Greg Hancock to ikona światowego żużla. Jedyny zawodnik, który wystąpił we wszystkich dotychczas rozegranych turniejach Grand Prix. Podczas inauguracji tegorocznego cyklu w Pradze znalazł chwilę czasu i udzielił wywiadu dla portalu eSpeedway.pl. Serdecznie zapraszamy do lektury.

Tegoroczny sezon nie zaczął się dla Ciebie zbyt dobrze. Miałeś problemy ze startami w polskiej lidze.
- Przez jakiś czas sprawy nie szły we właściwym kierunku. Bardzo trudno było podjąć decyzję o powrocie. Jednak, kiedy w końcu usiedliśmy do stołu i przedstawiliśmy wzajemnie swoje warunki, znaleźliśmy porozumienie. Ja jestem zadowolony i klub chyba także. To jest najważniejsze.

Tak jak mówisz, wszystko dobrze się skończyło i wspólnie z Nickim nadal startujecie we Włókniarzu. Jaki cel ma w tym roku częstochowska drużyna?
- Taki sam jak każdy zespół w Speedway Ekstralidze. Teraz, kiedy mamy już pełny skład, możemy rywalizować o mistrzostwo. Najpierw musimy się zakwalifikować  do fazy play off, a później będziemy walczyć o przejście do kolejnego etapu.

Kolejny już sezon nie występujesz na Wyspach. Automatycznie, więc masz mniej imprez. Czy nie uważasz, że może działać na niekorzyść, szczególnie teraz na początku sezonu?
- Nie, nie uważam żeby to w jakiś negatywny sposób odbiło się na mojej formie. Kiedy rezygnowałem ze startów w Anglii kierowałem się tym, aby jak najlepiej przygotować się do walki w Grand Prix. Starty w Anglii są niezwykle męczące, trzeba jeździć przez okrągły rok, a to naprawdę spore wyzwanie pod względem fizycznym. Jak pokazują moje wyniki z Grand Prix to był słuszny krok.

Przez ładnych parę sezonów startowałeś jednak w Elite League. Który z tych zespołów wspominasz najmilej?
- Najmilsze wspomnienia mam oczywiście z Cradley Heat. To był mój pierwszy klub na Wyspach, dlatego darzę go szczególną sympatią. Oczywiście starty w pozostałych klubach także były miłym przeżyciem jednak Cradley zawsze będzie dla mnie wyjątkowe.

Wielu kibiców zastanawia się, co oznacza numer 45, który widnieje na Twoim kevlarze i motocyklu.
- To mój narodowy numer ze Stanów Zjednoczonych. Taki właśnie otrzymałem, gdy rozpocząłem starty w 500 ccm. Kilka sezonów temu zwróciłem się do FIM o pozwolenia na używanie tego właśnie numeru w rozgrywkach Grand Prix. Chciałem być identyfikowany właśnie z tym numerem. Nawet, jeśli zostajesz Mistrzem Świata nie musisz startować z jedynką, można przecież pozostać przy „swoim” numerze. Ponadto, ułatwiłoby mi to produkowanie gadżetów związanych z moją osobą. Obecnie w każdym sezonie można mieć inny numer i za każdym razem trzeba produkować nowe gadżety – nie podoba mi się to. Chciałbym, aby każdy miał „swój” własny numer, tak żeby kibice mogli zawołać „hej to numer 45” (śmiech – dop. red.).

W ostatnich latach sporo się mówi na temat ekspansji turniejów Grand Prix do Australii, Rosji, gdzieś nawet przewija się temat Malezji. Nikt natomiast nie mówi o ewentualnej organizacji jednego z turniejów Grand Prix w USA. Czy widzisz jakieś szanse dla swojego kraju w tym względzie?
- Jasne, że jest to możliwe. Zawsze są takie szanse i są prowadzone prace nad tym. Wszystko jednak rozbija się o właściwe rozwiązanie problemów logistycznych. Takie przedsięwzięcie naprawdę sporo kosztuje, trzeba przetransportować całą piętnastkę zawodników do Stanów Zjednoczonych w najbardziej dogodnym czasie. Myślę, że kiedyś się to naprawdę uda. Trudno mi jednak odpowiedzieć jak długo jeszcze musimy czekać. Byłoby wspaniale walczyć o tytuł Mistrza Świata przy wsparciu moich kibiców ze Stanów Zjednoczonych.

No właśnie, rozmawiamy na temat ewentualnego turnieju Grand Prix w USA, tymczasem poza Gregiem Hancockiem nie ma żadnego zawodnika z tego kraju, który startowałby w cyklu, bądź ocierał się, o starty wśród najlepszych. Jesteś niczym „Ostatni Mohikanin”
- Tak, to rzeczywiście trochę smutne. Wszyscy chcielibyśmy, aby w Grand Prix startowało więcej zawodników wywodzących się ze Stanów Zjednoczonych. Pamiętam jak swego czasu jeździła nas czwórka w Mistrzostwach Świata – byłem Ja, Billy Hamill, Sam Ermolenko i Josh Larsen. Później koledzy odpadali jeden po drugim, aż w końcu zostałem tylko ja. Staram się jak mogę żeby ktoś jeszcze dołączył do mnie. Duże nadzieje wiąże z Ricky Wellsem. On właśnie zaczyna startować na Wyspach. Na pewno ma odpowiednie umiejętności i chęć do tego, aby startować wśród najlepszych. Miejmy nadzieję, że wszystko potoczy się po jego myśli.

