Żużlowy sezon dobiega końca. Wielu kibiców i działaczy myśli już o kolejnych ligowych rozgrywkach w sezonie 2016. Nie inaczej jest w Częstochowie, gdzie kolejny sezon ma być pierwszym, po rocznej przerwie. Na powrót ligowego ścigania liczy także wielki kibic Włókniarza, Marcin Najman, który już odlicza dni do kolejnego sezonu.

Marcin, patrząc na Ciebie, nie mogę wręcz uwierzyć, że parę lat temu, gra na kotrabasie była twoją miłością. Oczywiście, Szkoła Muzyczna to żaden wstyd, ale kontrabas? Czyj to był pomysł?
Chciałbym, aby to było kilka lat temu. Niestety to już 17 lat jak skończyłem liceum muzyczne, a co do kontrabasu to naprawdę duży i solidny instrument (ha, ha – dop.red.)

Debiutowałeś w 2001 roku, przegrywając z Peterem Simko. Potem nastapiły dwie porażki z niezbyt lubianym teraz przez Ciebie Dawidem Kosteckim. A więc początek twojej bokserskiej przygody nie było do końca udany. Co stało się potem, że zrobiłeś sobie ponad 1,5 roku przerwy?
Musisz wiedzieć, że jestem dość uparty, gdy pierwsze trzy walki przegralem, wydawało mi się ze to już koniec przygody z zawodowym boksem. Po półtorej roku, doszedłem do wniosku, że jednak spróbuję ponownie.

Po powrocie, wprawdzie przegrałeś z Ukraińcem Artenem Czernowem, ale pokazałeś już inny, lepszy boks. To był zwiastun lepszych czasów, bo kolejne dwanaście walk wygrałeś. Powstrzymał Cię dopiero Andrzej Wawrzyk.
Poznałem wówczas mojego mentora , ale zarazem wielkiego przyjaciela Jerzego Kuleja. To dzięki pracy z nim, podniosłem się po trzech porażkach ,a następnie przez dwanaście kolejnych walk wychodzilem jako zwycięzca. W ciągu twojej kariery pojawił się także kick – boxing oraz walki MMA. Kibice, zawsze jednak pamiętają bardziej porażki.

Nie mogę nie zapytać o walkę w Mariuszem Pudzianowskim, która zakończyła się w 43 sekundzie, o ile dobrze pamiętam.
Wygrał ze mną w 44 sekundzie. Okazał się tamtego dnia lepszy i tyle w temacie. MMA to nieobliczalny sport . Walki niejednokrotnie kończą się szybko. To już taka specyfika, gdyż z założenia w MMA walka powinna być ciągła.

Nie stroniłeś nigdy od kamer i telewizji. Big Brother VIP, Taniec z gwiazdami, feletiony w "Super ekspress". Obserwuję Cię od dawna i muszę przyznać, że dość swobodnie czujesz się w mediach.
Media z jednej strony dają Ci szansę - z drugiej coś cennego Ci zabierają. Dziś już podchodzę trochę inaczej do tych zagadnień. Myślę, że jestem już dużo bardziej spokojny.

Muszę przyznać, że twoja książka o Jerzym Kuleju, zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Bokserzy to z pozoru twardzi ludzie. Okazuje się jednak, że nic bardziej mylnego. Miałeś do niego niesamowity stosunek. To chyba poważnie prawdziwy mistrz – na ringu i poza nim. I przede wszystkim fantastyczny człowiek.
To przede wszystkim prawdziwy przyjaciel. Jerzy Kulej świętował ze mną wiele zwycięstw , a jednocześnie nie zostawił mnie nigdy po żadnej porażce. To był człowiek z charakterem. Zawsze trzymał moja stronę, bo znal mnie na wylot i wiedział jakim jestem człowiekiem.

Od pewnego czasu przyjaźnisz się z Andrzejem Gołotą – legendą polskiego boksu. Ostatnio, w mieście najsłynniejszego klasztoru w Polsce, gościłeś Andrzeja wraz z małżonką. Twoja agencja, którą założyłeś, odnosi spore sukcesy. Wszystko wydaje się iść zatem we właściwym kierunku.
Andrzej Gołota był zawsze moim wielkim idolem, jako dzieciak miałem dwóch takich właśnie sportowców, którym absolutnie zawsze kibicowałem. Drugim był Sławek Drabik. Życie było na tyle przewrotne, że po latach obaj zostali moimi przyjaciółmi. Zorganizowałem Andrzejowi Golocie pożegnalną walkę i jestem z tego powodu naprawdę dumny. Jako jedyny polski promotor bokserski zdołałem zorganizować walkę dla Andrzeja. Oczywiście dlatego ,że mi zaufal i myślę ,że on też tego nie żałuje. To świetny kumpel. Na początku roku jedziemy trenować do Colorado. Natomiast obecnie, grupa NW Promotion rozwija się znakomicie, również dzięki nowemu wspólnikowi, Robertowi Walczakowi. Cieszę się ,że spotykam w życiu tak kompetentnych i wspaniałych ludzi.

