Jeden z największych talentów młodego pokolenia. Przez wielu ogłaszany następcą Hansa Nielsena. Zawsze uśmiechnięty i skory do rozmowy. Brązowy medalista Drużynowych Mistrzostw ¦wiata Juniorów opowiada o rybnickim finale i o zbliżającym się spotkaniu Intaru Ostrów z Kronopolem Zielona Góra. Zapraszam do lektury! Reprezentacja Danii zdobyła brązowy medal. Jesteś z wyniku zadowolony? Niewiele brakowało, a wyjechalibyście z Rybnika bez niczego. Z drugiej strony tak mało zabrakło przecież do srebra...

Oczywiście, że jestem zadowolony z wyniku drużyny. Ze swojej postawy nie mogę być zadowolony. Zdobyłem przecież tylko cztery punkty, a wiem, że stać mnie na więcej. Mogę się jednak w pewnym sensie usprawiedliwić. Przez trzy miesiące byłem kontuzjowany i nie mogłem się ścigać. Dzisiejsze zawody były dopiero trzecimi z kolei po rehabilitacji. Ważne jednak, że mamy brąz.

Wasi starsi koledzy są najlepsi na świecie…

No i? (śmiech – dop.red.) Dziś mamy brąz. Za rok to może my będziemy najlepsi?

Odczuwałeś dziś jeszcze jakiś ból?

Może nie tyle ból, co po prostu odczuwalny brak objeżdżenia. Nie miałem jeszcze tyle siły, by skutecznie walczyć z rywalami. Nawierzchnia była bardzo przyczepna, a płynna jazda w takich warunkach wymaga naprawdę wiele wysiłku.

Mówisz, że brakuje Ci jazdy. Przed Twoim polskim klubem bardzo ważny pojedynek z Zieloną Górą. Będziesz miał okazję wystartować?

Jeszcze nie wiem. Ostrowcy działacze mają się ze mną skontaktować w najbliższym czasie i powiadomią mnie jak sprawa wygląda. Jeśli dostanę zaproszenie, z miłą chęcią z niego skorzystam i będę robił wszystko, by pomóc drużynie i zdobyć jak największą ilość punktów. Zdaję sobie sprawę z wagi tego spotkania, dlatego tym bardziej nie chciałbym dać plamy.

Co możesz powiedzieć o ostrowskiej publiczności?

Jest wspaniała! Zawsze na meczach jest bardzo dużo kibiców. Dla takich fanów warto walczyć o każdy centymetr toru. Myślę, że w tym roku było nieźle. Z każdym kolejnym występem coraz lepiej przystosowywałem się do polskich torów. To był mój debiutancki sezon, więc nie można było ode mnie zbyt wiele wymagać. Cieszę się, że mogę bronić barw drużyny z Ostrowa.

Wracając do DM¦J. Jeszcze kilkanaście minut temu byłeś na torze. Teraz brązowy medal błyszczy wisząc na Twojej szyi. Co powiedziałbyś teraz swoim rodakom?

Chyba niewiele trzeba mówić. Jest medal, a ja jestem bardzo szczęśliwy. Czułem, że trzymano za nas kciuki. Dzięki!

Dzięki za rozmowę!

Nie ma sprawy, pozdrawiam i do zobaczenia.

Rozmawiał: Kamil Turecki