Nie milknie dyskusja na temat tego, czy idea organizacji Speedway of Nations jest słuszna, czy nie. Nie brakuje zwolenników nowej formuły zawodów, ale też nie brakuje i sceptyków. Czy jest możliwość, aby pogodzić stary i nowy format reprezentacyjnych rozgrywek? Postanowiłem przyjrzeć się temu z bliska.

Można powiedzieć, że cofamy się do tego, co jest już Nam znane z historii. Od 1994 r. kosztem klasycznych czwórmeczy drużynowych działacze postanowili pod banderą ówczesnych Drużynowych Mistrzostw Świata zorganizować turnieje o drużynowy czempionat z udziałem 7 par, porzucając przy tym równolegle rozgrywane Mistrzostwa Świata Par. Zorganizowano 5 edycji (w latach 1994-1998) z udziałem par, po czym postawiono wrócić do czwórmeczy z udziałem pięcioosobowych drużyn. Format ten przetrwał do końca rywalizacji pod banderą DMŚ (czyli do 2000 r.). Ideę rozgrywek drużynowych kontynuowano w rozgrywkach pod tytułem Drużynowy Puchar Świata, gdzie w pierwszych trzech edycjach rywalizowało nawet po 5 drużyn w jednym turnieju. Po powrocie do formatu drużynowego w 1999 r. idea międzynarodowych rozgrywek o parowy czempionat umarła. W 2013 r. firma One Sport zorganizowała turniej, w którym 7 par reprezentacyjnych rywalizowała o zwycięstwo w nowopowstałym turnieju Speedway Best Pairs Cup. Zorganizowano 3 edycje o czempionat najlepszej pary świata (w tym latach 2014-2015 odbyły się po 3 turnieje w sezonie o to trofeum), niestety FIM oficjalnie nie uznał tych rozgrywek za oficjalne. One Sport postanowił kontynuować swoje rozgrywki, jednak tym razem zamiast reprezentacji rywalizują między sobą teamy zbudowane przez znanych sponsorów żużlowych. Czy aby na pewno będzie powtórka z historii? Czas pokaże.

Przechodząc do istoty sprawy – żużel jest na tyle różnorodną dyscypliną, w której można organizować różnorodne formaty imprez, czy to drużynowe, czy indywidualne, czy to parowe. W związku z tym nachodzą mi na myśl dwa w miarę sprawiedliwe sposoby rozstrzygnięcia tego dylematu. Pierwszy to organizowanie równolegle drużynówki i parowych zmagań. Aby tak się stało – przykładowo BSI zajęłaby się organizacją imprezy drużynowej, a One Sport organizacją formatu parowego. Gdyby One Sport w dalszym ciągu organizowała format reprezentacyjnych zawodów o parowy czempionat – nie byłoby problemów, aby tak to funkcjonowało. Niestety, porzucenie przez polską organizację skonstruowanego przez polską firmę systemu rozgrywek sprawiło, że pomysł ten podchwycili organizatory DPŚ, którzy od tego roku mają zorganizować międzynarodową imprezę z udziałem dwójki zawodników + rezerwowego. Jakby nie patrzeć firma BSI jest w dużo lepszych zażyłościach z władzami FIM niż One Sport, dzięki czemu firma ta ma dużo większe możliwości, aby swoje pomysły wcielać w życie i aby można było je uznać za zawody międzynarodowe i oficjalne. Żużlowcy mają jakby nie patrzeć – dość napięty grafik w trakcie sezonu – w związku z czym dodatkowe zawody parowe byłyby dla nich kolejnym obciążeniem w grafiku. Rozwiązanie byłoby tym lepsze, iż obie firmy prowadziłyby niezależne od siebie rozgrywki. 

Drugą rozsądną możliwością byłoby naprzemienne organizowanie formatu drużynowego i parowego. Cykl 2-letni mógłby sprawić, że nie doszłoby do hegemonii ze strony którejś z reprezentacji, a głód na sukces byłby większy oraz nie wiałoby nudą w żużlowym kalendarzu. Koncepcja ta wydaję się jeszcze możliwa, ponieważ we wrześniu 2015 r. BSI zawarło z Gorzowem umowę o organizację finału Drużynowego Pucharu Świata w 2019 r. Jeśli więc umowa jest dalej ważna – nic nie stoi na przeszkodzie, aby się to ziściło. Patrząc jednak na pomysły żużlowych władz – można się wszystkiego, głównie złego – spodziewać.

Żużel to naprawdę widowiskowa i wspaniała dyscyplina, niestety przez wiele decyzji – żużel staję się coraz bardziej elitaryzującą się odmianą sportu motorowego. Tylko mądre decyzje mogą sprawić, że imprezy sportowe będą ekscytować nie tylko samych kibiców, ale też zawodników i działaczy. Owszem można wprowadzać coraz to nowsze imprezy, ale nie można zapominać o najważniejszych rzeczach. Trzeba przede wszystkim poprawić bezpieczeństwo, sprawić aby ceny sprzętu były bardziej rozsądne oraz sprawić, aby nie brakowało chętnych do uprawiania sportu żużlowego. 

Wielu zarzuca, że stało się tak, ponieważ boją się potęgi naszej reprezentacji. Nikt nie powinien się obawiać w sporcie swoich przeciwników, sportowcy to też ludzie, a z ludźmi można wygrać. W sporcie wszystko jest możliwe. Życzę sobie oraz czytelnikom tego, abyśmy doczekali się korzystnego i uczciwego rozstrzygnięcia w tym temacie.