Walkę w Drużynowym Pucharze ¦wiata Polska zakończyła w barażach. Podczas zawodów z serii Grand Prix w włoskim Lonigo żaden z naszych zawodników nie zdołał dostać się do półfinałów. Gdyby bulwarowe gazety interesowały się speedwayem tak samo jak piłką nożną zapewne zamieszczałyby na pierwszych stronach tytuły typu: „Skandal! Wstyd! Żenada! Nie wracajcie do kraju! Jednak my powinniśmy spojrzeć na tę sprawę bardziej trzeźwo.Poprzeczka w Reading była dla polskich żużlowców zawieszona naprawdę wysoko. Tak, że i nasze specjalistki w skoku o tyczce pań – Monika Pyrek i Anna Rogowska – miałyby problem. Wiadomo, że poza granicami kraju Polakom jeździ się ciężko. W dodatku Piotr Protasiewicz przed zawodami złapał kontuzję i nie mógł wystartować. Pojechali za to dwaj żużlowcy tuż po kontuzji – Krzysztof Kasprzak i Janusz Kołodziej. Jednak pozostaje postawić pytanie – dlaczego to polskim zawodnikom za granicami kraju jeździ się tak ciężko?

Przecież jeżdżą na torach całej Europy nie rzadziej niż ich rywale z Australii, Szwecji, Dani, czy Anglii. W dodatku najlepiej w naszej kadrze spisał się Tomasz Gollob (a to ci niespodzianka), który – jak sam przyznał – na torze w Reading startował po raz pierwszy w karierze! Człowiek zaczyna zastanawiać się o co w tym wszystkim chodzi? Może trener i menadżer naszej reprezentacji skoro już byli w Anglii – kraju Sherlocka Holmsa, powinni się rozejrzeć za jakimś prywatnym detektywem, który by zbadał tą sprawę. Można by się też zgłosić do Rutkowskiego, ale ten akurat jest zajęty. W dodatku wyniknęły znowu jakieś problemy organizacyjne. Miał jechać Walasek – nie pojechał. Cóż , nie ma co rozpaczać i płakać nad rozlanym mlekiem. Katastrofy mimo wszystko nie było, pora wyciągnąć wnioski z tej przegranej.

Może już podczas najbliższej rundy Grand Prix w Mallili będzie lepiej. Co prawda fakty („Liczą się fakty i tylko fakty jak to mawiał pan Gradgrind – jeden z bohaterów „Ciężkich czasów” Karola Dickensa) nie są dla polskich kibiców zbyt wesołe: wspomniany marazm w imprezach rangi światowej, w dodatku w ligach szwedzkiej, angielskiej, a nawet polskiej brak polskich zawodników w czołówce najlepiej punktujących).

Ale fakty zostawmy mężczyzną (i kobietą też) bez wyobraźni. Polscy sportowcy mają to do siebie, że wznoszą się na wyżyny swoich umiejętności gdy nikt już na nich nie liczy (vide zdobycie dwóch medali na ostatnich Igrzyskach Olimpijskich, kiedy co niektórzy zdążyli już ogłosić klęskę Polaków, lub ostatnie zwycięstwo polskich siatkarzy nad Serbią, gdy wydawało się już, że z tym przeciwnikiem wygrać nie potrafią).