Hubert Łęgowik w tym sezonie starty w barwach Dospel Włókniarza łączył z jazdą dla pierwszoligowego GKM-u Grudziądz. “Łęgi” zdecydowanie lepiej radził sobie w barwach grudziądzkiego klubu. Sam zawodnik przyznaje, że w Ekstralidze miał za mało okazji, aby zdziałać coś więcej.

Wystąpiłeś w tym sezonie w dziesięciu spotkaniach Enea Ekstraligi, w których zdobyłeś dziesięć punktów i bonus. Średnia 0,423 chyba nie jest dla Ciebie zbyt zadowalająca, prawda?
- Faktycznie, nie jest to zadowalająca średnia, ale moim zdaniem mało kiedy mogłem zdziałać coś więcej. Chłopaki w momencie gdy wyruszyli ze startu, w wielu przypadkach byli nie do złapania. Zawsze daję z siebie 100%, ale nie zawsze to wygląda tak, jakbym tego oczekiwał.

Masz za sobą jazdę także w czterech meczach Drużynowych Mistrzostw I Ligi. 21 punktów z bonusem i średnia 1,571. Z tego rezultatu już możesz być chyba zadowolonym?
- W pierwszej lidze jeździło się inaczej. Nie denerwowałem się tak przed zawodami, jak przed własną publicznością. W Grudziądzu jest bardzo fajny klimat i to również mi pomagało. Jestem bardzo szczęśliwy z tego powodu, że w meczu z Orłem Łódź zdobyłem jedenaście punktów z bonusem w czterech startach, ponieważ dodało mi to trochę wiatru w żagle.

A jak oceniasz tegoroczny sezon jeśli chodzi o całokształt?
- Ogółem uważam, że sezon był dla mnie dobry. Awansowałem m.in. do finałów Brązowego i Srebrnego Kasku, Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostw Polski i Europy oraz zdobyliśmy złoty medal Mistrzostw Polski Par Klubowych do lat 21. Gdyby nie problemy w trakcie sezonu, których doświadczyłem i niepotrzebna kontuzja, byłoby jeszcze lepiej. Wiem jednak, że w przyszłym sezonie tak będzie.

Hubert Łęgowik wierzy, że w przyszłym sezonie będzie jeszcze lepiej

Wspomniałeś o MMPPK. Masz dopiero osiemnaście lat, a już zapisałeś się złotymi literami w historii sportu żużlowego w Częstochowie, jako pierwszy w historii klubu Młodzieżowy Mistrz Polski Par Klubowych. Jakie to uczucie w tak młodym wieku, osiągnąć historyczny sukces?
- Po zawodach w Gdańsku bardzo cieszyliśmy się z osiągniętego rezultatu. Wiedzieliśmy, że trzeba jakoś poprawić nastroje naszym kibicom, więc daliśmy z siebie bardzo dużo. Artur odjechał fantastyczne zawody, a my z Rafałem staraliśmy się mu dotrzymywać kroku w biegach z nim. Odjechałem 3 biegi i zdobyłem 4 punkty. Jak na trudny tor, było całkiem dobrze. Po swoim pierwszym biegu zmieniłem przełożenie i było już tylko lepiej. Uczucie po zdobyciu złotych medali jest świetne, ale najważniejsze jest, że kibice mieli dzięki nam powody do szczęścia i również dzięki temu my, byliśmy szczęśliwi.

Jak już wspomniałeś na początku rozmowy, w tym sezonie awansowałeś m.in. do finału Srebrnego Kasku, Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostw Polski oraz Europy. W tarnowskim finale MIMP kompletnie ci nie poszło, w Guestrow sześć punktów dało ci dziesiąte miejsce, zaś w Srebrnym Kasku zająłeś jedenastą pozycję. Żałujesz któregoś z tych występów, że nie poszło ci o wiele lepiej?
- We wszystkich finałowych turniejach było bardzo ciężko. Finały są w drugiej części sezonu, która była dla mnie zdecydowanie słabsza. W finale Mistrzostw Polski Juniorów nie mogłem się po prostu odnaleźć, w Srebrnym Kasku także łatwo nie było bo przecież obsada zawodów była naprawdę silna. Natomiast w Guestrow jechałem z krwiakiem, który uciskał mi nerw, co krępowało moje ruchy na motocyklu i odczuwałem również silny ból. Gdyby nie to, na pewno nie straciłbym tylu pozycji na dystansie, tym bardziej po wygranych startach.

Pechowy półfinał, pechowe starcie o brązowy medal Enea Ekstraligi. Czego twoim zdaniem zabrakło Włókniarzowi do tego upragnionego medalu Drużynowych Mistrzostw Polski?
- Myślę, że na pewno brak Emila był bardzo dużym osłabieniem. Dodatkowo w rewanżowym meczu czerwoną kartkę dostał „Szumina”, więc sporo punktów było oddanych torunianom „za darmo”. Każdy walczył, jednak ostatecznie nie udało się. Niestety, ktoś musiał zająć czwarte miejsce.

Jesteś już po wakacjach i zregenerowałeś siły przed ciężkim okresem przygotowawczym. Wiesz już jak będzie wyglądał tok twoich przygotowań?
- Zapewne będę przygotować się z chłopakami z drużyny pod okiem Pana Piotra Ruszela. Przez zimę chcę także schudnąć ok. trzech-czterech kilogramów, aby motocykl miał mniej kilogramów do ciągnięcia. Okres zimowy przepracuję na pewno sumiennie, tak, by w trakcie sezonów nie mieć problemów z kondycją.

Łęgowik (żółty) z Arturem Czają i Rafałem Malczewskim cieszą się ze zdobycia MMPPK