Deszczowy sierpień storpedował nie tylko moje wakacyjne plany, ale też plany organizatorów finału MIMP, którego pierwsze podejście trzeba było odwołać. Powtórkę udało się rozegrać bez przeszkód, no i proszę! Druga ważna impreza w polskim żużlu w ostatnich dniach i drugie niespodziewane rozstrzygnięcie. Nie chodzi tu nawet o samego zwycięzcę Macieja Janowskiego, bo był zaliczany do grona faworytów, ale o ogólną tendencję, w polskim żużlu juniorskim.

Po triumfie młodego Wrocławianina przejrzałem metryczki wszystkich MIMP w XXI wieku. Oto jaki jest rezultat tych poszukiwań:
2001 rok – Jarosław Hampel – 19 lat
2002 rok – Artur Bogińczuk – 20 lat
2003 rok – Łukasz Romanek – 20 lat
2004 rok – Janusz Kołodziej – 20 lat
2005 rok – Adrian Miedziński – 20 lat
2006 rok – Karol Ząbik – 20 lat
2007 rok – Paweł Hlib – 21 lat
2008 rok – Maciej Janowski – 17 lat

Widać więc, że w XXI wieku mistrzami Polski wśród juniorów byli zawodnicy w wieku około 20 lat. Maciej Janowski w tym gronie wyróżnia się zdecydowanie. Niedawno bowiem skończył 17 lat! Ale nie tylko on jest zaskoczeniem, kto wie czy nie większym jest czwarte miejsce Przemysława Pawlickiego, który dopiero w tym roku uzyskał licencję żużlową. Po raz pierwszy od wielu lat ton rywalizacji nadawali zawodnicy bardzo młodzi, którzy praktycznie zaczynają swoją prawdziwa karierę.

Wielu już teraz powtarza, że wychwalanie pod niebiosa tak młodych zawodników jest najprostszą droga do zmarnowania im kariery. Jest w tym trochę racji, jednak warto zauważyć, że zarówno Maciek jak i Przemek stawiali swe pierwsze kroki w poważnym żużlu, gdy w polskich ligach przestał obowiązywać zakaz zatrudniania młodych jeźdźców z zagranicy. Kto wie czy właśnie to nie pomogło im osiągnąć w tak młodym wieku tak dobrych wyników. Bez wątpienia przepis ten zwiększył rywalizację o miejsce w składzie i od samego początku dawał do zrozumienia polskim juniorom, że droga do sukcesu jest usłana ciężką pracą, wyrzeczeniami i samodyscypliną. Coś co jest jasne dla młodych Brytyjczyków, Szwedów czy Australijczyków nie zawsze było oczywiste dla naszych juniorów, skrzętnie skrywanych przed żużlowym światem w cieplutkich inkubatorach naszej ligi. Stąd później brały się tzw. zmarnowane talenty polskiego speedway’a, które niemal w nieskończoność można wyliczać. Pewien asekuracyjny model szkolenia, który dominował w polskim żużlu przez lata, często kończył się tym, że młodzi zawodnicy po przejściu w wiek seniora i stracie pewnego miejsca w składzie doznawali niemal szoku, który w naszych mediach nazywany jest „kryzysem przejścia w wiek seniora”. Bardzo często nie jest to żaden kryzys, tylko swoiste niedopasowanie się do reguł rządzących dorosłym żużlem. Być może dlatego Janowski i Pawlicki już teraz są lepsi od niektórych starszych kolegów, bo nie mają takiego kokonu ochronnego, lecz muszą od początku swojej kariery podjąć twardą walkę z rówieśnikami z innych państw. Czy będzie to stała tendencja w polskim żużlu, dopiero się przekonamy niemniej wynik tegorocznego finału są znamienne. Miejmy nadzieję, że zgodnie z ludową mądrością – Czym skorupka za młodu nasiąknie tym na starość trąci, ogromny wysiłek i praca, którą muszą wykonać teraz młodzi zawodnicy, zaprocentuje w przyszłości sukcesami na arenie międzynarodowej. Rzecz jasna przed tymi młodymi chłopcami jeszcze lata wielokrotnie większego wysiłku niż dotychczasowy, jednak ważne jest, żeby zaszczepić w nich świadomość, że aby cokolwiek osiągnąć, nie warto liczyć na jakieś systemowe ułatwienia, bo to, koniec końców, do niczego nie prowadzi.


Wspomniany finał nie przejdzie do historii tylko ze względu na wiek nowego mistrza, ale też na pewną dwuznaczność. Srebrnym medalistą został bowiem rezerwowy Daniel Pytel. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby, nie fakt, że rozkład startów tego zawodnika był inny niż pozostałych uczestników. Oczywiście Pytel w tym całym bałaganie jest najmniej winny, bowiem robił to co do niego należy – walczył w każdym wyścigu o jak najlepszą pozycję. Jednak konieczne jest uściślenie regulaminu, bowiem sytuacje, w których dany zawodnik spotyka się z niektórymi rywalami dwukrotnie, z innymi w ogóle, jest zaprzeczeniem podstawowej zasady turnieju 20-biegowego, że każdy z zawodników spotyka się jeden raz z każdym z rywali. Daniel Pytel swój medal zdobył jak najbardziej zasłużenie, jednak pewien niesmak pozostał, bo zawsze będą pojawiać się głosy podważające jego sukces.

Pogoda choć niełaskawa w Polsce, pozwoliła rozegrać kolejny odcinek serialu pod nazwą Grand Prix. Szwedzka ziemia okazała szczęśliwa dla Leigh Adamsa, który wygrał i w świetny sposób uczcił swój setny start w turnieju Grand Prix. Kangur wyprzedził doskonale znającego tor w Malilli, Hansa Andersena oraz Nickiego Pedersena, który umocnił się na pozycji lidera całego cyklu. Polacy bezbarwnie, choć pozytywnie zaskoczył Krzysztof Kasprzak. Tomasz Gollob, mimo średniego występu, ciągle liczy się w walce o medal, na który cały czas liczymy. Zwłaszcza, że przed nim jeszcze występ na torze w Bydgoszczy, na którym z nawiązką jest w stanie odrobić straty do rywali. Generalnie jednak zawody w Szwecji potwierdziły obowiązujące status quo i można stwierdzić, że jeśli nie zdarzą się żadne katastrofalne występy faworytów, ani nie będzie żadnych nieprzewidzianych kontuzji, to tytuł obroni Pedersen, srebrnym medalistą będzie Jason Crump, zaś o brązowy medal powalczą Hancock, Andersen, Gollob i Adams, tak więc przedsezonowe prognozy znalazły swoje potwierdzenie w faktach.


To główny powód, dla którego mój subiektywny przegląd wydarzeń żużlowych ostatnich dni został zdominowany przez zawody juniorskie w Polsce, a nie przez turniej o mistrzostwo świata. Tymczasem przed nami pierwsze mecze I rundy play-off o miano najlepszej drużyny żużlowej w kraju. Czy będą jakieś niespodzianki? Czy sprawdzą się przedsezonowe prognozy? Przekonamy się o tym dopiero w październiku, jednak czas już zacząć pierwszy etap decydującej walki o DMP.