Janusz Kołodziej w grudniu podpisał dwuletni kontrakt z drużyną Tauron Azoty Tarnów. - Jakiś głos w mojej głowie podpowiadał mi: "wróć, wróć, wróć". Znajomi tak mówili. Sygnałów było wiele - mówi wychowanek Jaskółek o powrocie do klubu z którym zdobył dwa złote medale DMP.

- Jakiś głos w mojej głowie podpowiadał mi: „wróć, wróć, wróć". Znajomi tak mówili. Sygnałów było wiele. Wreszcie najważniejszy powód, czyli moja Agnieszka. Znamy się od pięciu lat, ale dopiero teraz coś między nami zaiskrzyło. Wiadomo, jak to jest, kiedy człowiek się zakocha. Chce jak najwięcej czasu spędzać z bliską osobą. Jestem w takim wieku, że najwyższy czas zbudować coś trwałego. Coraz częściej myślę o rodzinie, dzieciach – powiedział Janusz Kołodziej.

Kiedy odchodził pan z Tarnowa do Leszna, narzekał pan, że wpadł w niebezpieczną monotonię. Porównał pan jazdę w macierzystym klubie do zupy, która jedzona każdego dnia przestaje smakować. - Nieźle powiedziane. (śmiech) Lecz teraz w Tarnowie ludzie gadają: „Szkoda Janusz, że przez dwa lata cię nie było". Oni za mną zatęsknili, ja za nimi. Dwa lata w Lesznie były mi potrzebne, żeby nabrać dystansu. W Unii przebudziłem się sportowo. Nawet w drugim sezonie, zdecydowanie mniej udanym, we właściwym momencie nabrałem rozpędu.

Tęskni pan za Krzysztofem Cegielskim? Wyjechał do Francji z narzeczoną, koszykarką Justyną Żurowską, i prędko nie wróci. - Ostatnio rzadko się z nim widywałem, więc zdążyłem się przyzwyczaić, że spędzamy wspólnie mniej czasu. Cegła nadal jednak pozostaje moim przyjacielem i menedżerem. Przed wyjazdem załatwił wszystko jak należy.

Przeanalizował pan przyczyny kiepskich występów w Grand Prix? - Generalnie wszystko posypało się przez to, że miałem w ubiegłym roku problemy fizyczne.

Mówiło się, że przez ciągłe odchudzanie wpadł pan w anoreksję. - Przesada. Kiedyś mówiło się też, że jak mechanicy przychodzą do mnie do domu i zaglądają do lodówki, to nie mają co zjeść. A tymczasem lodówka zawsze jest pełna. Staram się jednak zdrowo odżywiać, a nie wszyscy tak robią, i pewnie stąd te mity o moim przesadnym odchudzaniu. Zresztą, ostatnio trochę ciała mi przybyło. Zimą zmieniam dietę i dokładam sobie kilogramów.

Lubi pan eksperymenty? - Całe życie to wielki eksperyment. Nabrałem jednak doświadczenia i przy wyborze nowinek staram się nie powielać błędów. Nie kryję, że zamierzam wrócić do większości rozwiązań, które stosowałem w 2010 roku.

Jarosław Hampel stwierdził, że poprzedni sezon nie był dla pana udany z racji wielkich oczekiwań i bolesnego upadku na początku. Trener Cieślak dodał, że po wypadku czuł pan strach. - Obie opinie są prawdziwe. Po kraksie w inauguracyjnych zawodach Grand Prix w Lesznie zacząłem jeździć asekurancko, żeby nie pogłębić urazu. Zachowawcze jeżdżenie weszło mi w krew i trochę czasu upłynęło, zanim odzyskałem odwagę. Porażki sprawiły, że psychika mi siadła. Lecz przegrane uczą. Zebrałem doświadczenia i wrócę mocniejszy.

Nie boi się pan, że w Tarnowie coś nie wyjdzie i działacze na koniec roku wystawią panu taki rachunek, jaki otrzymali niedawno Sebastian Ułamek i Krzysztof Kasprzak? - W poprzednim sezonie były wielkie oczekiwania, ale zabrakło składu gwarantującego wynik. Teraz jest zespół, który daje nadzieję. Ryzyko porażki jest niewielkie, więc nie boję się ostrych reakcji działaczy. Mamy fajną, młodą ekipę. Ludzie gadają, że to drużyna marzeń, ale aż tak to bym nie szalał. Powiedzmy, że jesteśmy mocni.

Namawiał pan osobiście mistrza świata juniorów Macieja Janowskiego na przenosiny do Tarnowa. - Ja przez lata odrzucałem oferty, powtarzając wszystkim „kocham Tarnów", a Maciek „kocha Wrocław" i nie chciał się stamtąd ruszać. Zależało mi, żebyśmy jeździli w jednym zespole. Lepiej otaczać się w pracy osobami, które się lubi. Dlatego tłukłem Maćkowi do głowy, że musi przyjść. W końcu mnie posłuchał.