Mechanicy żużlowi to niesamowicie ważna składanka teamu żużlowego. Bez ich pracy, często niezbyt zauważonej, zależy powodzenie zawodnika w meczu czy turnieju. Cień, w którym są, wobec swego szefa, często zawodnika z topu powoduje, że niezbyt często chcą rozmawiać z mediami. A jednak, Marcin Momot, mechanik Petera Kildemanda, zrobił wyjątek.

Czy Marcin Momot nie ma już czasem dość sezonu? Mamy jeszcze niecały miesiąc ścigania, ale wszyscy podkreślają już, że są nim zmeczeni.
- Faktycznie tak jest ,że udziela sie troche zmęczenie nam mechanikom jak i zawodnikom. Powoli jestem już myślami na wymarzonych wakacjach z moim synem. Mieliśmy dosyć sporo imprez w tym roku, więc wszystkim nam przyda sie troche rozłąki z speedwayem.

Jesteś teraz w teamie Pitera Kildemanda. Nie jest tajemnicą, że poprzednio, razem z bratem pracowaliście u Antonio Lidbaecka. Jak zaczęła się twoja przygoda z żużlem, z byciem mechanikiem. I dlaczego Antonio?
- Moja przygoda ze speedwayem zaczęła sie już od najmłodszych lat, kiedy to byłem kibicem, a mój ojciec trochę działał w ówczesnym żużlu. Pózniej były marzenia o jeździe, ale tak naprawdę na przeszkodzie stanęła moja choroba, która wykluczała zawodowa karierę, próbowałem się oczywiście troszkę sie poślizgać, ale na tym sie skończyło. Później stwierdziłem, że jeżeli ja nie mogę jeździć, to chociaż chciałbym w tym być. Zaczynałem u moich rówieśników, którzy wtedy jeździli jako juniorzy: Adrian Śmieja, Wojtek Druchniak czy Michał Mitko - to właśnie wtedy zacząłem uczyć sie fachu mechanika. Miałem szczęście ,że mechanikiem klubowym był Ryszard Małecki, a później Heniu Romański. To oni zaczęli mnie uczyć ,za co bardzo im dziękuje. Później były epizody z wyjazdami do zagranicznych zawodników w Szwecjii i Anglii. Dlaczego Antonio? On szukał mechanika, bo wznowił karierę, a ja szukałem czegoś większego i tak nasze drogi sie zeszły - to też dzięki panu Zdzichowi Kolsutowi i tak zacząłem pracę. Później dołączył brat, którego też zaraziłem speedwayem i na koniec jeszcze Mati (Mateusz Liszka – dop.red.), który stwierdził ze żużlowcem nie będzie i chciał pracować. Stworzyliśmy całkiem zgrany i dobry team - bardzo miło wspominam chłopaków, pracowało sie z nimi wyśmienicie.

Przeżyliście wiele niezapomnianych chwil. W pewnym momencie jednak, Anton kompletnie się pogubił. Nie chcę wchodzić w szczegóły waszego rozstania, ale było chyba dość burzliwe...
- Tak. Z Antoniem osiągnęliśmy naprawdę wiele i nigdy nie będę żałował ponad pięciu lat z nim spędzonychn. Powody naszego rozstania niech zostaną miedzy nami. Anton to Rio rocket chłopak - nie do ogarnięcia, aczkolwiek naprawdę dużo mu zawdzięczam i dzięki niemu mogłem sie rozwinąć i wiele nauczyć. Mogłem pracować półtorej roku u legendy tej dyscypliny Tony Rickardssona, które dały mi naprawdę wiele doświadczenia i innego spojrzenia na świat żużlowy.

Trafiłeś do Petera Kildemanda. Czym różnią się w bezpośrednich relacjach Antonio i Peter?
- Antonio to brazylijska krew - zupełnie inny typ charakteru jak Peter. Oczywiście jest parę wspólnych cech: to duże talenty, mają ADHD (śmiech – dop.red.) i wiedzą jak się dobrze ścigać na żużlu. Peter to naprawdę fajny chłopak - rodzinny, zawzięty, dążący do celu i wiedzący czego chce w życiu. Antonio to poprostu żywiol, którego czasem nie da sie okiełznać.

W tym sezonie "Pająk" prezentuje wyborną dyspozycję. Do tego doszły starty w Grand Prix. On sam nie do końca jest zadowolony ze swojej postawy. Jak ty odbierasz jego wyniki?
- Tak jak już wcześniej mówiłem, Peter to ambitny gość, czasem zbyt ambitny. Mieliśmy cele, które po części spełniliśmy. Pniemy się w górę, cały czas. Myśle, że jego niezadowolenie wynika z tego, że apetyt rośnie w miarę jedzenia. Uważam jednak, że on też, mimo wszystko, jest zadowolony i czasem musi zrozumieć, że lepiej jeść małą łyżeczka i powoli.

Młodzi chłopcy, jeśli nie marzą o karierze żużlowca, z pewnością chcą być mechanikami. Jakie predyspozycje trzeba mieć, by być ważną częścią zespołu dobrego żużlowca?
- To bardzo trudne pytanie. Moim zdaniem chęci, dyspozycyjność i dobra organizacja w pracy.

