Ledwie skończyli Zimowe Mistrzostwa, a już w niedzielę rozpoczynają Letnie Otwarte Mistrzostwa Argentyny. Przed ich rozpoczęciem udało nam się porozmawiać z Facundo Albinem o speedway'u w Ameryce Południowej oraz o swoich europejskich wojażach. Co warte zauważenia, Argentyńczyk w maju ma zamiar podpisać kontrakt w Polsce!

Za Wami zimowy cykl zmagań o Mistrzostwo Argentyny. Kibice w Polsce nie mieli dokładnej okazji śledzić choćby wyników tych mistrzostw. Możesz powiedzieć kilka słów o tych zmaganiach?
- To są mistrzostwa, w których jest rozgrywana jedna runda na miesiąc. Mi to służy jako trening po długim czasie bezczynności.

Teraz przed Wami Otwarte IM Argentyny. W poprzednim cyklu zająłeś czwarte miejsce w tych zmaganiach. Zapewne twoim celem numer jeden jest poprawienie wyniku, a minimum to utrzymanie czwartej lokaty?
- W zeszłym roku wróciłem po dwóch latach nieobecności i wyszło pozytywnie. Zmontowałem z ekipą motocykl i bez jego znajomości byłem jak zawodnicy pozostający w tym czasie aktywni.

Argentyńczycy nie mogą pochwalić się sprzętem bardzo wysokiej klasy i finansami na poziomie, który im pozwoli na regularne remonty. Niemniej jedak jesteście zawzięci i zdeterminowani. Skąd bierzecie na to siły?
- Ciężko jest tu dostać części tak jak w Europie, dlatego zawsze kupuje się je z zewnątrz albo od obcokrajowców przyjeżdżających do Argentyny.

Słyszałem, że ponownie chcesz przyjechać do Europy i masz podpisać kontrakt warszawski z jednym z polskich klubów.
-Tak, chcę przyjechać móc ścigać się dla jakiegoś klubu, który mnie będzie chciał i dać z siebie wszystko poza Argentyną.

Kto jest twoim wzorem do naśladowania i dlaczego?
- Moim ulubionym zawodnikiem jest Darcy Ward. To zawodnik, który zawsze potrafił znaleźć prędkość gdziekolwiek i walczył z tobą do końca.

Startujecie w różnego rodzaju eliminacjach Indywidualnych Mistrzostw Świata czy w imprezach towarzyskich. Ty miałeś okazję startować zarówno w rundzie kwalifikacyjnej Grand Prix jak i w finałach Mistrzostw Świata Juniorów w Bahia Blanca.
- Jechałem w argentyńskich rundach IMŚJ w 2012 roku. Motocykle nie pomagały mi tak jak bym sobie tego życzył, ale zyskałem dużo doświadczenia od zawodników takiej klasy, którzy wtedy jeździli. Wystąpiłem także w Berwick w eliminacjach do SGP, także w 2012 roku. To było dla mnie bardzo trudne, bo poziom zawodników był bardzo wysoki. Poza tym nigdy wcześniej nie jeździłem w takiej ilości deszczu i błota.

Jak już wspomniałeś o tym, iż Argentyna gościła finalistów Mistrzostw Świata Juniorów. Organizacja tych mistrzostw w waszym kraju coś pomogła w rozwoju speedway'a czy raczej nie odnotowujecie dużych zmian w popularyzacji tego sportu czy zainteresowaniu młodych chłopaków?
- Jest tu kilku zawodników na dobrym poziomie, a uczymy się jeszcze więcej kiedy przyjeżdżają do nas chłopaki zza granicy i poziom za każdym razem rośnie. Wiadomo, nadal nie jest to taki sam żużel jak w innych krajach.

