Jan Osvald Pedersen w listopadzie skończy 49 lat, ale nie przeszkadza mu to w powrocie na żużlowe tory. Był mistrz świata 26 lipca rywalizował na torze w Dudley z Samem Ermolenko. Był to dla Pedersena powrót po 12 latach przerwy spowodowanej groźną kontuzją kręgosłupa, ale siedem lat później ścigał się jeszcze w zawodach w Vojens.

- To dla mnie coś wspaniałego, że znowu mogłem poczuć adrenalinę (śmiech). To tak, jakbym się cofnął do lat, kiedy walczyłem o medale w prestiżowych imprezach. Trochę przygotowywałem się do tego występu. Trening siłowy rozpocząłem wcześnie, a w czerwcu po raz pierwszy wsiadłem na motocykl po 12 latach przerwy. Jeździłem wtedy na torze Startu Gniezno. Wcześniej byłem tam z grupą duńskich młodzieżowców. Kiedy powiedziałem działaczom klubu, że chcę wrócić na tor, przyjęli to z entuzjazmem i zaprosili mnie później na treningi. Trochę jeździłem również w Dudley, gdzie przez lata w barwach Cradley Heath startowałem w lidze angielskiej. Ermolenko okazał się we wszystkich trzech biegach lepszy ode mnie, ale najważniejsze, że znowu mogłem wsiąść na motocykl i powalczyć. Czeka mnie jeszcze bardzo dużo pracy. Chcę być w lepszej kondycji fizycznej oraz rozbudować swój parking maszyn. Obecnie mam tylko jeden motocykl, który odkupiłem od Nickiego Pedersena. Szybko dobiliśmy targu. Nicki nie chciał za niego kokosów (śmiech). Zamówiłem już kolejny motor. Powinienem go mieć za trzy tygodnie. Muszę jeszcze poczekać na zamontowanie ramy, która ma mieć ciekawy kształt. Przy sprzęcie pomaga mi między innymi mój kuzyn John Jorgensen.

W listopadzie Jan O. Pedersen, skończy 49 lat. Dlaczego Duńczyk zdecydował się na powrót do speedway'a? - Ja kocham żużel! Nie potrafię żyć bez tego sportu. Musiałem przedwcześnie zakończyć karierę i bardzo brakowało mi tej całej otoczki związanej z wyścigami. Teraz wróciłem i jestem bardzo szczęśliwy. Miesiąc temu ponownie uzyskałem na Wyspach licencję żużlową i znowu mogę startować. To dla mnie szalenie ważne.

To był dla mnie straszny okres. Miałem niespełna trzydzieści lat i jeszcze wiele do wygrania. Niestety po tej kraksie musiałem zerwać z ukochanym sportem. Z bólem fizycznym dawałem sobie radę, ale wewnętrznie czułem wielką pustkę. Wcześniej moje życie było dynamiczne. Odnosiłem sukcesy i uwielbiałem się ścigać. Wszystko niestety się zmieniło. Przez dłuższy czas nie chciałem nawet obserwować żużla na żywo. Zawsze jednak tęskniłem za ściganiem. Z bólem zmagam się do dzisiaj. Uszkodziłem sobie wtedy nerwy w dłoniach oraz w nogach. Co ciekawe, kiedy teraz wsiadam na motocykl, kompletnie nic mi nie dolega. Również po tym, jak zakończę bieg, nie mam problemów ze zdrowiem. Dopiero później znowu doskwiera mi ból.

Jak informuje Przegląd Sportowy, Pedersen ma zamiar także powrócić do ścigania w meczach ligowych, który jednak przyznaje, żę na razie ludzie dowiadują się o jego powrocie i żadnego kontraktu na razie nie ma zamiaru podpisać -