Wychowanek Apatora Toruń, jedna z barwniejszych postaci lat ’90 w polskim żużlu, Jacek Krzyżaniak w czarnym sporcie osiągnął wiele. Popularny Krzyżak ma w swojej kolekcji wiele medali, zaliczył również starty w Grand Prix. Obecnie na żużlu nie startuje, a jego pożegnalne zawody odbędą się 25 kwietnia.

Jacek Krzyżaniak do uprawiania sportu żużlowego zdecydował się po obejrzeniu na torze swego ojca. Rodzice nie chcieli zgodzić się, aby ten zapisał się do szkółki, tak więc do klubu trafił dopiero w wieku 18 lat. - Nie mogłem wcześniej, bo rodzice nie chcieli się zgodzić. Musiałem poczekać, aż będę pełnoletni. Gdy skończyłem 18 lat, od razu zapisałem się do szkółki. W klubie też za bardzo mnie nie chcieli, bo miałem już „swoje” lata. Jednak ze względu, że mój tata ścigał się na żużlu, działacze przymknęli trochę oko.

Były zawodnik z Grodu Kopernika ze speedway’em związany jest od wielu lat. Jak każdy miewał wzloty i upadki, jednak na torze zawsze imponował wolą walki i ambicją. - Po tych latach spędzonych na torze mam zupełnie inne podejście, niż kibice. Fani myślą, że zawodnik przyjeżdża na 90 minut na stadion, trochę pojeździ, a później się pakuje i jedzie do domu. Niestety, tak nie jest. Faktycznie zawodnik pojeździ półtorej godziny, ale przed i po zawodach musi dwa dni spędzić w warsztacie. Sport nauczył mnie jednej bardzo ważnej rzeczy, że nie można się poddawać i trzeba walczyć do końca – mówi Jacek Krzyżaniak.

- Kiedyś w półfinale indywidualnych mistrzostw Polski po dwóch startach nie miałem na swoim koncie punktów. Praktycznie byłem za „burtą”. Jednak na drugą część zawodów mocno się zmobilizowałem, zrobiłem kilka poprawek przy maszynie i wygrałem pozostałe biegi, z dość silnymi rywalami. Udało się awansować do finału – wspomina wychowanek Aniołów.

Wielu kibiców toruńskiej drużyny wypomina Krzyżaniakowi finał z Włókniarzem Częstochową z roku 1996. W dwumeczu z Lwami zespół Apatora okazał się gorszy i zaprzepaścił szansę na złoty medal Drużynowych Mistrzostw Polski. W obu spotkaniach nie najlepiej zaprezentował się Krzyżak. - Wtedy kibice mieli do mnie sporo pretensji. Ale wcale im się nie dziwie. Też miałem sporo uwag do siebie. W Częstochowie przegraliśmy 40:50. Nie była to duża strata. Wszyscy myśleli, że z łatwością ją odrobimy w Toruniu. Po nieudanym występie pod Jasną Górą postawiłem się. Specjalnie na rewanż ściągnąłem na stadion Otta Weisa z mechanikami, aby doskonale przygotowali mi sprzęt na drugą potyczkę. Starałem się jak mogłem. Niestety, nic z tego nie wyszło. Byłem wtedy bardzo zły. Mieliśmy spory „apetyt” na złoto. Zresztą on jest zawsze.

Ostatnimi czasy zawodnik borykał się z kłopotami zdrowotnymi. Jacek Krzyżaniak wygrał kolejną potyczkę, tym razem z chorobą nowotworową. - Na szczęście jest dobrze. Jak już wspomniałem, sport nauczył mnie walki. Właśnie dzięki niej udało się pokonać chorobę. Nie można się poddawać. Dużo pomogło mi wsparcie kibiców.