Twoja kochana Częstochowa to religia. Ale religia zwana żużlem. W tym sezonie, na próżno szukać Włokniarza na mapie ligowej w Polsce. Smutny widok przy Olsztyńskiej pustych trybun.
Niestety, gdy wielu zachwycało się zmianami we Włokniarzu , ja wielokrotnie powtarzałem ,że to będzie miało smutny koniec. Marian Maślanka, którego w pewnym momencie podczas tych zmian tak krytykowano, nigdy nie dopuściłby, aby Włókniarz nie przystapił do rozgrywek. Niestety ludzie często dają się omamiać jakimś wynalazkom. Obecnie w klubie, sprawy idą w dobrym kierunku. Michał Świącik i Daniel Mlek to pasjonaci, którzy stawiają Włókniarza na nogi.

Jest szansa na to, by zacząć od 2. ligi w sezonie 2016. Niektórzy mówią, że czasem warto zrobić krok w tył, by zrobić dwa do przodu. Ty także udowodniłeś to w swojej karierze. Czy uważasz, że to dobra droga do odbudowy potęgi częstochowskiego żużla?
Faktycznie, ja też to przerabialem i potwierdzam - czasem trzeba zrobić krok do tyłu, by następnie pójść mocno do przodu. Włókniarz się podniesie na pewno. To klub legenda, tylko nie można już nigdy oddać go w ręce drobnych cwaniaczków, którzy o żużlu pojęcia nie mają.

Mistrzostwo świata na żużlu, zdobył jeżdżący kiedyś w Częstochowie, Tai Woffinden. Anglicy, w ostatnich latach, prócz znakomitego ongiś Marka Lorama, nie mieli zawodnika absolutnego topu. Woffinden to już dwukrotny mistrz świata. Czy uważasz, że Anglik może zbliżyć się wynikami to legend tego sportu?
Znam Taia, kilkakrotnie razem ze Sławkiem Drabikiem i Taiem, po zawodach szliśmy w miasto. To fajny i skromny chłopak, cieszę się że jest znowu mistrzem świata i ma wszystko, by jeszcze sięgać po tytuły.

W tym sezonie, nie możemy niestety cieszyć się z dobrych wyników naszych reprezentantów w Grand Prix. A może jest po prostu tak, że Polacy trochę nas rozpieścili dobrymi rezultatami. Od mistrzostwa świata Tomka Golloba minęło już 5 lat. Kto, twoim zdaniem, może w przyszłości dokonać czegoś podobnego. Do tej pory, mamy dwóch mistrzów: Jurka Szczakiela oraz właśnie Golloba. Trochę mało...
Ale mimo wszystko, w porównaniu do choćby dekady wstecz, Polacy dobrze prezentują się w Grand Prix. Swoja drogą, gdyby nie pechowe zbiegi okoliczności, Tomek Gollob mógł być trzykrotnie mistrzem świata, a Sławek Drabik ,gdyby we Wroclawiu podczas finalu dowiózł punkty, które jechały, miałby brązowy medal. To już jedna historia.

Syn ikony częstochowskiego żużla, Sławomira Drabika, Maksym, pokazał w tym roku, że drzemią w nim niesamowite możliwości.
Sławek to klasa sama w sobie. Widać jednak, że geny to geny. Bez dwóch zdań. Maksym to naprawdę ułożony chlopak. Geny faktycznie ma po tacie znakomite do tego sportu. Liczba Drabików, którzy znakomicie się ścigają się w polskim żużlu musi się zgadzać (śmiech – dop.red.)

Jaki jest Marcin Najman prywatnie? Z tego, co wiem, to twoja rodzina to twój świat. Czy zgodzisz się z opinią, że można mieć w życiu wszystko. Ale nie ma nic piękniejszego, niż poczucie, że ktoś czeka na twój powrót do domu?
Rodzina to punkt wyjścia. Nie ma w życiu nic cenniejszego niż rodzina.

Kiedy zobaczymy Cię znów na Olsztyńskiej z flagą Włokniarza?
Jak tylko Włókniarz przystąpi do rozgrywek, ja jak zwykle będę przy Olsztyńskiej mu kibicowal.

Dziękuję za rozmowę Marcin. Niesamowice miło było.
Dzięki Michał. Pozdrawiam