Wspomniałeś, że Ricky Wells zaczyna startować na Wyspach. Czyli kroczy ścieżką wytyczoną przez Ciebie czy Billy Hamilla. Czy uważasz, że to jest ta właściwa droga do tego by dojść na sam szczyt.
- Dokładnie tak. Jestem w stu procentach przekonany, że aby zajść na sam szczyt musisz zacząć od startów w lidze angielskiej. Tam można nauczyć się wszystkiego. Starty na Wyspach dają szansę na dobrą karierę, rywalizuje się na przeróżnych torach, w dziesiątkach zawodów z wieloma zawodnikami.

A wracając do Ciebie. Zapytam wprost – Jak długo jeszcze Greg?
- (śmiech) To jest dobre pytanie. Sam nie znam na to odpowiedzi. Czekam na to, co się dalej wydarzy…

Wciąż cieszy Cie jazda na torze?
- Nie stałbym tutaj z Tobą (rozmowę przeprowadzono przed Grand Prix Czech – dop. autora) gdyby tak nie było. Jeśli ciągle będę darzył ten sport taką miłością jak obecnie to na pewno nie zrezygnuje z jazdy na torze. Wiara w to, że ponownie mogę być Mistrzem Świata sprawia, że nadal startuję.

No właśnie, pytam, dlatego bo gdy ostatni raz rozmawialiśmy, a było to po ostatnim Grand Prix w Bydgoszczy mocno zastanawiałeś się nad tym czy to wszystko ma jeszcze jakiś sens.
- Tak było. To wszystko wynikało z ogromnego rozczarowania, jaki przyniósł ten feralny turniej w Gelsenkirchen. To, w jaki sposób nas potraktowano, jak rozwiązano to całe zamieszanie wokół tych zawodów. Pomyślałem, że jeśli tak się postępuje to nie ma się żadnego szacunku dla zawodników, a to My przecież jesteśmy główną atrakcję tego show. Wymagamy tylko odrobiny szacunku. Startuję w Grand Prix od dawna, różnie w tym czasie bywało, zawsze jednak wspólnie pracowaliśmy nad tym żeby pokonywać kolejne przeszkody. Z całą pewnością, wtedy w Gelsenkirchen nie zostaliśmy potraktowani we właściwy sposób. Mam jednak nadzieję, że zaznaczyliśmy swoje racje i w przyszłości nasza współpraca będzie układać się znacznie lepiej.

Tak jak wspomniałeś, ścigasz się w Grand Prix od samego początku. Pamiętasz, więc czasy, kiedy turnieje rozgrywano na kameralnych obiektach jak choćby Wienner Neustad czy Landshut teraz Grand Prix zawitało „na salony” do Cardiff czy Kopenhagi. Speedway ewoluuje.
- Tak oczywiście. Tak samo jest, np. w supercrossie. Wewnątrz ogromnych hal organizowane są wielkie show, które mają przyciągnąć ogromne rzesze fanów. Podobnie jest ze speedwayem. Przychodzi naprawdę wiele kibiców, którzy są w stanie zapłacić nierzadko spore sumy za bilet żeby być świadkiem fajnych zawodów.

Ruszają rozgrywki Elitserien. Ty od wielu już lat związany jesteś z Rospiggarnę Hallstavik. W tym sezonie do tej drużyny dołączył Maciej Janowski, dla którego jesteś prawdziwym idolem. Czy przypadkiem nie miałeś coś wspólnego z tym, że Maciej zawitał do tego właśnie zespołu?
- Czuję się niesamowicie wyróżniony, że Maciek tak mnie postrzega. Według mnie to wspaniały dzieciak, który ma przed sobą dużą karierę. On chce się uczyć, chce być najlepszym, ma odpowiednie nastawienie do tego. Cokolwiek się mu powie widać, że chłonie tą wiedzę momentalnie. Staram się mu pomagać jak mogę, udzielam pewnych rad, podobnie mój mechanik Rafał, który robi jeszcze więcej niż ja. Mogę powiedzieć, że wszystko przed nim. Ludzie powinni uważać żeby jeszcze zbyt wiele od niego nie wymagać tylko pozwolić mu jeździć. To świetny materiał na dobrego zawodnika.

Czy w takim razie Rospiggarna z Gregiem Hancockiem, Ryanem Sullivanem i Maciejem Janowskim jest w stanie zawojować Elitserein?
- Oczywiście i mocno w to wierzę. Mamy naprawdę ciekawy skład. Wrócił do nas Ryan Sullivan, Janusz Kołodziej ma póki, co dobry sezon. Są młodzi zawodnicy jak Maciek czy Jonas Messing. Zobaczymy, co się wydarzy, jestem jednak dobrej myśli.

Który z zespołów Elitserien wydaje się w tym momencie najmocniejszym?
- Oczywiście Mistrzowie Szwecji z ubiegłego sezonu, czyli Lejonen Gislaved, Dackarna Malilla ma niesamowicie wyrównany skład, Vetlanda jest mocna. Nie można nikogo lekceważyć, każdy będzie niezwykle groźny.

Na koniec zapytam jeszcze, która z lig jest najmocniejsza polska Speedway Ekstraliga czy szwedzka Elitserien?
- Normalnie, pewno bez zastanowienia powiedziałbym, że polska. Jednak szwedzka liga jest bardzo wyrównana. W każdym zespole jest kilku niezłej klasy zawodników. W Polsce z kolei są tak zwani „lokalni matadorzy”, którzy nie błyszczą może na światowych arenach, ale na swoich torach potrafią być naprawdę groźni i nigdy nie wiadomo, kiedy mogą zaskoczyć. Dlatego też wydaje mi się, że Speedway Ekstraliga jest ciut mocniejsza.

Dziękuję za rozmowę.