Facundo Albin (z prawej) wierzy, że uda mu się znaleźć klub w Polsce

Tutaj warto jednak się zatrzymać. Przeciętnemu kibicowi żużla z Europy, poza Nico Covattim, raczej żadni Argentyńczycy do głowy już nie przyjdą. Piłkarze za to bez problemu. U Was jednak mimo wszystko żużel wydaje się być popularny. Niezależnie w jaki dzień tygodnia jedziecie, w jakiej godzinie, stadiony są wypełnione po brzegi. To jak święto sportu!
-Nie jest tutaj tak popularny jak za granicą, ale z biegiem czasu międzynarodowe mistrzostwa stały się dla ludzi bardzo ważnym elementem lata i dużo kibiców przychodzi na zawody.

W Polsce obecnie mamy ok. 25 czynnych torów. Jak to jest u Was? W jakich miastach się ścigacie, na jak długich torach i jak bardzo te tory są od siebie oddalone?
- Jest ciężko, bo federacja bierze dużo pieniędzy od klubuów i dlatego dużo torów już nie jest używanych. Organizacja zawodów dużo kosztuje i nie są w stanie utrzymać się na powierzchni. Tory są w Daireaux, Carlos Casares, Bolívar, Colonia Barón, Carhué i oczywiście Aldea Romana (Bahia Blanca dop. red.). Średnio między torami jest 200-300 km odległości.

Myślisz, że jest szansa, że w najbliższych np. pięciu latach powstaną u Was nowe, kolejne obiekty do rywalizacji na żużlu?
- Tak, chciałbym, żeby wszystkie tory, które tu są wróciły do użytkowania. Byłoby miło, a to coś, czego dzisiaj wszyscy pragniemy.

Z ciekawości, orientujesz się czy nadal Jakub Jamróg jest rekordzistą toru w Bahía Blanca? Czy już ktoś pokonał szybciej od Polaka cztery okrążenia?
- Nie wiem jaki jest rekord toru. Nie jeździłem w minionych mistrzostwach.

Jak wygląda u Was kwestia sponsorów? Jak to wygląda w Argentynie, pozyskanie chętnego do pomocy finansowej dla zawodnika?
- Ciężko jest pozyskać wsparcie. Nie jest tak, jak ma piłka nożna czy wyścigi samochodowe, ale ludzie, skąd pochodzą zawodnicy zawsze pomagają i to jest dobre.

W Drużynowym Pucharze Świata brakuje Was właśnie z powodu finansowych czy jednak z innych?
- Zawsze marzę o tym, żeby Argentyna miała miejsce we wszystkich kwalifikacjach ale to temat, nad którym musi popracować argentyńska federacja by stało się możliwe.

Może na przeszkodzie stoją finanse?
- Nie wiem jakie są koszty, ale tutaj są dobrzy zawodnicy i byłoby dobrze jakby Argentyna rywalizowała z innymi krajami.

Jest szansa, że wrócisz do jazdy w Anglii?
- Na ten moment nie. W zeszłym roku odrzuciłem propozycję kontraktu, żeby wrócić do Argentyny. Dzisiaj jest mi przykro z tego powodu. Jednak jeśli znalazłby się klub, który by mnie zechciał pojechałbym bez wahania z motocyklami dobrej jakości.

Plany, cele na sezon 2017?
- Moje plany to wystartować w Międzynarodowych Mistrzostwach Argentyny, a potem podpisać kontrakt z jakimś klubem i uczyć się dużo więcej od wielkich zawodników, jacy są za granicą. Uważam, że jestem młody, a hiszpańska licencja (i obywatelstwo - dop. red.), którą posiadam sprawia, że podpisanie kontraktu i wyjazd do Europy nie są żadną przeszkodą.

Tomas Silva (z lewej) i nasz rozmówca podczas próbnych jazd na torze w okolicach Saragossy

Dziękuję za rozmowę. Życzę powodzenia w nadchodzących Mistrzostwach Argentyny i do zobaczenia za kilka miesięcy w Polsce.
- Dziękuję Panu za bycie ze mną w kontakcie i chciałbym pozdrowić moich przyjaciół Artura Pisarka, Łukasza Boska i Sławomira Gawrona za stałą pomoc i stale otwarte drzwi, gdy byłem w Polsce. Również pozdrawiam mojego przyjaciela Leandro Torresa Silvę i rodzinę z Hiszpanii.