Reprezentacja Australii z 37 punktami zajęła drugie miejsce w finale Drużynowych Mistrzostw Świata Juniorów w Norrköping. Na temat tego turnieju, przyszłości zepołu narodowego oraz występów w Drużynowym Pucharze Świata rozmawialiśmy z opiekunem zawodników z Antypodów, Markiem Lemonem.

Przede wszystkim chciałem pogratulować zdobycia srebrnych medali. Jestem jednak pewny, że mały niedosyt pozostał, ponieważ Pana zawodnicy jechali na tym samym poziomie, co Polacy, jednak w końcówce rywale okazali się mocniejsi.
– Polscy zawodnicy byli odrobinę lepsi pod koniec tego finału. Najwidoczniej dostosowali się do tej nawierzchni i do warunków torowych dokładniej, niż nasi chłopacy. Zdobycie srebrnych medali to nadal wielki zaszczyt, musimy być jednak nieco zawiedzeni, ponieważ przyjechaliśmy do Norrköping walczyć o złoto. Moi zawodnicy włożyli w to wiele wysiłku, po prostu nie wszystko poszło po ich myśli. Nie wszyscy mieli swój najlepszy dzień, a oczywiście, aby wygrać Drużynowe Mistrzostwo Świata wszyscy powinni mieć bardzo dobre występy.

Czy uważa Pan, że w początkowej fazie zawodów, niewielką przewagą Australijczyków mógł być fakt, że tor, na którym rozgrywano finał jest krótki i bardzo techniczny? Polacy nie mają zbyt częstych okazji do startowania na obiektach, takich jak ten na Ica Maxi Arena.
– To prawda. Oczywiście moi zawodnicy nabrali więcej doświadczenia na takich torach, podczas jazdy w Anglii, na podobnych, krótszych owalach. Jeśli jednak jedziemy już na tak wysokim poziomie, wszyscy zawodnicy mają pewnego rodzaju doświadczenie do odpowiedniego reagowania na różnych torach. Naszą jedyną przewagą było to, że spędziliśmy więcej czasu niż Polacy na mniejszych obiektach. Na koniec nie byliśmy jednak najlepszą drużyną. Ten rok był dla nas trudny, próbowaliśmy zdobyć środki, żeby w ogóle wystartować w tej kategorii. Zatem fakt, że przyjechaliśmy do Szwecji i dosyć długo naciskaliśmy na mocnych Polaków, jest wynikiem wspaniałego wysiłku moich chłopaków, z czego jestem naprawdę dumny.

Być może przyszły sezon będzie lepszy dla Australijczyków, ponieważ trójka z Pana zawodników nadal zostaje w tej kategorii wiekowej, natomiast trzech reprezentantów Polski w tym sezonie kończy wiek juniora. Z obecnego zestawienia pozostaną u nich tylko Bartosz Smektała i rezerwowy Daniel Kaczmarek.
– Tak, choć problemem jest to, że nie możemy tak naprawdę skupiać się już na kolejnym sezonie, a na chwili obecnej. Nie wiemy, czy znajdziemy środki finansowe, aby móc ponownie się ścigać. Dodatkowo mamy trzech zawodników, którzy mogą rywalizować w przyszłym roku, nie mamy jednak pewnego, czwartego członka drużyny. Mamy tylko sześciu młodych zawodników w Europie, którzy są w wieku poniżej 21 lat. Jednym z nich jest Jake Allen, drugim Jye Etheridge, dochodzi do tego Cameron Heeps. Oni w przyszłym roku również będą mieć więcej niż 21 lat. Mamy zatem tylko Brady’ego, Maxa i Jacka. Jeśli uda nam się znaleźć zawodników, którzy przejdą przez program młodzieżowy, będą oni mogli wskoczyć na międzynarodowy poziom. Nie potrafię jednak powiedzieć więcej na ten temat w tym momencie. Być może zatem nawet nie pojawimy się w przyszłorocznych Drużynowych Mistrzostwach Świata Juniorów.