Obserwując pracę mechaników z zewnątrz, wydaje się, że to lekkie, łatwe i przyjemne. Wiem jednak, że to nie tylko ładne widoki przy podróżach samolotem lub busem... Jak wygląda tydzień mechanika żużlowego?
- Niedziela to liga Polska. Pózniej podróż po zawodach do warsztatu w Rybniku. Rano w poniedziałek, przygotowujemy motocykle i po południu wyjazd na prom. We wtorek jest Szwecja, po Szwecji jedziemy do Danii, ponieważ w środę jest liga duńska. Rano w środę przygotowujemy motory i po południu są zawody, później wracamy do warsztatu w Danii i przygotowujemy się - w zależności co jest - czy to jest Grand Prix i liga Polska, czy też SEC. Także tak wygląda tydzień w szczycie sezonu.

Ten sezon obfituje w wiele groźnych kontuzji. Najgorszej doznał Darcy Ward. Kto wie, czy podobnie nie zakończy Vitalij Bielousow (rozmawiamy 1 października). Czy to, co się dzieje w tym sezonie, wynika tylko i wyłącznie z brawury zawodników? Eksperci mówią, że nowe tłumiki są winne tej sytuacji...
- Nie mi to jest oceniać, czy to tłumiki czy też nie. To pytanie można by było skierować do tunerów lub samych zawodników. Jedynie, co mogę zaobserwować to to, że żużel jako dyscyplina, się rozwija -chodzi mi o motocykle i ich moc ,a tory są takie same jak wiele lat wcześniej. Może stąd tyle karamboli i warto coś zmienić.

Rozmawiamy przed meczami barażowymi o ENEA Ekstraligę. Zespół z Rzeszowa wydaje się być pewnym faworytem tego dwumeczu...
- To jest tylko żużel i wszystko może sie zdarzyć, więc ja nie powiedziałbym, że mamy hendicap bo jesteśmy drużyną ekstraligową.

Jakbyś skomentował ostatnie skandaliczne wydarzenia z Ostrowa? Czy zgodzisz sie, że cierpi wizerunek całej dyscypliny?
- Pozostawię to bez komentarza. Bo nie ma co komentować – szkoda, że brudy są prane na forum publicznym. Nikomu bowiem, to nie wyjdzie na dobre. Ani dyscyplinie, ani ludziom rządzących w Ostrowie, ani tym bardziej trenerowi.

Nie mogę, z racji twojego miejsca zamieszkania, zapytać o komentarz do postawy zespołu z Rybnika. Oczekiwania zapewne były większe...
- Jeżeli chodzi o Rybnik to nie mam zbyt wiele do powiedzenia. To prywatny klub, rządzący publicznymi pieniędzmi. Mam jedną radę - najpierw robić, a później gadać. Nigdy na odwrót.

Zawody to wielki stres i ogromna odpowiedzialność. Czy rodzinny dom, to najlepsze miejsce na ładowanie baterii?
- Tak. Cały czas czuje wsparcie rodziny – brata, z którym rozmawiam po każdych zawodach i oczywiście syna, który cały czas nam kibicuje ,trzyma kciuki. Po każdych zawodach muszę zdać relację i słyszę ciagle pytanie – tato, dlaczego sie nie postarałeś? Rodzina daje mi spokój i jest motywacją do dalszej pracy.

Wiem, że u Ciebie w domu czasem gości Peter. Wtedy nie da się, biorąc pod uwagę obecność twego ojca i brata uniknać żużlowych tematów.
- Zapewne tak. Żużel jest u mnie w domu częstym gościem - tak jak i Peter, ale gdy jesteśmy w domu,bstaramy się nie rozmawiać o speedwayu.

Wróćmy jeszcze do Grand Prix. Czy uważasz, że tak duża liczba rund cyklu jest dobrym pomysłem?
- Uważam, że zwiększa to widowisko i różnorodność mistrzostw świata,nale dla mnie 8 rund to bardzo dobra ilość.

Tai Woffinden zmierza po kolejny tytuł mistrza świata. Jeśli się nic nie stanie, już w Toruniu, na Motoarenie będzie święcił triumf. Na czym, twoim zdaniem, polega różnica w tym sezonie pomiędzy Taiem, a resztą zawodników?
- Różnica jest taka, że Tai jest systematyczny i równy cały sezon. Po prostu, jest w gazie i do tego ma team, który robi świetną robotę. Wszystko gra jak w zegarku.

Na koniec, chciałbym zapytać o zimę. Wiadomo, że zawodnicy szlifują formę przed nowym sezonem na wszelaki sposób. Co robią w tym czasie mechanicy?
- Także szlifują formę (śmiech - dop.red.). Odpoczywają, spędzają czas z rodziną i myślą o nowym sezonie.

Dziękuję za rozmowę. Do zobaczenia z teamem Petera Kildemanda w Rzeszowie 2016?
- Ja rownież dziękuję. Chciałbym pozdrowić rodzinę i mojego kolegę z teamu. A czy w Rzeszowie? Czas pokaże.