankrut, że tam mi nie zapłacą. Przyznali, że mogą być drobne poślizgi, ale od razu też dodawali, że nie ma w Polsce klubu, który płaci wszystko w terminie. Cała umowa była negocjowana z Arturem Sukiennikiem. Prezes Mizgalski był jedynie osobą, która przelała to wszystko na papier, dopytując Artura od czasu do czasu czy wpisuje odpowiednie cyfry.

Więcej na: www.przegladsportowy.pl