Co może Pan powiedzieć o wspaniałym występie Jake’a Allena? Dla wielu osób był on zawodnikiem anonimowym, jednak śmiało można powiedzieć, że przy zdobyciu 13 punktów dla Australii, to był jego dzień.
– Jake miał naprawdę niesamowity występ. Pracował naprawdę ciężko, aby móc startować w Europie, zaliczył naprawdę udany sezon w Anglii. Pokazał pełnię tego, co potrafi w półfinale w Danii, kiedy wygrał swój ostatni wyścig. Przyjechał na trening, wykonał solidną pracę i zanotował świetny występ w tym finale. Ten tor prawdopodobnie pasował mu bardziej, dzięki jeździe w Wielkiej Brytanii. To odpowiadało jego stylowi. On notuje postępy, naprawdę dobrze jest patrzeć, jak on się rozwija, jest indywidualnością i robi postępy, aby móc startować na takim poziomie.

Na koniec chciałbym wrócić do występu seniorów w Drużynowym Pucharze Świata. Czy był Pan nieco zawiedziony występem w finale? Czwarte miejsce jest oczywiście tym najgorszym. Finał miał jednak miejsce już dzień po świetnym występie Australijczyków w turnieju barażowym. Oczywiście w Waszej kadrze zabrakło wtedy Maxa Fricke, a Josh Grajczonek niestety nie poradził sobie na tym poziomie. Zajęliście zatem ostatecznie najgorsze, czwarte miejsce.
– Wszyscy czuliśmy się naprawdę załamani i zawiedzeni ukończeniem finału na czwartym miejscu. Oczywiście strata Maxa podczas barażu była dla nas wielkim ciosem. Wcześniej jeździł on naprawdę dobrze. W czasie tego finału juniorskiego jechał ze złamaniem, dlatego on nie jest jeszcze w 100% sprawny. Wykonaliśmy wiele pracy i włożyliśmy sporo wysiłku, chłopaki naprawdę chcieli startować w Drużynowym Pucharze Świata. Choć niewiadomą były fundusze, chcieli jechać i zwyciężyć w tych rozgrywkach. Uwielbiają się wpierać w takich momentach. To naprawdę dołujące dla mnie patrząc, jak się starali, a nie udało się odnieść sukcesu i wywalczyć choćby jednego z medali. Jednak jazda w trzech wielkich imprezach – w półfinale, barażu i finale w ciągu pięciu dni, to za dużo dla jakiejkolwiek reprezentacji.

Co należałoby zrobić w przyszłości, aby występ reprezentacji Australii był jeszcze lepszy? Prawie zawsze meldujecie się w finale, jednak do ostatecznego sukcesu zawsze czegoś brakuje. Ostatnie zwycięstwo w tych rozgrywkach odnieśliście w 2002 roku.
– Potrzebujemy więcej pomocy i środków finansowych, aby lepiej się przygotować. Jako zawodnicy, czy ja jako menedżer możemy zrobić wiele. Niezbędna jest jednak większa pomoc. Należy też zwrócić uwagę na organizację turniejów przed FIM i BSI. Nie będziemy mieli „domowej rundy” Drużynowego Pucharu Świata. Nie mówię, że nigdy, jednak w tym momencie tego nie ma. Musimy brać w tym udział na trudniejszych warunkach, startując w półfinale, na obcej ziemi. Nigdy nie mamy zatem żadnej przewagi, którą moglibyśmy wykorzystać. Musimy robić to w trudniejszy sposób i wiemy o tym. To wszystko, jednak któregoś dnia wygramy, mogę to zagwarantować.

Czy myśli Pan, że istnieje szansa rozegrania Drużynowego Pucharu Świata w waszym kraju, czyli w Australii? Były już może jakiekolwiek rozmowy na ten temat?
– Marzę o tym i śnię. Być może jednak czeka mnie jeszcze przespanie wielu nocy, zanim ten sen się spełni (uśmiech).

Dziękuję za rozmowę i życzę powodzenia.
– Również dziękuję.