Można powiedzieć, że Emil Grøndal dopiero stawia swoje pierwsze kroki w dorosłym speedway'u. Sezon 2014 będzie dla niego czwartym spędzonym na motocyklach o pojemności 500ccm. W rozmowie z portalem eSpeedway.pl Duńczyk opowiedział m.in. o swoich początkach, o startach w drużynie narodowej i planach na przyszłość.

Emil, na początku powiedz mi, skąd u Ciebie pomysł, by ścigać się na żużlu, a nie kopać w piłkę?
- Gdy miałem pięć lat, ojciec zabrał mnie na stadion żużlowy w moim mieście. Jego marzeniem było zostać żużlowcem, lecz z powodu trudności finansowych, nie było mu nigdy dane się ścigać. Na szczęście mój ojciec dał mi okazję poznać ten sport, prędkość, adrenalinę i to wszystko przykuło moją uwagę bardzo szybko. Żużel to ciężki sport, lecz wiem, że w przyszłości to zaprocentuje wynikami na torze. Uwielbiam się ścigać i nie wyobrażam sobie życia bez żużla.

W żużlowych rozgrywkach zadebiutowałeś w 2012 roku. Już w pierwszym sezonie dość niespodziewanie wywalczyłeś miejsce w młodzieżowej reprezentacji. W finale Drużynowych Mistrzostw Europy Juniorów byłeś co prawda rezerwowym, lecz jako drużyna wywalczyliście srebrny medal. Jakie to uczucie dla zawodnika, w tak młodym wieku osiągnąć taki sukces?
- Oczywiście, że to bardzo miłe uczucie, być częścią duńskiej drużyny narodowej. Kiedy jesteś dzieckiem, twoje główne marzenie to „chcę zostać mistrzem świata”. Kiedy zaczynasz widzieć „zysk” z ciężkiej pracy i wyniki na torze, uczucie jest niesamowite. Srebrny medal wiele dla mnie znaczy, aczkolwiek byłem tylko rezerwowym. Czułem się jednak częścią drużyny. Muszę przyznać, że moje marzenie od małego „brzdąca” jest jedno i to samo. Stanąć pewnego dnia na podium Mistrzostw Świata ze złotym medalem.

W tym sezonie powtórzyliście wynik. W Opolu ulegliście tylko Polakom. Twój indywidualny wynik może nie zadowalać, lecz chyba jesteś zadowolony, że w dwa lata osiągnąłeś taki postęp i nadal jesteś członkiem kadry?
- Mój wynik w tych zawodach był okropny. Miałem duże problemy ze znalezieniem odpowiedniego ustawienia dla mojego motocykla na ten tor. Przez cały dzień walczyliśmy ze sprzętem. Było to frustrujące i denerwujące, ale sporo się nauczyliśmy i wiemy, jak wiele mamy jeszcze do poprawy. Człowiek najlepiej uczy się na własnych błędach. Jestem jednak bardzo szczęśliwy, że mogę być częścią tej drużyny i że czeka mnie bardzo ciężka praca. Jazda w gronie zawodników startujących na maszynach 500ccm jest bardzo trudna, ponieważ co rusz jest coś nowego. Myślę jednak, że robię stałe postępy i będę wkrótce startował w Polsce.

Wielu żużlowców przyznaje, że starty u boku bardziej doświadczonego kolegi to dobra szansa na podpatrzenie i nabycia nowych doświadczeń. Ty w Danii startujesz m.in. z Aleksandrem Łoktajewem i Bjarne Pedersenem. Czy również skorzystałeś już z rad znacznie bardziej doświadczonych kolegów?
- Zawsze można wiele się dowiedzieć od bardziej doświadczonych kolegów. Niektórzy jeżdżą w jednym zespole wiele lat i to bardzo dobre. Ponadto mam możliwość być w jednym teamie z Bjarne Pedersenem, który wiele mnie nauczył. Jest to dobry i bardzo doświadczony żużlowiec, który pomaga mi rozwijać karierę. Jest świetnym facetem i myślę, że tworzymy fajną paczkę. Byłem szczęśliwy, że ścigaliśmy się razem w Holstebro i nadal będziemy to czynić.

Emil Grøndal jest dumny, że ma okazję występować w drużynie narodowej

Jak już wspomniałeś o jednym teamie z Bjarne, podpytam Cię nieco bardziej. Kilka lat temu znanym teamem w światowym speedway'u był team Rickardsson Racing czyli duet Tony Rickardsson – Sebastian Ułamek. Ty w ubiegłym roku zostałeś przygarnięty przez Bjarne, który jest takim twoim nauczycielem. Jesteś zadowolony z przebiegu współpracy i jak ona wygląda?
- Pamiętam zespół Tony Rickardssona. Jako chłopak miałem marzenie, by w przyszłości stworzyć taki duet z innym żużlowcem. Niedawno stało się to faktem i jestem w zespole z Bjarne Pedersenem, który tak jak wspomniałem wcześniej, przez ostatni sezon sporo mnie nauczył i nie da się ukryć, że jest moim wielkim przyjacielem. Staramy się ulepszać naszą drużynę, codziennie idziemy ku lepszemu. Myślę, że nasz „związek” jest udany, zarówno jeśli chodzi o współpracę mechaników jak i samych zawodników. Cieszę się ze współpracy z Bjarne.

Ruszył okres transferowy w Polsce, w Szwecji powoli zbliża się ku końcowi. Czy były już do Ciebie jakieś telefony od prezesów, byś podpisał kontrakt na starty w Polsce lub Szwecji?
- Chciałbym jeździć w Polsce i to bardzo. Mam kilka ofert i myślę, że w przyszłym sezonie zadebiutuję w polskich rozgrywkach ligowych. Kontaktowali się jednak nie tylko ze mną. Liczę, że podpiszę kontrakt i dostanę szansy jazdy.

Jak będą wyglądały twoje zimowe przygotowania do nowego sezonu?
- Jak wcześniej wspomniałem, jestem członkiem kadry narodowej, a ci mają wiele okazji do treningów fizycznych w okresie zimowym. Mam zamiar zainwestować w crossa, więc nie będę tracił kontaktu z motocyklem. Tymczasem trenuję w siłowni i uważam, że to dobra okazja, aby złapać dobrą formę przed kolejnym sezonem.

Wiem, że sezon dopiero się zakończył, ale czy stawiasz sobie już jakieś plany na kolejny rok?
- Oczywiście, że mam pewne plany na nowy sezon. Moim największym celem jest awans do finałów Mistrzostw Świata Juniorów. Będę chciał poprawić swoje wyniki w lidze duńskiej. Myślę, że jestem w stu procentach gotów, aby w przyszłym sezonie powalczyć na nowych maszynach z najlepszymi zawodnikami świata.