Od momentu rezygnacji z trójmeczów na rzecz meczów dwóch drużyn, władze ligowe poszukiwały optymalnej tabeli biegowej, zmieniając przez to liczbę rozgrywanych wyścigów. Od dziewięciu w latach 1951-55, do... osiemnastu w latach 1978-80. Sporo jak na dzisiejsze standardy. 

Ówczesna tabela biegowa powstała poprzez dodanie dwóch wyścigów juniorskich do tej z lat ubiegłych. Trener mógł wybrać pola, z jakich wystartują zawodnicy w wyścigu młodzieżowym. Ponadto wzrosła liczba żużlowców w składzke do aż dziewięciu zawodników. Muszę przyznać, że na aktualne standardy jest to po prostu za dużo. Doszło do tego, że żeby nie zaburzać tradycji startowania reprezentantów gospodarzy z numerami 9-16, dziewiąty startujący w składzie zamiast numeru, na plastronie piastował literę R. Taki zawodnik, jak i również ci z numerami 8/16 mieli zagwarantowane starty tylko w biegach 7 i 12. Dodamy do tego możliwość startowania pięć razy jako rezerwa zwykła i młodzieżowcy mieli możliwość startu nawet w siedmiu wyścigach! Główna Komisja zrezygnowała jednak z takiego przywileju rok później i pozbawiła juniorów jednego startu. Ponadto trenerzy nie mieli już możliwości ustalenia pól dla zawodników w biegach juniorskich.

Jaki był cel wprowadzenia takiej tabeli biegowej? Jak zwykle chodziło o uatrakcyjnienie zawodów. Jednak jeśli spojrzymy kilka spotkań z tamtego okresu, dowiemy się, że często reprezentantów z literą R brakowało. Zamiast nich, mogli wtedy wystąpić zawodnicy inni zawodnicy młodzieżowi.

Wróćmy do genezy tej struktury biegowej. Wcześniej wspomniałem o tym, że powstała z przekształcenia poprzedniej tabeli biegowej. Jednak pierwotny układ wyścigów powstał już w 1962 roku, gdy oglądaliśmy 13 wyścigów. Był to rok sporych innowacji, gdyż po raz pierwszy zawodnik z "piętnastką" na plastronie miał obowiązkowe dwa wyścigi, a jako rezerwa zwykła mógł wystąpić trzy razy. Zapomniano wtedy o typowych rezerwowych i rezerwie taktycznej.  RT wprowadzono w roku 1966. Rezerwowi pojawili się w roku 1967 i mogli zmienić swojego zespołowego kolegę pięć razy. W roku 1976 wprowadzone biegi młodzieżowców, którzy nie mieścili się w składzie meczowym, ale ich punkty nie liczyły się do wyniku spotkania. Rozgrywane były między biegami 7 i 8 oraz 10 i 11.

Co spowodowało zrezygnowanie z rozgrywania tak długich spotkań? Chodziło głównie o pieniądze. Tamte lata były okupione fatalnym stanem polskiej gospodarki, kryzysem i strajkami. Oczywistym jest, że fatalna sytuacja w ówczesnej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej musiała odbić się na sporcie. Nie było pieniędzy na sprzęt, przez co nie opłacało się rozgrywać osiemnastu wyścigów. Ponadto na tamte lata zanotowano spadek poziomu sportowego zawodników, a w spotkaniach nie jechali tylko ci, którzy faktycznie zasłużyli. Ten argument był również poruszany całkiem niedawno, gdy dyskutowano na temat przywrócenia możliwości jazdy obcokrajowców z numerami przeznaczonymi dla młodzieżowców. Wtedy przekonał władze i w roku 1981 wprowadzono piętnastobiegowy rozkład jazdy, co utrwaliło się do teraz. Wielu polskim fanom ciężko sobie wyobrazić inne spotkania, niż te, które trwają piętnaście wyścigów...