Wielu gnieźnieńskich żużlowców zanim pojawiło się na torach żużlowych, uprawiało speedrower na owalu na osiedlu Ustronie. W poprzednich tygodniach naszym rozmówcą był m.in. Marcin Wawrzyniak. Dziś prezentujemy zapis rozmowy z zawodnikiem Unii Tarnów, Kacprem Gomólskim, który także ma w swoim CV reprezentowanie barw GKS-u Orzeł Gniezno.

Jak to się stało, że trafiłeś na tor leżący na osiedlu Ustronie i zacząłeś uprawiać speedrower, zresztą podobnie jak Twój brat Adrian?
- Trafiłem dzięki Adrianowi, bo on jeździł o wiele wcześniej. Na małym rowerku przyjeżdżałem razem z nim. Tak pomału się zaczęło. Na początku na tym małym rowerku właśnie, później z biegiem lat jeździłem już najpierw na „wigrusach”, później przyszły „kozy”. Na nich jechałem może jeden rok i nie było za wesoło.

Masz jakieś szczególne wspomnienia wyniesione z torów speedrowerowych, pamiętasz ludzi?
- Fajnie się było pościgać. Teraz dużo ludzi się poznaje, jeżdżąc już jako żużlowiec, po tych miastach, gdzie jeździłem na speedrowerze. Jest wiele wspomnień. Ostatnio (rozmowa przeprowadzona została w drugiej połowie maja dop. red.) byłem na treningu w Ostrowie, był pan Latusek i z nim chwilę pogadałem. Fajnie tak przyjechać i ktoś pamięta o nas i rozmawia się normalnie jak z kolegą.

Osiągałeś jakieś sukcesy?
- Myślę, że było kilka sukcesów. Najśmieszniejszym dla mnie osiągnięciem było to, że w dniu zawodów, kiedy w Gnieźnie odbywały się IMP Młodzików (do lat 14), kolega Bartek Łaniecki zadzwonił do mnie i zapytał co robię. Odpowiedziałem, że nie wiem, chyba idę grać w piłkę. Powiedział „wpadnij, są dzisiaj zawody”. Przyjechałem, dostałem rower od Bartka i w półfinale zdobyłem komplet punktów, w finale byłem drugi, za Marcinem Wawrzyniakiem, więc takie żużlowe podium było. Fajnie, że w ogóle o mnie pomyślał i mogłem jechać w tych zawodach.

Sądzisz, że uprawianie speedrowera w jakiś sposób przełożyło się na to, co osiągasz na żużlu?
- Myślę, że to jest całkiem inny sport. Fakt, że trzeba mieć kondycję i silne nogi. Właśnie moje nogi są wadą na żużlu. Mam mocno zbudowane uda. Myślę, że troszkę mi to przeszkadza, bo mając większe uda, mam większą wagę. Jestem jednym z cięższych zawodników, bo siedemdziesiąt parę kilo to jednak dosyć dużo. Cały czas próbuję zbijać tę wagę, poprzez diety. Na pewno mam też ciężkie kości po tacie. Tak jak mówię. Była fajna zabawa, kondycję też miałem dobrą, bo trochę tych kółek trzeba było się nakręcić podczas zawodów, napędzając nogami.

Niestety polski speedrower ma się coraz gorzej. Coraz mniej osób, zwłaszcza młodych chce uprawiać ten sport. Możesz ich w jakiś sposób zachęcić?
- Od speedrowera zaczyna się taka kariera. W moim przypadku najpierw był rower, później motorynka, później złożony przez tatę Marcina Wawrzyniaka motor z dużą ramą i silnikiem od kosiarki (śmiech), więc było tego troszkę, ale wszystko zaczęło się od roweru.

Kacper (kask czerwony) po pechowym starcie przechodzi na drugą pozycję